Je ziet hem bijna dagelijks in de VTM-reeks De Buurtpolitie. Obi is een toffe gast maar ook Johan Kalifa Bals, de acteur die Obi speelt, is een man zoals er veel rondlopen op de aardbol. En toch is Johan “anders”. Nu ja, wat is “anders”? Johan is besloot zijn verhaal te delen op Facebook. Zet je schrap voor zijn verhaal. Een verhaal dat net zo goed over jou en mij zou kunnen gaan maar het gaat over Johan. Kalifa Bals.

Dit is zijn verhaal:

That's me...

Ik ben net zoals jij, maar toch heel anders.

Ik voel dezelfde gevoelens, ervaar dezelfde dingen. Maar gewoon net een beetje heviger...

Soms neem ik alles persoonlijk. Bij alles wat er gebeurt lijk ik betrokken. En omdat mijn hersenen iets anders werken dan bij anderen, moet alles er bij mij op een andere manier uitkomen, meestal via mijn grote mond. Ik klink misschien boos. Je denkt misschien dat ik overdrijf. Maar omdat ik – bij wijze van spreken – geen uitlaatklep in mijn hersenen heb, zijn dingen die er met mij gebeuren meteen heel groot voor mij. Ik krijg geen kans om met mijn gedachten dingen voor te sorteren en de onzinnige gedachten eruit te filteren. Ik ben geen slechte luisteraar, maar soms vind ik het moeilijk om me te concentreren. Een kraan die druppelt, een auto die voorbijrijdt; al dit soort dingen kunnen me afleiden. Ik zie je lippen bewegen, maar soms, het spijt me, kan ik me niet concentreren op wat je zegt, hoewel ik het echt probeer.

Ik wil jou niet negeren, maar er zijn gewoon zoveel andere dingen om naar te luisteren. En als we in een volledig stille ruimte zijn, luister ik niet naar de stilte maar naar de gedachten in mijn hoofd. Want daar, daar het nooit stil.

Soms word je moe van me omdat ik je iets heb gevraagd en bijna onmiddellijk daarna dezelfde vraag opnieuw stel.

Nee, ik ben niet dom of heel langzaam van begrip. Het antwoord dat je me gaf is gewoon verloren gegaan tussen al de andere gedachten in mijn hoofd. Dus dan moet ik het opnieuw vragen. En misschien nog een keer om het echt te onthouden.

Ik kan niet rustig op de bank liggen voor een avondje films kijken. Na een tijdje begint het te kriebelen in mijn lichaam, verlies ik mijn concentratie, en kijk ik naar alles behalve wat er gebeurt op het scherm. Dan vertelt mijn lichaam dat ik wat anders wil doen. Mijn geduld is alweer opgeraakt, hoe goed de film ook is. Geef mijn vermoeide hersenen dan een pauze van tien minuten, zodat we weer verder kunnen kijken. Mijn hoofd kan al die indrukken gewoon niet zo snel verwerken.

Word je boos door mijn eeuwige gefriemel aan mijn telefoon, kleding en alles wat ik in mijn handen kan krijgen? Het is gewoon mijn manier om me te concentreren. Af en toe kan jouw gevoelens niet begrijpen. Maar ik begrijp zo veel meer dan dat ik onder woorden kan brengen.

Want als ik ergens sterke gevoelens over heb, worden mijn hersenen door deze emoties in beslag genomen en krijg ik geen woord over mijn lippen. Dan ben ik druk bezig om mijn lichaam te beheersen, zodat ik geen ongewenste acties tegen mezelf of tegen anderen ga uitvoeren.

Laat ik overal dingen slingeren? Chaos is mijn manier om orde te houden. Want het is een chaos in mijn hoofd, dus voel ik mij veilig in de chaos. Dan heb ik juist het gevoel dat ik alles onder controle heb.

Ben je verrast dat ik het ene moment boos word en het volgende moment heel blij ben? Probeer het niet te begrijpen. Mijn stemming wordt volledig beheerst door mijn gevoel, dat altijd de overhand krijgt. En die emoties kunnen snel veranderen. Mijn hersenen zijn constant in beweging.

Waarom heb ik vaak conflicten met anderen? Dat is gewoon omdat ik een hekel heb aan onrecht en weiger om weg te kijken, als andere mensen in de problemen komen.

Me ergens mee te bemoeien is mijn specialiteit. Ik doe het niet om vervelend zijn, maar omdat ik niet de lafheid heb die kenmerkend is voor andere mensen. Ik denk niet aan de gevolgen van mijn acties en begeef me vaak in gevaarlijke situaties met mensen waar ik medelijden mee heb.

Je denkt misschien dat ik een expert ben in het mezelf in verlegenheid te brengen. Je ziet het goed: ik kijk niet goed uit, spring in plassen water of lach hardop in gênante situaties. Ik doe wat er in mij opkomt. Zoals ik me op dat moment voel. Ik heb geen tijd om na te denken over wat andere mensen over mij zullen denken. Er er zijn zoveel dingen die me afleiden. Ik kan instructies niet zo snel begrijpen. Soms moet je me tien keer iets uitleggen, tot ik het in één keer begrijp. Of als iemand anders het uitlegt en ik het ineens begrijp. Voor mij is het niet het belangrijkst wat je precies zegt, maar hoe je het zegt.

Word je er moe van dat ik altijd de sleutels verlies als we ergens heen gaan? En ze dan thuis gewoon in mijn jaszak vind?

Het is gewoon even wennen. Mijn brein is zo druk met de omgeving dat het geen tijd heeft om zich te herinneren waar dingen uiteindelijk liggen.

Wij, mensen met ADHD/ADD leven intensief. We willen meer weten. Wij haten meer. We rouwen meer. Maar we hebben ook meer lief. Want als we van iemand houden, doen we het niet alleen met ons hart, maar met ons hele lichaam.

Maar als je voelt dat je er even niet meer tegen kan? Neem dan een ​​pauze. Neem een ​​pauze van ons, we kunnen we heel stressvol zijn. Er is altijd wel iets met ons aan de hand. We zijn constant in beweging. Maar we zijn niet alleen intens en hyperactief. We zijn ook intelligent en creatief. We hebben gewoon een andere manier om over dingen na te denken, omdat onze hersenen niet filteren. We moeten overleven met onze eigen manier van zijn en onze eigen manier van handelen.

Je moet ons een kans geven.

Geef ons een kans om precies te zijn wie we zijn, laat ons profiteren van alle positieve dingen die onze structuur met zich meebrengt, en geef ons de kans om te laten zien hoeveel we om je geven. Je zult ons uiteindelijk begrijpen. En wees er trots op dat je deel uitmaakt van onze reis en ontdek de wereld via ons perspectief.

Wat waren Frans Duijts, Django Wagner en Peter Beense eigenlijk gaan doen als zij geen gouden keeltjes hadden gehad? Als zij niet met hun muziek tot de grootste en populairste volkszangers van ons land behoorden? In het nieuwe AVROTROS-programma 3Man Sterk, vanaf vrijdag 24 maart op NPO 1, verkennen de zangers de arbeidsmarkt en onderzoeken zij wat leuke beroepen zijn en in welke beroepssector de vraag naar werknemers groot is. De mannen gaan zelf aan de slag om met hun enthousiasme werkzoekenden en bedrijven bij elkaar te brengen.



De Nederlandse arbeidsmarkt trekt weer aan. Dat is goed nieuws maar, tegelijkertijd is er ook sprake van een mismatch. In de ene sector verliezen mensen hun baan, terwijl in de andere de vacatures niet opgevuld worden. Frans, Peter en Django gaan elke week op bezoek bij een bedrijf dat op zoek is naar werknemers. De zangers bundelen hun krachten in de hoop dit bedrijf aan de juiste mensen te helpen. Zij gaan zelf meedraaien en geven hun oordeel over het werk. Wat is leuk, wat is zwaar, wat moet je ervoor kunnen? Mensen zonder baan of zij die nog moeten kiezen voor een beroep krijgen op deze manier een mooie inkijk en raken wellicht enthousiast voor dit beroep. Met alle middelen die Django, Peter en Frans tot hun beschikking hebben, gaan de mannen op zoek naar potentiele sollicitanten. Mensen die oprecht geïnteresseerd zijn en gekwalificeerd, worden meteen in contact gebracht met het bedrijf en zo bestaat de kans dat de vacature wordt opgevuld.

Op dinsdag 28 februari zendt VTM de eerste van twee speciale afleveringen van Lotgenoten uit, over de aanslagen van 22 maart 2016 in ons land. In 'Lotgenoten: Aanslag in Zaventem' brengt Julie Colpaert het verhaal van mensen die op die bewuste dag de bloedige aanslag op de luchthaven van Zaventem overleefden. De bagagedragers, de medewerkers aan de incheckbalie, de inpakkers en de soldaten die er patrouilleerden. Ook de mensen op het thuisfront die vaak heel de dag moesten wachten op nieuws, vertellen over de angstige uren. Elk hebben ze hun eigen verhaal. De opnames van deze special vonden pas de afgelopen weken plaats. Zoals de titel al doet uitschijnen, draait de eerste uitzending volledig rond de gebeurtenissen op de luchthaven. Een week later, op dinsdag 7 maart vertelt Lotgenoten het verhaal van alle betrokkenen bij de bomaanslag in het metrostel in Maalbeek.

Kathleen Aerts heeft groot bezoek. Nu ja, eigenlijk klein bezoek want haar eind vorig jaar geboren neefje is op bezoek. Het gaat om het kindje van haar broer Bert en zijn vrouw Tamara. Zij werden in december de trotste ouders van een eerste zoontje en zijn ermee op bezoek bij tante Kathleen in het verre Zuid-Afrika. Kathleen miste de bevalling in december omdat ze terug naar Zuid-Afrika moest maar ze kreeg de kleine dan toch voor het eerst te zien. Welkom in Zuid-Afrika neefje! Vandaag 2 maanden oud! Proficiat! #tantezijnisplezant #liefdeopheteerstezicht #zoklein #zoschattig schreef Kathleen. Zou het bij haar ook weer kriebelen om mama te worden? Wie weet!

Na zijn kortfilms IJsland en Mont Blanc (beide genomineerd voor het Filmfestival van Cannes), en zijn felbejubelde Canvas-serie Bevergem, is Cargo de eerste langspeelfilm van regisseur Gilles Coulier.  De film werd, net als Bevergem, geproduceerd door het productiehuis De Wereldvrede.

De eerste beelden zijn klaar en kunnen via onderstaande link bekeken worden. Cargo is het ruwe verhaal van een gezin dat wordt gedreven tot de rand van de afgrond.



De drie broers worden vertolkt door Sam Louwyck (Jean), Wim Willaert (Francis) en Sebastien Dewaele (William).  Naast hen zijn er ook rollen weggelegd voor Roland Van Campenhout (Leon), Josse De Pauw, Chiel Vande Vyvere, Gilles De Schryver en Mathias Sercu.

Het scenario werd geschreven door Gilles Coulier en Tom Dupont.  Achter de camera stond David Williamson die tevens Bevergem voor zijn rekening nam.  Tom Denoyette stond in voor de montage.

 

SYNOPSIS

In het ijskoude water van de Noordzee valt Leon Broucke overboord uit zijn vissersboot, recht voor de ogen van zijn oudste zoon Jean. Leon verzeilt in een diepe coma en laat Jean achter met het familiebedrijf en een enorme schuldenberg. Na het ongeval van Leon komen tal van onuitgesproken conflicten tussen Jean en zijn twee broers aan de oppervlakte.  Francis wordt verscheurd tussen de keuze voor zijn familie en zijn geheime liefde.  William komt terug thuis om te ontsnappen aan zijn leven in de misdaad.  Jean worstelt met zijn nieuwe rol als patriarch en keert zich tot het criminele milieu van William om een betere toekomst te kunnen geven aan zijn 8-jarige zoon. 

 

Cargo is een productie van Gilles Coulier, Gilles De Schryver en Wouter Sap voor productiehuis De Wereldvrede in coproductie met het Nederlandse productiehuis Halal Pictures, het Franse Chevaldeuxtrois en zender één.  Het project kon rekenen op steun van het VAF/Filmfonds van Vlaams Minister van Cultuur Sven Gatz en werd bijkomend ondersteund door het economisch Fonds Screen Flanders, een initiatief onder de bevoegdheid van Vlaams Minister van Economie Philippe Muyters en Minister van Cultuur Sven Gatz.  Met ook de steun van stad Oostende, het Nederlands Filmfonds, Telenet, Casa Kafka Pictures, de Tax Shelter van de Belgische Overheid, de Marine en TorinoFilmLab.  Kinepolis Film Distribution (KFD) brengt de film vanaf 13 september in de Belgische bioscopen - Dutch FilmWorks (DFW) staat in voor de release in Nederland. 

Dank jullie voor jullie reacties! We kunnen geen nieuwe video's/Foto's of links meer posten - enkel een status in tekstvorm. Daarom hebben we dus jullie hulp nodig! :) Jullie kunnen ook onze pagina nog zien, maar je zal dus zien dat er geen nieuwe filmpjes of foto's online komen. Bedankt voor de steun - en vergeet morgen niet om het nieuwe profiel van de luisteraar te volgen! 

​Die boodschap staat sinds woensdag te lezen op de Facebookpagina van Qmusic. Facebook heeft de rechten van Qmusic beperkt omwille van het schenden van copyrights. Tenminste, zo lijkt het toch.

Geert uit de vorige reeks van Blind Getrouwd, trapt in TV Familie opnieuw na. Vtm heeft, al dan niet bewust, de saaiste beelden getoond. Zijn deelname werd geen succes. Zijn bruid werd immers stiekem verliefd op de cameraman en die twee trouwen weldra. Dat Geert en zijn Daisy werden voorgesteld als een saai koppel, is volgens Geert de waarheid geweld aandoen. Daisy en ik waren méér dan dat. VTM heeft, al dan niet bewust, de saaiste beelden getoond. Want er waren ook leuke momenten. Alleen: die hebben nooit het scherm gehaald. Er was geen sprake van romantiek, dus dat konden ze niet tonen. Maar bij momenten hebben we ons samen goed geamuseerd.