In ‘Een Echte Job’ weet Celine Van Ouytsel menig mensen te verrassen met haar gedrevenheid en enthousiasme. Ze kwam op de afdeling intensieve zorgen en brandwonden terecht en daar was de vrolijkheid soms ver te zoeken.

“Ik heb altijd een fascinatie gehad voor de medische sector. Niet voor de knappe dokters, hoor, die dragen toch de helft van de tijd een mondmasker. Je ziet amper iets van hun gezicht. Ik keek ook amper naar ziekenhuisreeksen, behalve dan naar Spoed. Ik had een serieuze boon voor Kürt Rogiers. Nee, ik volgde eerder realityreeksen over het reilen en zeilen in ziekenhuizen. Toen de vraag kwam om mee te doen aan Een Echte Job, heb ik dus niet lang getwijfeld. Ik kende het programma en wist dat het een unieke kans en een voorrecht was om te kunnen meedraaien als verpleegkundige”, zegt ze in Story.

En hoewel haar fascinatie groot was, heeft ze nooit de droom gehad om verpleegkunde te gaan studeren. Ze droomde er niet van om dokter over verpleegster te worden.

“Na mijn middelbaar ben ik wel rechten gaan studeren met medisch recht als specialisatie. Je staat dan bijvoorbeeld patiënten bij die een ziekenhuis beschuldigen van een medische fout, maar ook artsen of zorginstellingen die worden aangeklaagd. Een heel ander verhaal dus, maar zo kreeg ik toch al een beetje een inkijk.”

Wie naar Japan gaat, zal heel snel zien dat Japanners elkaar niet zo heel snel in de ogen zullen kijken. Heel bijzonder, want wij doen dat net wel als we met elkaar praten. Voor hen is dat een teken van respect.

“En als je elkaar toch in de ogen kijkt, dan buig je en knik je”, begint Kelly Pfaff in Primo. Man Sam Gooris vult aan. “En dan stoppen ze niet, hé. Dan blijven ze maar buigen en knikken. In het begin dacht ik dat ze met mijn voeten aan het rammelen waren. Dat Kelly en de kinderen die mensen hadden opgedragen om maar te blijven buigen.”

Het gezin Gooris heeft veel geleerd over de Japanse gebruiken en gewoontes. Zo leerden ze al snel dat je in Japan geen fooi mag geven.

“We zijn door het centrum van Tokio gaan karten en dat bedrijfje werd uitgebaat door westerlingen. Daar stond wel een tip jar. Maar verder is het niet bedoeling dat je drinkgeld geeft. Weet je wat me ook opviel? Dat iedereen daar op het voetpad netjes aan zijn of haar kant liep. Op het voetpad heb je er van die gele reliëfstrepen voor blinden en slechtzienden. Wel, iedereen loopt daarlangs. Zodat de mensen die die strepen nodig hebben, netjes in het midden kunnen lopen.”

Jacky Lafon heeft nog niet veel geluk gekend in de liefde. Ze lijkt steeds op de verkeerde mannen te vallen of de verkeerde mannen aan te trekken.

Eerst was ze samen met Nest Adriaensen van De Strangers en die twee hadden een mooie tijd samen. Hij wilde zelfs met haar naar Spanje verhuizen. Iets wat Jacky niet zag zitten.

“Onze dochter Nathalie was ook nog te klein: met haar het land verlaten, dat kon ik Nest niet aandoen. Bovendien waren de kinderen van die man faliekant tegen onze relatie. Zij hebben ons de duvel aangedaan omdat ze dachten dat ik achter zijn geld aan zat. Ik ben één keer bij hem thuis geweest en toen wij gingen eten, dekte zijn dochter de tafel niet mee voor mij en Nathalie. 'Jij bent hier niet welkom en zal dat nooit zijn', zei ze tegen mij. De situatie was niet langer houdbaar en dus hebben wij helaas beslist om uit elkaar te gaan”, zegt Jacky in Dag Allemaal.

Maar met de relaties nadien liep het minder goed. Heel wat van hen waren leugenaars en deden zich mooier voor dan ze waren.

“Liegen en bedriegen, wat ik afschuwelijk vind, dat was het enige wat ze deden. Ik ben één keer hertrouwd. Hoewel het begon als een sprookje in de slaapkamer van Sissi in Wenen, was dat jammer genoeg één grote vergissing. Godzijdank was dat huwelijk niet rechtsgeldig, omdat ik mijn adres nooit heb laten veranderen. Uit respect voor zijn familie wil ik hier niet verder op ingaan, maar die relatie eindigde in een nachtmerrie. Daarna heb ik nooit meer met een man samengewoond.'”

Met zijn 75 jaar, komt de dood al eens dichterbij voor Paul Michiels. Niet alleen voor zichzelf, maar ook in zijn omgeving. Hij verloor zijn schoonvader enkele jaren geleden al na een strijd tegen leukemie. 

“Hij was enkele jaren jonger dan ik. Zijn overlijden heeft me diep geraakt. Daar kan ik echt nog verdrietig om zijn. Eén van mijn vrienden heeft ALS. Het leven kan soms hard toeslaan. De confrontatie met de dood wordt steeds nijpender. Arno is weggevallen. En onlangs nog muzikant Tom Pintens”, zucht Paul in Story. 

Een overlijden dat staat natuurlijk garant voor heel veel verdriet. Maar dat steekt Paul vaak weg. Alleen bij zijn vrouw Tineke durft hij zich kwetsbaar op te stellen. 

“Thuis op de vitrinekast branden er ook nog elke dag kaarsjes voor alle dierbaren die we zijn verloren. Met de jaren leer je verdriet wel een plek geven. Mijn vader heb ik veel vroeger moeten afgeven. Op zijn 66ste. Het was raar om hem te overleven. Mijn moeder is dan weer 94 geworden. Een schone leeftijd. Een kind verliezen, dat lijkt me wel onoverkomelijk. Dat breekt je voor de rest van je leven.” 

Toen Elise Roels 25 werd, vond ze dat alles behalve plezant. Ze voelde zich oud worden en kreeg het gevoel dat ze haar eitjes moest laten invriezen. En dat komt door haar vriendinnen. 

“Ik heb vriendinnen die 29 en single zijn, en stilaan beginnen na te denken over hun kinderwens. Ik heb wel een lief, maar blijven we samen? En wil ik kinderen met hem? We bespreken dat wel, want we verschillen daar heel fel in”, zegt Elise in Humo. 

Zo neigt hij op politiek vlak meer naar rechts en Elise naar links. Maar dat levert ook interessante discussies op. Maar het brengt ook veel twijfels met zich mee over hoe ze samen een kind zouden opvoeden als ze zo erg verschillen. 

“Ik wist dat natuurlijk op voorhand, maar ik dacht toen vooral dat dat nog kon veranderen. Veel vrouwen redeneren dat ze de niet zo aangename kantjes van hun partner er wel zullen uitkrijgen, maar ik ben ook wel blij dat ik die er niet uitkrijg.” 

Wie volgt Linde Merckpoel op als winnaar van Celebrity MasterChef Vlaanderen? Het basisrecept blijft hetzelfde: potjes die overkoken, pittige ingrediënten, zout in de onvermijdelijke snijwonden, smaakbommen en (niet altijd even) perfecte cuissons. Maar deze keer trekken 10 nieuwe bekende koppen met een kokende passie hun keukenschort aan. Ze bakken, braden, stomen en grillen de ziel uit hun lijf voor de driekoppige sterrenjury in een reeks nieuwe, spannende en vooral overheerlijke opdrachten. Zij moeten vrede nemen met de commentaren van de vakjury bestaande uit Nick Bril, Inge Waeles en Michaël Rewers.

Gunter Lamoot
“Ik kom uit een koksfamilie. Ik heb dus de eerste 18 jaar van mijn leven in een hotel-restaurant gewoond. Ik hoop dat het koken een beetje in de genen zit. Mijn grote moeilijkheid: ik kan niet werken zonder recept.”

Serine Ayari
“Koken helpt mij in mijn job om inspiratie te vinden voor mijn jokes. Ik heb ADHD, ik vloek heel veel en onder stress kan ik soms ineens niet meer functioneren, maar ik ga mij proberen te concentreren.”

Olga Leyers
“Koken is voor mij heel belangrijk, iets waar ik gelukkig van word. Ik ben opgegroeid met een moeder die altijd vers eten kookte. We hebben zelfs een WhatsApp-groep met de vier dochters en mama met niets anders dan recepten.”

Jan Van Looveren
“Vroeger was ik een bakker, maar dat is totaal iets anders dan koken. Je moet er niet lullig over doen: het is trillen op de beentjes als je de jury ziet staan.”

Thomas Briels
“Ik heb meer stress om in de MasterChef-keuken te stappen dan in een Olympisch stadion.”

Liesa Naert
"Ik heb wel wat inspiratie meegekregen van thuis. Maar het is spannend omdat je ineens denkt: hier moet het gebeuren. Ik vind het verschrikkelijk dat je niets kan aflezen van de gezichten van de jury."

Daan Alferink
“Ik wilde graag meedoen omdat ik zo van eten hou, maar de liefde voor het koken is er niet. Dat wil ik veranderen. Als interieurstylist ben ik niet zo voor letters in mijn huis, maar voor de 'M' van de MasterChef-trofee zal ik een uitzondering maken.”

Fatma Taspinar
“Je zou denken dat ik als journalist met stress moet kunnen omgaan, maar MasterChef is toch iets anders. Als je voor de jury staat, wil je gewoon bewusteloos op de grond gaan liggen en niet meer bewegen.”

Kawtar Ehlalouch
“Voor mij is koken echt ontspanning. Ik vind dat het zaligste om te doen, maar ik ga dood van de stress. Misschien kan ik af en toe wel eens mijn Marokkaanse achtergrond gebruiken in de keuken.”

Titus De Voogdt
“Ik kook graag, ik werk graag met mijn handen en als ik moet kiezen tussen de tafel of het fornuis dan kies ik altijd voor het fornuis. The proof of the pudding is in the eating, zeggen ze zeker?”

Vanavond gaat het doen van "James De Musical" voor het laatst open, een finale musical ter ere van de master of entertainment Marc Coucke.

We volgen Coucke’s opkomst in de jaren 80, toen hij met zijn zelfgemaakte shampoo de Vlaamse apotheken veroverde. Van bescheiden beginnende ondernemer naar een grote speler. Iemand die alles deed om de liefde van zijn leven bij zich te houden, onder andere een apotheek kopen:

We krijgen we een kijk op Marc zijn veelzijdigheid, passie voor amusement en het creëren van een eigen dierenrijk ‘Pairi Daiza’. ​ James De Musical sluit zijn derde seizoen af met een knallende finale ter ere van de ‘master of entertainment’.

Na het ongeziene succes van James De Musical – Live on Stage komt er een gloednieuwe show naar de Lotto Arena. De tweede editie van James De Musical – Live on Stage wordt opnieuw een indrukwekkend totaalspektakel waarin de rollen nog eens worden omgedraaid voor Metejoor, Gert Verhulst, Karen Damen en Niels Destadsbader.

Tickets voor James De Musical – Live on Stage vrijdag 19 april en zaterdag 20 april: goplay.be/tickets

Toen Jasmijn Van Hoof na 2 jaar ‘Familie’ verliet en als chocolatier ging werken, merkte ze al vrij snel dat dit toch niet hetgeen was, wat haar echt gelukkig maakte. Ze leek ‘Familie’ toch een beetje te missen en daar zou ’30 jaar Familie’ wel voor iets tussen kunnen zitten.

“Op de rode loper zei ik stoer dat ik het helemaal niet miste. Maar dan zag ik al mijn vroegere collega's op dat podium en kon ik alleen maar denken: 'Wacht eens, ik moet daar tussen staan!' Dat maakte zeker iets los. Verwarrend wel, want ik werkte toen al even bij die chocolatier en ik was net verhuisd. Voor het eerst had ik weer wat stabiliteit, en ineens kon ik vergelijken: 'Wacht, ik vind met voeding bezig zijn wel heel tof, maar ik voel niet hetzelfde plezier en dezelfde onbezorgdheid als toen ik in 'Familie' zat”, zegt Jasmijn in Dag Allemaal.

Spijt van haar beslissing om weg te gaan bij ‘Familie’ heeft ze nooit gehad. Het is geen verkeerde beslissing geweest want ze heeft nadien nog veel geleerd.

“Het is een heel waardevolle periode geweest. Maar ja, ik dacht wel: 'Shit! Twee jaar geleden stond de deur op 'n kier, maar is dat nu nog wel zo?' Mijn trots inslikken en het gaan vragen bij de bazen vond ik niet zo erg. Ik hoopte heel hard dat ze 'ja' zouden zeggen.”

Iedereen, vooral de meisjes dan, hebben er wel eens een keertje van gedroomd om ooit een K3’tje te zijn. Meer zelfs, heel wat meisjes hebben er ooit van gedroomd om een van de biggetjes te zijn uit de K3 musical ‘De 3 Biggetjes’.

Ook Julia heeft er ooit van gedroomd als klein meisje. Maar zij zag haar droom afgelopen weekend in vervulling gaan. Want dan vond de première van de 3 biggetjes plaats in Gent.

“Zo dankbaar en blij dat ik dit mee mag maken samen met deze ongelofelijk leuke bende. Wat een cast, wat een team. Dankjewel voor al het vertrouwen en de heerlijke sfeer. Op naar nog heel veel meer van dit!!”, schrijft ze bij enkele foto’s van de voorstelling.

Zij bedankt ook iedereen die dit mede mogelijk heeft gemaakt, maar zal Gert Verhulst nog het meeste dankbaar zijn. Het is tenslotte vooral dankzij hem dat haar droom is uitgekomen.

 

 

 

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een bericht gedeeld door J U L I A B O S C H M A N (@juliaboschman_)