Wim Soutaer heeft 2 dochters van 16 en 6. Het vaderschap is altijd een uitdaging geweest, maar Wim mag zich ook gelukkig prijzen met 2 flinke en geweldige dochters.

“Kim, mijn vrouw, is directeur van twee internaten en zij ziet veel tieners passeren die niet altijd even makkelijk zijn. Emma kan ook weleens koppig zijn, maar dan zeg ik dat we eerst vijf minuten pauze zullen nemen en het daarna zullen uitpraten. Een sterke band ontstaat vaak door goede communicatie”, zegt Wim in Tv Familie.

Lilou, de jongste is de dochter van Wim en Kim. Emma is de dochter van Wim uit een vorig huwelijk. Emma is niet de hele tijd bij Wim en als ze dan bij hem is, last hij regelmatig qualitytime in.

“In de schoolvakantie is Kim samen met haar ouders en Lilou naar Turkije gereisd om van wat zon te genieten. Mijn vrouw had behoefte aan rust, en ik had in die periode toch optredens. Toen die afgewerkt waren, heb ik ervan geprofiteerd om drie dagen qualitytime door te brengen met Emma in Parijs. Ze studeert mode en vond het geweldig. We zijn ook al eens met ons tweeën gaan skiën, maar in het voorjaar gaan we met z'n vieren. Voor Lilou wordt het haar eerste keer op de latten.”

Als we het persbericht mogen geloven, dan wordt het tweede seizoen van ‘Kamp Waes’ nog straffer, nog spannender en vooral nog onvoorspelbaarder. Tom Waes kondigt het zelfs aan met ‘Welkom in de hel’.

“Daar is niks van gelogen: zelfs na het eerste seizoen wordt nog altijd onderschat hoe zwaar de opleiding van de Special Forces is. De vorige keer was het een voorproefje, een greep uit de selectieprocedures. Maar dit jaar hadden we l'embarras du choix, waarmee ik wil zeggen: de kandidaten waren gewoon veel beter en hun taken zijn navenant zwaarder geworden”, vertelt hij aan Humo.

In tegenstelling tot het eerste seizoen waren er dit keer veel minder inschrijvingen. Tijdens het eerste seizoen waren er nog 10.000 inschrijvingen, dit keer ‘slechts’ 3500.

“Ik vond het eerst ook gek, maar bij nader inzien is het logisch: iedereen die ooit eens een halve marathon had gelopen, had zich ingeschreven voor het eerste seizoen - maar daarna hebben ze het seizoen effectief gezíén. Degenen die het wel nog zagen zitten, waren veel beter voorbereid dan de kandidaten die vorig jaar blind aan de start waren verschenen. We zagen meteen dat het een ander niveau was.”

We kennen Ellen Callebout natuurlijk als mevrouw Gert Verhulst. De twee hebben al vele jaren een relatie en zijn sinds enkele jaren ook getrouwd.

Gert heeft voor een groot stuk het leven van Ellen bepaald. Voor ze Gert leerde kennen was ze een hardwerkende vrouw in een restaurant op de dijk van Blankenberge.

“Maar toen was daar ineens: Gert. Hij deed een revue in het casino en kwam regelmatig iets eten in de zaak. De eerste jaren heb ik hem nauwelijks opgemerkt. Hij had een relatie, ik ook, we hadden niet echt oog voor elkaar, maar op een dag — we waren intussen allebei vrijgezel — was het plots anders. Ineens keken wij op een... ándere manier naar elkaar”, vertelt Ellen in Het Laatste Nieuws.

Tijdens het eerste jaar dat ze samen waren, hebben ze hun relatie nog geheim kunnen houden. En dat vindt Ellen achteraf gezien een goede zaak.

“Viktor gaf ons laatst een boek cadeau. Er stonden honderd voorpagina's in van 'Het Laatste Nieuws', op één daarvan stonden Gert en ik. 'Gert Verhulst heeft een nieuw lief.' Ik was dat alweer vergeten. Een vóórpagina?! Allez nu toch. Waren wij dan wereldnieuws? Blijkbaar wel. Ik ben blij dat ik dat toen niet beseft heb.”

In deze laatste aflevering blikt Sven de Leijer nog een laatste keer terug met zijn 3 gasten op 2023. Vanavond zijn dat Gloria Monserez, Jasper Philipsen en Idalie Samad.

En ook in de chalet is het tijd om afscheid te nemen van elkaar. Na enkele gezellige dagen is het tijd om terug naar huis te gaan.

Maar deze laatste aflevering wordt er niet zomaar eentje. Soe Nsuki bezorgt een wielerfan de dag van zijn leven.

‘Vrede Op Aarde’, deze avond om 20u10 bij VRT 1

Vandaag is er een groot muziekicoon jarig, namelijk niemand minder dan Maurice ‘Praga Khan’ Engelen. Hij wordt vandaag 65 jaar en draait al vele jaren mee in de muziekscene. Hij kende een heftig leven en maakte ook deel uit van Lords of Acid. Gefeliciteerd!

Een restaurant openen in Tokio, Sergio Herman doet het. Hij heeft een vestiging van Le Pristine geopend in de grote wereldstad en nam daarvoor een team van mensen mee uit ons land.

“Zij zijn naar Tokio verhuisd, en moesten soms trouwen om hier te kunnen werken." Locals werden opgeleid, al was dat ook niet altijd evident door de taalbarrière. "Het is handen- en voetenwerk. En ik heb best wel vaak in Azië of Japan gekookt, maar nu is het héél groot. We doen ontbijt, er is een café en het restaurant. Daar heb je veel goede mensen voor nodig, die enthousiast zijn”, zegt Sergio in De Morgen.

Maar er is ook internationaal talent dat aan de slag wil bij Le Pristine. En die ontvangt Sergio met open armen.

“Je moet ervoor zorgen dat ze zich gelukkig en begrepen voelen. Ik doe dat op een leuke manier, met een foto, of een grapje, om het ijs te breken. Maar je kunt ze moeilijk lezen. Ze zijn helemaal in zichzelf gekeerd. Net als de gasten. Vinden ze het lekker of niet: het is moeilijk om te voelen wat ze voelen.”

Hoewel Tine Embrechts en Guga Baul elkaar doodgraag zien, moeten ze ook toegeven dat ze twee tegenpolen zijn van elkaar. En er zijn weleens momentjes waarop ze het allebei eventjes niet meer voelen.

“Op andere momenten is het dan weer net heel leuk om zo verschillend te zijn. Ik denk dat we nu in een heel fijne flow zitten. Een jaar geleden ging het moeilijker. Zo gaat dat”, zegt Tine in De Morgen.

Guga kan dat alleen maar bevestigen. Soms zijn er momenten waarop ze uit elkaar gegroeid lijken te zijn, maar ze weten elkaar wel altijd terug te vinden.

Tine kan er ook echt van genieten wanneer ze haar feliciteren met haar fantastische partner.

“Het is schattig om te zien dat er nu zoveel mensen zeggen: 'Amai, wat een fijne man heb jij! en 'wat een geluk heb jij'. Dat is waar, ik héb geluk met mijn man en ik vind hem heel leuk, maar er is ook een andere kant. Hij is een perfectionist die bij momenten veel kan tobben en die jarenlang serieus geworsteld heeft met een lichaam dat niet naar behoren functioneerde. Dus als ik zeg dat ik hem leuk vind wanneer hij imiteert, is dat omdat hij zich dan goed in zijn vel voelt."

Wie naar ‘De Verhulstjes’ heeft gekeken kent Viktor Verhulst natuurlijk als grappenmaker en als sfeermaker. Maar in ‘De Expeditie: Groenland’ krijgen we ook een heel andere Viktor te zien. En dat is mede dankzij Joris Hessels, die ook deelneemt aan het programma.

Zo praten de twee mannen ook over hun families. En zo komt ook de mama van Viktor ter sprake. Zij wil liever uit de schijnwerpers blijven en dat is een keuze die Viktor en zijn zus Marie Verhulst respecteren.

“Ik heb mij heel lang, en nu nog, schuldig gevoeld. Omdat ik als kind nooit doorhad hoe hard dat moet zijn binnengekomen dat mijn vader was weggegaan. Nu, het is niet aan het kind om zich daar schuldig over te voelen. Maar nu ik ouder ben en volwassen gevoelens begrijp, is dat toch iets dat mij bezighoudt”, vertelt Viktor aan Joris tijdens het programma en lezen we in Tv Familie.

Maar er is nog een belangrijke vrouw in Viktors leven die ter sprake komt en dat is zijn vriendin Sarah Puttemans.

“Ik denk wel dat Sarah de vrouw van mijn leven is. Dat zou ik heel graag willen en ik ben bereid er ook echt voor te gaan. En het niet op te geven in mindere momenten.”

Op 17 mei kreeg Kürt Rogiers te horen dat zijn mama aan ALS lijdt. Maar er was meer. Toen ze de resultaten kregen van haar onderzoeken, kregen ze ook te horen dat ze zelf moesten onderzocht worden. Er bestond immers een kans dat het genetisch was en dat Kürt en zijn zus het dus ook konden krijgen.

“Op 7 juni kregen we te horen dat er een bloedonderzoek en beenmergpunctie gedaan moest worden om te weten te komen of het genetisch overdraagbaar was. De schrik sloeg mij op dat moment wel om het hart”, geeft Kürt toe in Primo.

Hij was niet alleen bang voor zichzelf, maar ook voor zijn dochters. Zij zouden het zomaar van hem kunnen geërfd hebben.

“Pas na vier maanden kwamen we eindelijk te weten dat het bij mama geen genetische variant is. In die vier maanden was er een monster in mijn hoofd gekropen. Ik was er constant mee bezig.”