Dat zijn nieuwe single ‘Zijlijn’ het campagnelied is geworden van de nieuwe sensibiliseringscampagne van Voetbal Vlaanderen, doet Metejoor veel plezier. Hij is blij dat zijn nummer van betekenis kan zijn bij zoiets belangrijks. 

“Ik trok mijn stoute schoenen aan en stuurde een mail naar Voetbal Vlaanderen. Blijkbaar waren ze daar net op zoek naar extra ondersteuning voor een nieuwe campagne en van het één kwam het ander”, vertelt Joris in Primo. 

Joris werd gebombardeerd tot ambassadeur van de campagne en dat wil zeggen dat Joris nu ook een belangrijke taak heeft. 

“Voetbal Vlaanderen heeft een bepaalde reikwijdte aan mensen en die heb ik ook. Elk op onze manier hebben we een megafoon in onze handen. Daarmee hopen we een zeker bewustzijn te creëren. Mensen, let op wat je roept langs een voetbalveld naar je eigen kind of dat van iemand anders of de scheidsrechter. Begin niet over iemands uiterlijke kenmerken of zo. In het heetst van de strijd kan je weleens je ontgoocheling uitschreeuwen, dat gaat dan louter over een bepaalde wedstrijdfase, maar begin niets te roepen dat daar verder niks mee te maken heeft. Dat geldt ook voor trainers trouwens. Hou het op positieve coaching. En begin als supporters langs de lijn ook niet op elkaar te slaan alstublieft, want kinderen nemen dat snel over en denken dat zoiets normaal is. Of een kind kan daar echt door aangedaan zijn en zoiets lang meesleuren.” 

Xavier Taveirne groeide op bij zijn ouders in Beernem. Zijn ouders hadden daar een brasserie en Xavier was altijd sterk op zichzelf aangewezen. Hij leerde al heel snel om voor zichzelf te zorgen.

Als hij een boterham wou, moest hij die zelf smeren. Moest hij naar het internaat? Dan moest hij zelf zijn tas klaarmaken. Zijn mama voedde hem op volgens het principe: als je iets belangrijks vergeet, zal je er de volgende keer wel aan denken.

“Mijn ouders waren er wel voor mij, maar als ik met iets zat, moest het wel iets serieus zijn. Geen aanstellerij. Wij waren elk weekend bij mijn grootouders, tot mijn zus - die vier jaar ouder is dan ik - niet meer wilde gaan. En dus wilde ik ook niet meer gaan, want dan zat ik daar alleen en daar had ik geen zin in”, zegt Xavier in Dag Allemaal.

Als kind had Taveirne niet veel vrienden. Hij leek geen aansluiting te vinden met de andere kinderen en was niet echt iemands beste vriend.

“Hoe dat kwam? Omdat ik al zo vroeg op mezelf aangewezen was, denk ik. Het cliché van de onbezorgde jeugd, onbezonnen zijn, niet nadenken, gewoon spelen... Als er iets is wat mijn ouders mij hebben geleerd, was het om níet onbezonnen te zijn. Ik heb altijd een beetje de sterkste en beste versie van mezelf moeten zijn.”

Herwig Van Hove en Felice hebben jarenlang samen ‘1000 seconden’ gepresenteerd. Achter het fornuis waren ze een goed team, maar achter de schermen waren ze alles behalve vrienden. 

“We waren absolute tegenpolen. Hij was een supermaterialistische homo. Maar we waren een goed team, en er was respect tussen ons. Vooraf gaf ik hem altijd de vragen die ik hem zou stellen. Met de antwoorden erbij, zodat hij niet voor schut zou staan”, blikt Herwig terug in Dag Allemaal. 

Ondertussen is Félice al een tijdje gestorven en ook dat roept herinneringen op bij Herwig. “Ik hoor het hem nog zeggen: 'Jij lelijke dikzak! Je gaat niet lang leven.' Ik moet er nog altijd mee lachen, want hij is intussen al meer dan tien jaar dood.” 

Van Hove is 85 en op vlak van zijn gezondheid mag hij niet klagen. Een jonge spring-in-t-veld is hij niet meer, en hij is bovendien ook nog eens op dieet. 

“Dat wil niet zeggen dat ik minder vaak op restaurant ga. Integendeel! Ik geniet ervan om uit eten te gaan, bij de Italiaan bijvoorbeeld. Sterrenzaken zeggen me weinig. Sterren horen boven de stal van Bethlehem, niet boven restaurants.” 

Jeroom is niet alleen erg populair in Vlaanderen, maar ook in Nederland. Hij zit er geregeld als panellid in Nederlandse shows en hij kan niet anders dan zeggen dat het daar allemaal drie keer zo hard gaat.

“Ze draaien er twee afleveringen per dag door, met drie keer zoveel gasten en een publiek dat om elf uur 's morgens al de macarena staat te dansen. Ik vind het tof om me af en toe in de waanzin onder te dompelen, maar daarna daal ik wel dankbaar af naar de rust thuis”, zegt hij in Humo.

Jeroom is erg populair in Nederland. Het gaat zelfs zo ver dat hij in Amsterdam eens werd achtervolgd door zestienjarige meisjes.

“Die riepen heel de tijd ‘Jeroom!’. Ik was in shock. Nu, Vlamingen zijn sowieso hot in Nederland. Zelfs Erik Van Looy heeft de oversteek gemaakt. Als zelfs hij daar voet aan de grond kan krijgen... (lacht) In Nederland houden ze ervan dat we anders zijn, rustiger. Dat we even nadenken voor we wat roepen. Dat heeft ook iets. Wij houden hier toch ook van de exotiek van Nederlanders? Kijk naar Soundos El Ahmadi in 'De slimste mens', ze heeft iedereen weggeblazen. Ze verkoopt nu al haar shows in België uit.”

Toen Rocco Granata 20 jaar was, bracht hij de hit ‘Marina’ uit. Hoewel het nummer eigenlijk de B-kant was van een andere single, werd het toch een gigantische hit. Hij nam uiteindelijk zelf de touwtjes in handen. 

“Ik ben in zee gegaan met een zeer kleine platenmaatschappij, Moonglow Records uit Antwerpen. De directeur van die maatschappij had ook een muziekuitgeverij, Glass Music, en woonde officieel in Californië. Dat was mijn grootste troef. 'Marina' werd ook in Amerika uitgebracht en was er meteen een enorm succes”, blikt Rocco terug in Primo. 

Kort na de release van ‘Marina’ startte de zanger een eigen platenfirma en muziekuitgeverij. Dat is natuurlijk een groot risico om te nemen, maar het was een geslaagd risico, zo bleek. 

“Cardinal Records en Granata Music. Ik heb veel muziek geschreven voor andere artiesten. Ik heb onder anderen Marva, Miel Cools, Will Ferdy, De Elegasten, Jacques Raymond en Louis Neefs geproducet. Allemaal met veel succes. Ik zette me ook echt voor die artiesten in. Ik had verschillende vertegenwoordigers en die reisden het land rond met de platen om ze te laten beluisteren.” 

Tijdens ‘Expeditie Gooris’ konden we zien hoe Kenji Gooris speciaal voor Kelly Pfaff haar verjaardag een tafeltje had gereserveerd in het restaurant van de Tokyo Skytree. Dat restaurant bevindt zich op 350 meter hoogte en dat is toch straf voor iemand met hoogtevrees.

“Ik ben echt heel trots op Kenji, want hij heeft enorm veel last van hoogtevrees. Maar hij heeft ooit een quote gelezen dat een dappere man niet hij is die niet bang is, maar hij die zijn angst overwint. En daar handelt hij naar. Chapeau”, klinkt het bij Kelly in Primo.

Het etentje in het restaurant heeft Kenji geregeld, maar de rest van de reis lag allemaal in handen van Kelly Pfaff.

“Wat niet zo simpel was. Ik wist zelf niet zo heel veel van het land, dus ik heb veel opzoekingswerk moeten doen en zeer veel gelezen over de gewoontes van de Japanners. Ik wou ons tegenover de vele Japanners die in ons land wonen goed representeren en er niet zomaar de onwetende toerist uithangen.”

Nu zijn Shania Gooris en Kenji Gooris niet alleen broer en zus, maar ook de beste vrienden. Al moeten ze toegeven dat ze vroeger ook nooit vaak ruzie hebben gemaakt of dat er sprake was van tegendraads pubergedrag.

“Mama zei vroeger altijd dat pubergedrag gewoon een excuus was om onbeleefd te kunnen zijn. En aangezien onbeleefd gedrag niet werd getolereerd mochten we niet puberen. (lacht) Maar dat was ook niet nodig, want we groeiden op in een warm gezin. De band met papa en mama is nog altijd hecht”, zegt Shania in Gazet van Antwerpen.

Shania en Kenji hebben het getroffen met hun ouders en ze zijn erg blij dat ze zo open-minded zijn. Ze mogen heel veel van hun ouders.

“Als wij beslissen om een avondje buitenhuis te gaan mogen we het laat maken. Maar ten laatste om 6u moeten we thuis zijn. Anders moeten we voor koffiekoeken zorgen. En krijgen we de vraag voorgeschoteld of dat nog een deftig uur is om thuis te komen. De opmerking zal vaak met een kwinkslag komen. Echt huisarrest opgelegd krijgen is hier nooit aan de orde geweest.”

Toen Niels Destadsbader niet meteen met een eigen programma kwam nadat hij de overstap had gemaakt van VTM naar VRT werd de zanger en presentator hard aangepakt in de media. Heel wat journalisten legden Niels onder vuur en daar heeft Niels erg vanaf gezien.

“Maar ik probeer het ook als een compliment te zien. Het commentaar, vaak onterecht en slecht geïnformeerd, heeft me enkel geraakt omdat het mijn familie raakte. Tegen mij of over mij mogen ze veel zeggen, dat hoort er bij”, zegt Niels in De Zondag.

Maar Niels is nu terug met een eerste programma op VRT 1 en dat heet ‘Ik Vraag Het Aan’. Het is een muzikaal programma geworden met een lach en een traan en een beetje een human interest-gehalte.

“Ik duik elke aflevering ook het publiek in om iemand een nummer te laten aanvragen en een verhaal te laten delen. Het is een simpel concept, maar we hebben er lang aan geschaafd om het juiste evenwicht te vinden.”

Als Aster een iets uitdagendere outfit wou dan hij zelf in zijn kleerkast vond, dan ging hij op zoek naar iets leuks in de kleerkast van zijn partner Lize Feryn. Daar vond hij vaak zijn goesting en dat bracht hen uiteindelijk tot het idee voor een eigen kledingcollectie.

“Het is voor mannen een drempel om te gaan shoppen in de vrouwencollectie. Maar Aster heeft superveel kleren uit de vrouwenafdeling, die er gewoon prachtig uitzien op zijn lijf. Het is dan toch onnozel dat er een label aan hangt?”, begint Lize in Het Laatste Nieuws.

Het idee voor de kledingcollectie ontstond in 2021 toen ze met z’n tweetjes op reis waren. Daar hebben ze ook meteen hard gewerkt aan hun idee en hebben ze het ook vorm gegeven.

“We kochten een schetsboekje en begonnen te tekenen. Telkens een vrouwen- én mannenlichaam, en dan dezelfde outfit erop. Welke vormen passen op beide? Op het einde van onze reis hadden we ongeveer een collectie."

Toen ze thuis waren, zijn ze begonnen aan een financieel plan. En hoeveel ze wilden investeren in hun idee. “Intussen weten we: het mooiste wat we er effectief zullen uithalen, is de trots dat mensen onze kleding zullen dragen."