Frank Dingenen heeft al een ietwat oudere leeftijd bereikt. Eenmaal je ouder wordt, denk je al eens vaker aan de dood. Maar Frank niet. Hij is daar niet mee bezig. 

“Dat wil ik ook niet, want ik ben van nature heel optimistisch. Ik kan me niet voorstellen dat ik de hele dag somber rondloop. Dat zou de mensen hier heel erg verwonderen, want ze kennen me als een goedlachse kerel die zelden humeurig is. Ik heb ook vaak personages gespeeld die vrolijk door het leven stapten. Die stonden dicht bij mij als persoon”, zegt Frank in Primo/ 

5 jaar geleden belandde Frank in een depressie en dat kwam door de ziekte met een K die zich op zijn stembanden had gezet. Er veranderde veel voor Frank. 

“Ik mocht niet meer praten en dat viel me zwaar. Dat hing ook samen met mijn benarde financiële situatie. In de loop van mijn carrière zijn er enkele mensen geweest die met mijn geld weggelopen zijn. Ik heb soms te snel vertrouwen gegeven. Als je bekend bent, hangen veel mensen rond je. Voor je het weet, trap je in hun val. Daardoor moet ik nu spaarzaam zijn, als zelfstandige heb ik geen toppensioen.” 

Door enkele weken stage te lopen in het UZ Leuven weet Stephanie Planckaert als geen ander wat de job van verpleegkundige inhoudt. Het was een intense en heftige periode en het bracht ook herinneringen naar boven van het afscheid van mémé Clara.

“Gelukkig kon ik over al die emoties goed praten met mijn mentor. Ik dacht soms ook: ah ja, dat is zuurstoftekort, ik herken de signalen. De techniek om iemand om te draaien, of de morfine verhogen... ik heb dat allemaal van heel dichtbij gezien. Natuurlijk dacht ik dus soms aan mémé Clara, dat kwam allemaal terug. Maar we hebben dat op een of andere manier een mooie plaats kunnen geven”, klinkt het in Dag Allemaal.

Het overlijden van mémé Clara was natuurlijk niet leuk, maar het was een overlijden zoals in de boekjes, zoals Stephanie het zo mooi omschrijft.

“Mémé Clara heeft niet afgezien, we hebben waardig afscheid kunnen nemen. Ze had ook een mooie leeftijd, hé, ze was 96. Het blijft natuurlijk heel pijnlijk, een verlies, daar heb je verdriet over. Die herinneringen kunnen me nog altijd enorm raken, maar op een dankbare en respectvolle manier. Ik denk dat het toch anders is als iemand abrupt uit je leven verdwijnt en je geen afscheid hebt kunnen nemen.”

De kinderen van Sam Gooris en Kelly Pfaff werken volop aan hun toekomst. Beide zijn nog volop aan het studeren en zitten vaak met hun neus tussen de boek. Al zijn ze het wel een beetje beu.

“Voor mij mag het zo snel mogelijk stoppen. Ik ben inmiddels 23 en ben er echt wel klaar mee, hoewel ik deze richting koos omdat het me boeide en ik denk dat ik met zo'n diploma werk kan vinden. Nog even een tandje bijsteken, eens ik begin te studeren vlot het wel. Ik ben het type dat schema's opstelt en zich kan verplichten om op het aangeduide tijdstip in de boeken te duiken”, zegt Shania in Gazet van Antwerpen.

Bij Kenji verloopt het allemaal iets chaotischer. Hij is niet bepaald het type dat graag studeert en bij wie het allemaal niet zo gestructureerd verloopt.

Broer en zus vertonen verschillende karaktereigenschappen, maar dat vinden ze juist positief. Zo houden ze elkaar in evenwicht.

“Iedereen zegt dat Kenji qua uiterlijk een kopie van zijn vader is, en ik ben een combinatie van de twee. Maar als je gaat kijken naar karakter heeft Kenji meer het zachtaardige van mama, en ik ben meer een flapuit.”

Zowel Philippe Geubels als Jeroom doen graag hun eigen zin. Tot nu toe is dat altijd goed verlopen, maar het kan ook eens serieus misgaan.

De twee werken samen voor ‘LOL: last one laughing’, een programma voor Nederland. En daar lukt het niet altijd om elk hun eigen zin te doen. Ze hebben een gezamenlijk doel: een zo goed mogelijk programma maken.

“Of een zo goed mogelijke mop. Of Jeroom nu de pointe binnenkopt, of ik. Als we de mensen maar laten lachen”, zegt Philippe in Humo.

Als we Jeroom mogen geloven dan zijn er mensen die hun geslaagde moppen zitten tellen tijdens de opnames van een televisieprogramma. Tussen hem en Geubels zit weinig ego. En dat is misschien wel een belangrijke reden waarom ze worden gevraagd om een Nederlands programma te presenteren.

“Je moppen tellen, dat mag hé, maar wij zijn meer bezig met wat het programma in zijn gehaal nodig heeft. Soms is het gewoon beter dat wij vijf minuten onze mond houden”, zegt Jeroom.

Rik Verheye heeft het getroffen met zijn nieuwe vriendin Manon. Ze is net zoals hem van West-Vlaanderen en dat geeft toch een extra connectie.

“Dit kan heel gek klinken, maar ergens wist ik altijd al dat ik ooit met een West-Vlaamse zou eindigen. Dat komt ook een beetje door Matteo Simoni, mijn beste vriend. Hij is samen met zijn jeugdvriendin Loredana. Hij komt uit Hasselt en zij uit Houthalen. Hij zei altijd dat een relatie met iemand uit dezelfde provincie of dezelfde cultuur toch wel veel scheelt. Omdat je dan iets deelt. Ergens is dat thuiskomen”, zegt Rik in Het Laatste Nieuws.

Dat ze beiden van de zee komen, bindt het koppel wel een beetje. Maar ze delen niet alleen dezelfde taal, ze hebben ook nog eens dezelfde humor.

“Dat is niet iets waar je bewust naar op zoek gaat, maar het maakt de dingen wel makkelijker. Omdat je grapjes kan maken in je eigen dialect. Want, geloof me, West-Vlaamse humor verschilt wel degelijk van Antwerpse of pakweg Mechelse. En Manon is ook echt de grappigste vrouw die ik ooit ontmoette. We lachen vaak thuis.”

Meedoen aan ‘Blind Getrouwd’ niet iedereen begrijpt waarom je daar zou aan deelnemen. En ook Karen, bekend van ‘Blind Getrouwd: Het Vijfde Huwelijk’, begrijpt dat sommige mensen daar eerder vreemd van opkijken. 

“Toen ze me opbelden dat ze een ideale match hadden gevonden, dacht ik ook eerst: waar ben ik mee bezig?! Het is niet voor iedereen weggelegd”, lacht ze in Flair. 

Het is niet de eerste keer dat Karen zich inschreef voor het programma. Maar tot 2 keer toe werd er geen match voor haar gevonden. Ook nu raakte ze niet bij de laatste 4 koppels. 

“Ik had nooit grote verwachtingen, maar ik hoopte stiekem toch altijd dat er iemand zou tussenzitten voor mij. Ik was dan ook superenthousiast toen ze me tóch nog opbelden dat er een match was! Of dat nu voor het programma was of voor een online reeks, dat speelde voor mij geen rol. Het draaide bij mij rond het vinden van een match en niet om met mijn gezicht op tv te komen.” 

Karen had er alle vertrouwen in dat de experten een goede match voor haar zouden vinden. Al is het niet alleen belangrijk dat het op papier matcht, maar dat er ook een klik is. “Als de basis waarop de experten zich baseerden om ons te matchen al goed zit, dan heb ik er vertrouwen in dat dat gevoel wel volgt. Die klik is belangrijk voor mij, maar ik denk echt dat die sneller volgt als je al veel raakvlakken hebt met iemand.” 

Het hunkeren naar de zomer kan beginnen: Tien Om Te Zien doet Westende op z’n grondvesten daveren van 15 tot 25 juli 
 
Nu de dagen stilaan beginnen te lengen, laat VTM iedereen dromen van zon en een zwoele, muzikale zomer. Tien Om Te Zien, het meest iconische muziekfeest aller tijden, keert in de zomer van 2024 immers terug naar de zeedijk van Westende. Anne De Baetzelier, Willy Sommers, Laura Tesoro en Aaron Blommaert ontvangen er 8 feestavonden op rij opnieuw de crème de la crème van de Vlaamse muziekwereld. Muziekfans noteren het bij deze dus maar best meteen: van 15 tot 18 juli en van 22 tot 25 juli 2024 moeten ze op de zeedijk van Westende zijn.
 
“We zijn ontzettend blij dat we volgende zomer opnieuw van de partij mogen zijn in Westende om het Tien Om Te Zien-feest op gang te trekken”, klinkt het enthousiast bij presentatoren Anne, Willy, Laura en Aaron. “Vorige zomer kregen we maar liefst 37.000 muziekliefhebbers over de vloer en waren de uitzendingen elke week goed voor 750.000 kijkers. Het is zo mooi om te zien dat Tien Om Te Zien mensen samenbrengt en hen herinneringen laat maken. Dat we dat nu acht keer na elkaar mogen doen is echt iets om naar uit te kijken. Een zomer vol Tien Om Zien.” 

Tien Om Te Zien slaat zijn tenten op van maandag 15 tot en met donderdag 18 juli en van maandag 22 tot en met donderdag 25 juli 2024. Anne, Willy, Laura en Aaron verwelkomen jong en oud voor de opnames op dezelfde locatie als vorige zomer: De Rotonde op de zeedijk in Westende. Een zomer vol Tien Om Te Zien… iets om nu al naar uit te kijken!

Alles wat James Cooke lijkt te doen, lijkt een succes te worden. Of het nu de productie van een theaterstuk is of een programma als ‘James De Musical’ of ‘Extreme Make Over’, niks lijkt te floppen.

De presentator geniet volop van het succes en hij verdient het ook. James is een harde werker, die moet knokken voor zijn succes. Maar de twijfel loert om de hoek en de angst dat het eens fout gaat lopen ook.

“Een mens kan z’n hele leven lang bijleren. Aan de dingen die beter konden, hebben we dan ook gesleuteld bij ‘James, de musical’. Er is plaats voor nieuwe zaken, een verborgen cameragrap bijvoorbeeld. Zo dagen we onszelf telkens weer uit om straf uit de hoek te komen. Ik wil dat de kijkers een paar keer achterovervallen en dat zal dit seizoen zeker gebeuren”, zegt James in Dag Allemaal.

Tijdens de eerste aflevering van het derde seizoen staat Tom Waes centraal. En hij was niet de makkelijkste om te overtuigen.

“Ik heb zeker twintig keer moeten bellen om hem te overtuigen. Tot vlak voor de opnames twijfelde hij nog. Maar ik moest hem hebben. Toms leven… “t Is meer dan eens met de hakken over de sloot geweest. Dat vind ik mooi om te zien: never give up. Tom was zelf geëmotioneerd.”

Als twee mannen een kinderwens hebben, dan is dat vaak een procedure van lange adem. Of ze moeten veel geduld hebben en een heuse adoptieprocedure doorlopen, of ze moeten opzoek naar een draagmoeder en eiceldonor.

Dat is natuurlijk allemaal niet op 1,2,3 geregeld. Toch brengt het Nick Laenen, bekend van ‘Blind Getrouwd’ en zijn vriend mentale rust dat er oplossingen zijn voor koppels van hetzelfde geslacht die een kinderwens hebben.

Het koppel zag af van het adoptie en besloot zich te informeren over het draagmoederschap. Hier duren de wachttijden gelukkig geen decennium.

“Het feit dat we weten dat deze optie bestaat en dat de wachttijden hiervoor geen decennium duren, heeft ons mentale rust gegeven. We hebben het nog niet in gang gestoken, maar dat de mogelijkheid er is, geeft een beter gevoel. Er is dus nog geen datum vastgelegd, maar we willen natuurlijk niet wachten tot we heel oud zijn. Het zou ook fijn zijn als mijn grootouders en onze vrienden nog kunnen delen in ons geluk”, begint Nick in Maison Slash.

Dat sommige landen het zo moeilijk maken om een kindje te adopteren, dat vind Nick jammer en daar heeft hij het moeilijk mee.

“Ik hoop dat België nog stappen kan zetten. Vroeger heb ik nog gewerkt met geplaatste jongeren. Dan zie je sommige mensen het ene kind na het andere maken waar ze niet voor kunnen zorgen en dat naar instellingen moet. “