In 2021 ging het eerste seizoen van ‘Regi Academy’ van start. Daar werd Pauline Slangen uitgeroepen tot winnares, en nu is ze een vaste waarde bij de optredens van Regi. Het was het begin van een mooie carrière voor de jonge zangeres.

“Ik ben heel dankbaar met hoe het is gelopen. Het kwam op het juiste moment in mijn leven. Ik was klaar met de middelbare school en ik voelde er weinig voor om verder te studeren. Ik heb nooit mijn draai gevonden in het onderwijs. Dat ik nu mijn passie kan uitoefenen, is een droom die uitkomt. Na elk optreden besef ik: ik zou niet ergens op een bureau kunnen zitten om hele dagen mails te beantwoorden”, klinkt het in Nina.

School was niks voor de zangeres. Niet dat ze een rebel was, maar ze had wel vaak moeite met de andere klasgenoten.

“Ik vond de middelbare school echt een hel. Ik wilde die droom van zangeres najagen, er was veel jaloezie van andere meisjes. Ik ben vijf keer van school veranderd, maar ik vond nooit mijn plek. Op een bepaald moment ging ik op internaat, omdat ik hoopte dat dat beter zou zijn. Integendeel. Als ik daar vroeg om in een apart zaaltje te oefenen op zang, mocht dat niet. Dat waren niet de gemakkelijkste jaren, maar ik heb dat van me af gezet én ik heb er veel uit geleerd. Ik ben zelfstandig, ik kan heel goed mijn plan trekken en dat helpt me in wat ik nu doe. Als ik vandaag terugdenk aan die periode? Boeie ...!”

De vader en grootmoeder zagen een carrière als comedian niet zitten voor Kamal. Maar nu Kamal het zo goed doet, moeten ze beetje bij beetje hun mening toch herzien.

“Ik ben al tien jaar met humor bezig, en papa en mama zijn nu pas voor het eerst komen kijken. Papa zegt nu zelfs dat ik het goed doe. Ook de erkenning bij de Marokkaanse gemeenschap begint te komen. Het was niet altijd simpel, want ik kreeg geregeld verwijten die niet altijd terecht waren. Zo vond men dat ik een verrader was als ik niks over Palestina zou zeggen. Of ik kreeg berichten dat ik een ongelovige ben, dat ik heul met de vijand. Met humor kan je niet voor iedereen goed doen, en dat is als people pleaser niet altijd fijn om te beseffen. Maar ik doe wat ik kan”, zegt Kamal in Gazet van Antwerpen.

Kamal kan niet anders dan toegeven dat hij een tevreden man is. Zowel op professioneel vlak als privévlak loopt het allemaal goed en heeft hij zeker niet te klagen.

“Maar ben ik op mijn gelukkigst? Zo simpel is het niet. Het paradigma van huisje, tuintje, kindje is al ingevuld. Maar ik ontsnap niet aan de theorie van de toenemende behoefte van Abraham Maslow: als je voldoet aan je basisbehoeften, doemen er toch weer nieuwe behoeften op. Welke steentjes wil ik nog verleggen in de toekomst? Wat wil ik ooit nalaten aan mijn kinderen? Het minpunt van de mens is dat hij wanneer alles goed gaat nieuwe problemen of vraagstukken begint te creëren, omdat hij anders moet toegeven dat de uitdaging van het leven voorbij is.”

Wie naar ‘De Tafel van Gert’ kijkt, die heeft de voorbije seizoenen ook al kennis gemaakt met de tafelspringers. Een van hen is advocaat Omar Souidi. Hij heeft al lange tijd een klik met Gert.

“Een jaar of twee geleden was ik met Gert en James Cooke aan het brainstormen over een nieuw programma. James liet toen vallen dat er een nieuwe talkshow zat aan te komen, en hij vroeg of ik daar af en toe wat juridische duiding wilde geven. Zo is de bal aan het rollen gegaan. Ik denk dat Gert het interessant vindt om juristen aan het woord te laten, want ook Nele Somers en Walter Damen schuiven geregeld aan”, zegt Omar in Humo.

Humo vraagt zich soms af waarom mensen zo graag hun verhaal als eerste vertellen bij Gert aan tafel. Denk maar aan Conner Rousseau en Vincent Van Quickenborne.

“Heel eenvoudig: elders onderbreken de gasten elkaar voortdurend, zoals bijvoorbeeld Dyab Abou Jahjah en Wouter Verschelden in 'De afspraak'. Dat is niet prettig.”

Heel wat mensen in Vlaanderen hebben niet voldoende slaap of geen goede nachtrust. Saartje Vandendriessche behoort gelukkig niet tot die categorie. Maar heeft wel goede tips voor mensen die het probleem wel herkennen.

“Een slaaproutine, elke avond dezelfde handelingen, voor je in bed kruipt, is nooit slecht. Ikzelf hecht er veel belang aan om mij te ontschminken en mijn gezicht grondig te reinigen. Ik overloop 's avonds ook altijd even de dag. Ik zet 's morgens doelen en ik bekijk 's avonds of ik die gehaald heb”, legt ze uit in Gazet van Antwerpen.

En ook voor de mensen die vaak piekeren, heeft ze tips. Zo kan het misschien helpen om een piekermomentje overdag in te lassen. Dan hoef je dat ’s avonds niet meer te doen.

“Het is ook altijd goed wanneer je onverwacht de slaap niet kunt vatten, dat je nagaat waarom dat zo is. Ik val bijvoorbeeld heel moeilijk in slaap als ik look gegeten heb. Als ik slecht in slaap geraak, probeer ik op voorhand mijn droom te bepalen. Dan roep ik fijne beelden op waarover ik wil dromen. Vaak helpt dit mij om toch in te dommelen.”

Tijdens zijn auditie zat Camille op de eerste rij van acteur Mathias Mesmans. Er werd op zoek gegaan naar de ideale acteur voor de rol van Liam in ‘Milo’ en daar moest Camille uiteraard bij zijn. Hij zou een belangrijke tegenspeler worden van haar.

“Ik kende Camille wel al een beetje. Ik ben altijd danser geweest. Ik heb vroeger hiphop en zo gedanst. Op een gegeven moment heb ik ook aan een paar dansen voor de Ketnet-serie '#LikeMe' meegedaan. Op die manier heb ik Camille leren kennen. Doordat ik zelf ben gaan acteren en heb meegespeeld in de Studio 100-reeks 'GameKeepers' is dat dansen naar de achtergrond verdwenen”, zegt Mathias in Tv Familie.

Een auditie doen, het is altijd een beetje spannend. Met acteren en dansen was Mesmans wel al vertrouwd, maar er kwam ook nog zingen bij kijken.

“Om te zingen had ik geen schrik, maar ik had er wel het meeste zenuwen voor. Ik heb als tiener nog in musicals gespeeld, maar dat was ook al jaren geleden. Het kostte me toch moeite om me te kunnen concentreren. Of ik multigetalenteerd ben? Het is leuk om die drie passies te kunnen combineren in één rol, maar het maakt het er natuurlijk niet makkelijker op.”

De afgelopen dagen genoot Fleur Billiet, die eerder in 'Blind Getrouwd' te zien was, op reis. Ze keek enorm uit naar haar thuiskomst en het weerzien met haar kat, maar het werd een terugkeer in mineur. 

"18 Jaar geleden zat Millie in een hoekje in het asiel. Klein, mager en bang van alles rond haar. Mijn hart brak en ze moest mee naar huis", schrijft Fleur op Instagram. "18 Jaar is ze een deel van ons gezin geweest. Letterlijk een gezinslid. Gisteren heb ik bij thuiskomst van reis de onverwachte en hartverscheurende beslissing moeten nemen om haar rustig te laten inslapen. Ze was al een oud en traag omaatje geworden, maar nu was haar hartje het aan he begeven en wou ik haar niet laten afzien", gaat Fleur verder.

"Naar beneden komen 's morgens zonder dat ze klaar staat met haar neusje tegen de glazen deur, voelt enorm leeg aan mij. Wie mij kent, kende jou. Ik mis je nu al heel hard m'n lief mollebolletje"' besluit Fleur. 

Sterkte Fleur.

Wim Soutaer heeft met zijn ex-vrouw Axelle één dochter Emma. Zij woont vooral bij haar mama, en komt in de vakanties altijd naar haar papa. Toch vindt Wim dat veel te weinig. 

“Ik zou haar graag meer willen zien en ik heb daar soms wel moeite mee, dat geef ik toe. Maar ik trek me op aan het feit dat ze gelukkig is. Dat is het enige dat telt: dat ze zich goed voelt. En ze weet dat ze hier altijd welkom is. Emma heeft hier haar eigen kamer en ze kan hier altijd terecht. Ik zal er altijd zijn als ze mij nodig heeft. Maar zo'n verplichte regeling, omdat ík wil dat ze hier is, dat doe ik niet”, zegt Wim in Primo. 

Voor Emma maakt het weinig verschil uit, zij is het al altijd zo gewoon geweest. Al had ze het wel eens moeilijk als ze nog wat kleiner was. 

“Toen ze kleiner was, had ze het daar wel eens moeilijk mee, maar tot het zesde leerjaar sliep ik bij haar thuis toen haar mama de nacht had. Axelle, mijn ex, is verpleegster en als ze de nacht had, ging ik gewoon bij haar thuis slapen zodat Emma in haar bedje kon blijven. En dan bracht ik haar 's morgens naar school. Op die manier kon ze drie kwartier tot een uur langer slapen.”

Het nieuwe seizoen van ‘Kamp Waes’ wordt spannender en uitdagender dan ooit. Dat heeft onder andere te maken met de duikproef die dit jaar aan bod komt. Duiken boezemt iemand heel snel angst in. 

“Mij niet. Donker en koud water, dat is thuiskomen voor mij. Dan gaat mijn hartslag naar 39. Er zijn weinig activiteiten van de Special Forces die ik ook in mijn privéleven doe, maar duiken is een hobby”, klinkt het bij Fly in Humo. 

Het eerste seizoen is ondertussen al vier jaar geleden en het is vooral de schuld van Fly dat het zo lang geduurd heeft voor er een nieuw seizoen kwam. Hij wou geen tweede seizoen maken. 

“Ik wilde alleen maar als het programma tweetalig werd. De RTBF raakte niet overtuigd. Maar onze kolonel vond dat een 'Kamp Waes' in Vlaanderen nog altijd meer voordelen opleverde dan helemaal geen programma. Het eerste seizoen gaf het imago van het leger immers een enorme boost. Hij had gelijk, maar ondertussen weet heel Vlaanderen dat ik de koppigste mens op aarde ben. Zonder de kolonel was er geen nieuw seizoen gekomen. Het productiehuis wilde alleen een tweede reeks als het nóg beter kon. Aan die voorwaarde is voldaan. Het wordt straffer, aangrijpender en emotioneler.” 

In ‘Oorlogsreporters’ praat Gilles De Coster op Canvas met bekende en minder bekende oorlogsreporters van ons land. Daaruit leren we dat veel mensen de waarde van hun werk onderschatten. 

“Uiteraard hebben ze allemaal hun verhalen, over hoe ze met collega's in een hotel zitten vlak bij een conflicthaard ergens in een godvergeten gat en welke tochten ze moeten maken om verslag uit te kunnen brengen. Natuurlijk zit er veel avontuur in hun werk, maar ik zou dat niet romantiseren. Het is niet dat ze de hele tijd beschoten worden of in schuilkelders moeten duiken. Ze doen hun werk berekend en nemen zo weinig mogelijk risico's voor hun eigen veiligheid en die van de mensen met wie ze samenwerken”, klinkt het in Story. 

Zelf heeft Gilles ook journalistiek gestudeerd, al gingen eerst zijn studies rechten daaraan vooraf.  

“Maar als ik eerlijk ben, heb ik dat jaar vooral op café gezeten. Het was toch niet wat ik wou. Ik wou absoluut journalist worden nadat ik mijn diploma communicatie behaald had in Antwerpen, een opleiding die vooral rond bedrijfscommunicatie, public relations en reclame draaide. En ik wou gewoon heel graag voor de radio werken. Die richting journalistiek in Brussel trok me bijzonder aan omdat je daarvoor ook stage mocht lopen. Dat extra jaar maakte dus deel uit van mijn grote plan om op de VRT-radio terecht te komen: daar stage te doen, mijn best te doen en hopelijk een vast contract te versieren.” 

Het is langer een feit dat oudere vrouwen een taboe blijken te zijn op televisie. Met mannen heeft men daar niet meteen een probleem mee, maar vrouwen die al wat ouder zijn, worden te vaak vervangen door jongere presentatrices.

Dat vindt ook Margriet Hermans niet kunnen. Zij vindt dat ook zij nog altijd een kans moeten krijgen.

“Terwijl 'oudere' mannen à la Bart Peeters, Tom Waes (55) en Wim Lybaert (55) wel volop kansen krijgen. Het moet gezegd: die mannen kúnnen iets. Maar waarom zou een vrouw mét talent en een rimpel die kans niet mogen krijgen? Ik begrijp dat eigenlijk niet goed. Talent staat toch los van leeftijd, zeker?!'”, zegt ze gefrustreerd in Tv Familie.

Margriet begrijpt heel goed dat er moet ingespeeld worden op verjonging. Maar een gezonde mix aan jong en wat ouder, zou er toch ook zeker moeten zijn.

“Het draait om talent én verjonging. Je moet niet zomaar een jonge persoon in de plaats zetten van iemand met een rimpeltje. Kijk naar de Franse en Nederlandse televisie, daar krijgen oudere presentatrices wél nog een kans. Terwijl het hier steeds vaker draait om commercialisering. Het ontdekken van nieuw talent is positief, maar ik weet niet of dat dan per se jóng talent moet zijn.”