Het is al meer dan 2 jaar geleden dat Helmut Lotti afscheid moest nemen van zijn vader Luc Lotigiers. De man is waarschijnlijk bezweken aan de hitte van dat moment en overleed in volle coronapandemie.

Luc is, als we Helmut mogen geloven, nooit de meest gezonde man ter wereld geweest. Hij had veel last van kwaaltjes en andere problemen. En dat zet Helmut ertoe aan om extra op zijn gezondheid te gaan letten.

“Maar het is blijft toch een lotje dat je trekt. Want iedereen heeft ook gewoon zijn genetisch materiaal. Ik heb me voorgehouden om zolang mogelijk zo gezond mogelijk te blijven. Mijn vader was daar minder mee bezig, maar daar speelt je geestestoestand natuurlijk ook een belangrijke rol in”, zegt Helmut in Primo.

Helmut en zijn vader delen de passie en liefde voor muziek, met het enige verschil dat het bij Helmut wel is gelukt om een carrière uit te bouwen en dat het bij vader Luc niet van de grond kwam.

“Hij was blij dat het bij mij zo goed was gelukt. Hij was trots en dat zei hij me ook. Hij kwam ook altijd kijken. De laatste jaren zat hij soms echt te huilen in de zaal.”

Binnenkort opent VTM 2 opnieuw de deuren van enkele optrekjes in het idyllische Sint-Martens-Latem. ‘Latem Leven’ neemt de kijker mee in en het doen en laten van enkele inwoners van het piepkleine, kunstminnende en gefortuneerde dorpje aan de oevers van de Leie. Een tiental bijzondere mensen die in het kunstenaarsdorp wonen of werken geven een inkijk in het excentrieke en inspirerende, maar eveneens plezante, vrije en volkse leven in Latem. 
 
Van de flamboyante esthetisch arts Daniel Dimovski, tot de kunstzinnige natuurmens Auguste Boxy en de charismatische hondentrimster Jothi Impanis. De mensen in ‘Latem Leven’  hebben uiteenlopende bezigheden, dromen, passies en verlangens, maar hebben ook heel wat gemeen: ze hebben een aanstekelijke joie de vivre, zijn vrij van geest, halen meer uit het leven dan erin zit én ze hebben hun hart verloren aan het feeërieke Sint-Martens-Latem. In het pittoreske dorp - dat in de vorige eeuw naam en faam verwierf door een commune van gerenommeerde kunstenaars - mag het dan ook altijd net iets meer én anders zijn.

Als jurylid in De Slimste Mens zien we haar constant met een Duvel bij de hand en ook haar hond heet Duvel. Ze kon haar vader pas overtuigen om een hond in huis te nemen als ze hem Duvel zou noemen.

“Toch moet ik een beetje waken over mijn imago,” vertelt Amelie in Het Belang van Limburg. “Binnenkort ben ik een typetje en dat wil ik helemaal niet.” Ook journalisten kunnen soms het verschil tussen comedy en realiteit niet te begrijpen. “Denken die nu dat ik echt een luierik ben die niets anders doet dan Duvels zuipen? Raar dat ik  dat zo vaak moet uitleggen,”

Ze haat het ook om voortdurend te moeten verduidelijken hoe het is om als vrouw in de comedywereld overeind te blijven.

“Wat me zo mogelijk nog harder frustreert, is dat mensen niet schijnen te beseffen hoeveel werk er wel bij deze job komt kijken,” gaat ze verder. Ook wat ze in de jury van De Slimste Mens doet, lijkt simpel voor de buitenwereld. “Maar als ik dan gevat uit de hoek kom, zijn ze verrast. Superraar!”

Dat ze lui zou zijn klopt zeker niet, verduidelijkt ze in Het Belang van Limburg. “Ik werk best wel hard. Al die moppen hebben zichzelf niet geschreven hè.”

De kans dat je Tom Waes nog eens een keertje in Dubai aantreft, is bijzonder klein. Waes bezocht het land naar aanleiding van zijn programma ‘Reizen Waes’ en de stad heeft allerminst een goede indruk op hem nagelaten.

Iets wat Aisha Van Zele en haar partner Miguel Dheedene niet goed begrijpen. Zij brachten er onlangs nog hun vakantie door.

“Miguels dochter deed in mei haar plechtige communie en als cadeau mocht ze een reisbestemming kiezen. De eerste keer was haar zo goed bevallen, dat Dubai meteen opnieuw haar voorkeur genoot”, zegt Aisha in Tv Familie.

Aisha was er al twee keer eerder geweest en ook nu opnieuw genoot ze volop van de stad en zijn warme temperaturen.

“Maar het is niet alleen voor het weer dat ik graag naar Dubai reis. “Het is daar een walhalla wat mode en boetieks betreft. En aangezien Miguel in de fashion zit, is het voor hem opportuun om af en toe in Dubai een kijkje te nemen. Hij doet daar altijd inspiratie op.”

Een tijdje geleden werd Koen Crucke geopereerd aan zijn oog. Om te voorkomen dat hij blind zou worden, moest er snel worden ingegrepen. Binnenkort is zijn tweede oog aan de beurt, wanneer zijn agenda het toe laat. Want het is erg druk voor Koen.

“Ik doe nog geregeld namiddagen voor senioren, begin december zijn er de Studio100 Rewind Party’s in het Sportpaleis, de kerstshows met Samson & Marie komen eraan… en ik geef eindelijk ook weer een kerstconcert in De Haan”, onthult Koen zijn plannen in Dag Allemaal.

De dag voor de operatie stond Koen nog in de opnamestudio en dat samen met nieuw jong talent: Jaydee Hill.

“Hij klinkt net zo goed als Michael Bublé. Bij ‘De Loftrompetten’ op Ment-TV gaan we een duet zingen en daarom hebben we ‘Perhaps Love’ opgenomen. Bij mijn Koenference-shows deze zomer in Gent, zong hij al een nummer. Dat is hem zo goed meegevallen dat ik hem ook gevraagd heb voor mijn kerstconcert.”

Een datum zoeken voor de tweede operatie wordt dus nog niet zo eenvoudig. “Ik hoop echt dat het in december nog kan, want in januari zouden Jan en ik graag een weekje naar Egypte gaan. Maar het is een luxeprobleem dat ik op mijn leeftijd nog overal gevraagd word. Als artiest streelt dat natuurlijk mijn ijdelheid.”

Iedereen heeft wel eens een momentje waarop het minder goed gaat. Ook Eddy Planckaert. Dan trekt hij zich eventjes terug in het bos of de wagen en zelfs op het toilet. En op die plaats is er tijd om zichzelf een diep in de ogen te kijken.

“Dat geeft me telkens weer de kracht om tegen mezelf te zeggen: ‘Godverdomme, herpak u!’ Mensen maken het leven veel te moeilijk. Wat kan je er nu aan veranderen dat je tegenslag hebt in je leven? Dat is het lot”, klinkt het in Dag Allemaal.

Eddy Planckaert is een prachtig persoon, maar het lijkt Dag Allemaal soms ook erg vermoeiend. En dat kan Eddy niet ontkennen.

“Ik wens niemand van mijn kinderen toe dat ze worden zoals ik. Zo lastig, vent! Ik ben veel te veeleisend, te extreem, altijd op zoek naar positiviteit. Anders heeft het leven geen zin.”

Eddy kan behoorlijk veeleisend zijn, voor anderen, maar vooral voor zichzelf. Het liefst van al benadert hij de perfectie, maar is hij dat zelf niet. “Ik streef er ook naar om andere content te maken. Dat is altijd de rode draad in mijn leven geweest, al van toen ik nog een kind was.”