Hoewel Tine Embrechts en Guga Baul elkaar doodgraag zien, moeten ze ook toegeven dat ze twee tegenpolen zijn van elkaar. En er zijn weleens momentjes waarop ze het allebei eventjes niet meer voelen.

“Op andere momenten is het dan weer net heel leuk om zo verschillend te zijn. Ik denk dat we nu in een heel fijne flow zitten. Een jaar geleden ging het moeilijker. Zo gaat dat”, zegt Tine in De Morgen.

Guga kan dat alleen maar bevestigen. Soms zijn er momenten waarop ze uit elkaar gegroeid lijken te zijn, maar ze weten elkaar wel altijd terug te vinden.

Tine kan er ook echt van genieten wanneer ze haar feliciteren met haar fantastische partner.

“Het is schattig om te zien dat er nu zoveel mensen zeggen: 'Amai, wat een fijne man heb jij! en 'wat een geluk heb jij'. Dat is waar, ik héb geluk met mijn man en ik vind hem heel leuk, maar er is ook een andere kant. Hij is een perfectionist die bij momenten veel kan tobben en die jarenlang serieus geworsteld heeft met een lichaam dat niet naar behoren functioneerde. Dus als ik zeg dat ik hem leuk vind wanneer hij imiteert, is dat omdat hij zich dan goed in zijn vel voelt."

Wie naar ‘De Verhulstjes’ heeft gekeken kent Viktor Verhulst natuurlijk als grappenmaker en als sfeermaker. Maar in ‘De Expeditie: Groenland’ krijgen we ook een heel andere Viktor te zien. En dat is mede dankzij Joris Hessels, die ook deelneemt aan het programma.

Zo praten de twee mannen ook over hun families. En zo komt ook de mama van Viktor ter sprake. Zij wil liever uit de schijnwerpers blijven en dat is een keuze die Viktor en zijn zus Marie Verhulst respecteren.

“Ik heb mij heel lang, en nu nog, schuldig gevoeld. Omdat ik als kind nooit doorhad hoe hard dat moet zijn binnengekomen dat mijn vader was weggegaan. Nu, het is niet aan het kind om zich daar schuldig over te voelen. Maar nu ik ouder ben en volwassen gevoelens begrijp, is dat toch iets dat mij bezighoudt”, vertelt Viktor aan Joris tijdens het programma en lezen we in Tv Familie.

Maar er is nog een belangrijke vrouw in Viktors leven die ter sprake komt en dat is zijn vriendin Sarah Puttemans.

“Ik denk wel dat Sarah de vrouw van mijn leven is. Dat zou ik heel graag willen en ik ben bereid er ook echt voor te gaan. En het niet op te geven in mindere momenten.”

Op 17 mei kreeg Kürt Rogiers te horen dat zijn mama aan ALS lijdt. Maar er was meer. Toen ze de resultaten kregen van haar onderzoeken, kregen ze ook te horen dat ze zelf moesten onderzocht worden. Er bestond immers een kans dat het genetisch was en dat Kürt en zijn zus het dus ook konden krijgen.

“Op 7 juni kregen we te horen dat er een bloedonderzoek en beenmergpunctie gedaan moest worden om te weten te komen of het genetisch overdraagbaar was. De schrik sloeg mij op dat moment wel om het hart”, geeft Kürt toe in Primo.

Hij was niet alleen bang voor zichzelf, maar ook voor zijn dochters. Zij zouden het zomaar van hem kunnen geërfd hebben.

“Pas na vier maanden kwamen we eindelijk te weten dat het bij mama geen genetische variant is. In die vier maanden was er een monster in mijn hoofd gekropen. Ik was er constant mee bezig.”

Zo’n twintig jaar geleden kwam Nathalie Meskens voor de allereerste keer op televisie. De actrice is nu 41 en volledig klaar voor de volgende 20 jaar in haar carrière. Tevens ook het ideale moment om nog enkele nieuwe dromen waar te maken.

Zo heeft ze sinds kort een EP uit. Nathalie werkt sinds enkele jaren aan haar carrière als zangeres en zo’n eerste EP is een grote stap.

“Ik was al intensief nummers aan het schrijven drie jaar voor Lima er was. Zonder die zwangerschap was die plaat er al vroeger geweest. Maar mama zijn was het allerbelangrijkste en dus schoof die eigen muziek weer naar de achtergrond. Nu pas heb ik het gevoel dat ik eindelijk weet waarover ik het wil hebben”, zegt Nathalie in Dag Allemaal.

Een van de nummers op het album heet ‘Morning Glory’. Een nummer waarop Meskens vooral heel puur klinkt. En dat vindt ze een mooi compliment.

“Het is een oprechte ode aan de liefde, en specifiek de eerste momenten met mijn dochtertje en wat dat met mij deed. Die onvoorwaardelijke liefde, die bloedband die zo sterk is. Ik had het er pas nog over met een vriendin: ik kijk er nu al zo hard naar uit om grootmoeder te worden.”

Hoewel Junior Planckaert en Francesco Planckaert veel van elkaar verschillen, hebben de twee broers ook heel wat gemeen met elkaar. Zo willen ze allebei goed doen voor iedereen.

“Dat zit echt in ons, vind ik. We zeggen niet graag 'nee'. Dat is tegelijk een sterkte en een zwakte. Ik vind trouwens dat Francesco te braaf is. Hij mag wat meer... durven. Ja, durven, dat is het”, zegt Junior in Primo.

Daar kan Francesco zich eigenlijk helemaal in vinden. Hij probeert er aan te werken, maar dat komt natuurlijk niet zomaar.

“Wat we ook wel gemeen hebben, vind ik, is dat we respect tonen voor elkaar en de mensen, het maakt niet uit wie dat zijn.”

Dit jaar kon je op Play4 kijken naar ‘Helden van het internet’. Daarin gaat Eric Goens op zoek naar de mensen die op het internet wel altijd over iemand een negatieve mening hebben en ook de nood voelen om dat met iemand te delen.

Zowat elke BV in Vlaanderen krijgt wel eens een negatieve reactie van iemand die dan op het internet verschijnt. Sommige proberen al die reacties niet te lezen, anderen krijgen ze dan toch te horen via iemand anders.

“Ten tijde van mijn deelname aan 'De slimste mens' las ik vaak: 'Ze heeft altijd blauwe plekken op haar knieën én Erik is zo aan het lachen... Hmm, niet moeilijk dat ze zo ver raakt!”, vertelt Ella Leyers over een van de ergste commentaren die ze al las over zichzelf in Humo.

In ‘Een Echte Job’ zien we Kamal Kharmach als zorgkundige op de spoedafdeling van het UZ-Leuven. Kamal heeft 2 kinderen en weet wat het is om voor iemand te zorgen, maar toch is de Spoedafdeling net dat tikkeltje anders.

“Bij de spoed zitten ze niet in de pampers, hé. Die mensen hebben voortdurend acute verzorging nodig. Terwijl dat bij mijn kinderen in pieken en dalen gaat. Ik ben trouwens nooit thuisgekomen van het ziekenhuis zonder stikkapot te zijn. Het heeft, zowel fysiek als mentaal, serieus op mij in gehakt”, geeft Kharmach toe in Primo.

Je hoort wel vaker dat het respect voor de zorgkundigen na hun deelname aan ‘Een Echte Job’ is toegenomen en dat is bij Kamal niet anders.

“Ik vind dat ze veel meer zouden moeten verdienen. Ook omdat je constant die focus moet houden. Want je bent wel met ménsen bezig, hé. Terwijl ik me sommige situaties echt aantrok, zag ik dat andere verplegers en verpleegsters toch geleerd hebben om een soort afstand te creëren ten opzichte van de patiënt. En dat is ook nodig.”

Voor Liliane Saint-Pierre was 2023 een topjaar. Zij was te zien in ‘De Verraders’ en dat gaf haar populariteit terug een serieuze boost. Ze werd plots op handen gedragen door een jonger publiek en dat vindt ze geweldig.

In 2024 is het ook de start van haar jubileumtour waarvoor ze volop aan het repeteren is. Ze heeft er heel veel zin in.

“Na al die repetities kijk ik ernaar uit om het publiek te entertainen. Het maakt mij gelukkig om mensen blij te zien. Ik hoop ook dat iedereen gezond en wel mag blijven. Met al die oorlogen en crisissen is dat iets dat we voorop moeten stellen. Zelf heb ik recent ondervonden hoe het is om met je gezondheid te sukkelen. Maar ik neem nu bloedverdunners en het gaat goed met mij”, zegt ze in Tv Familie.

We horen en zien nog steeds te vaak dat er voor kinderen met een beperking geen plaats is in het gewone onderwijs. Toch kan het heel waardevol zijn voor die kinderen om ze net naar het gewone onderwijs te sturen.

Helaas wil men er ook steeds minder en minder middelen voor vrijmaken en krijgen ze geen eerlijke kans. Ze worden nog steeds te vaak uitgesloten. En dat vindt ook voormalig actrice Chadia Cambie niet eerlijk. Haar dochtertje heeft het syndroom van down en zij maakt alles van dichtbij mee.

“Om inclusie écht te doen slagen, moet er een heel ander onderwijssysteem komen. Niet alleen voor kinderen met een beperking. Er zijn zoveel kinderen met zorgnoden. Van autisme over hoogbegaafdheid tot een karakterstoornis. Het systeem moet aangepast worden aan de steeds groter wordende diversiteit. Maar dat gebeurt niet. Men ziet onderwijs als een cognitief luik waarin men dient te excelleren, maar dat is zo eenzijdig. Leren doe je niet alleen met je hoofd, maar ook met je hart, met je handen, je creativitiet. Je moet jongeren in hun talent plaatsen, in hun sterkte”, zegt ze in Primo.

Voor Chadia was het een evidente keuze om haar dochter naar een ‘gewone’ school te laten gaan. Daar waren zij en haar man Yorick het heel snel over eens.

“We kozen voor De Parel in Destelbergen. Ze hebben Ella-Louise daar met open armen ontvangen. Gaandeweg heeft iedereen daar kunnen zien welke rijkdom het is, voor zowel de kinderen met als zonder beperking. Een inclusieve maatschappij begint in het onderwijs.”