Je hoort wel vaker van mensen dat ze een bepaalde moeite hebben om 30 of 50 te worden. Andrea Croonenberghs wordt in september zestig, maar veel drama vindt ze daarbij niet nodig.

“Maar het is toch wel wat. In het beste geval is twee derde van mijn leven gepasseerd. Eigenlijk moet ik mijn pollekes kussen omdat ik nog geen zware ziektes heb gehad. Ik voel me goed. Ik doe de dingen die ik graag doe. Ik heb een geweldige vent en goede vrienden. I count my blessings. En al helemaal als je ziet wat er in de wereld gaande is. Gezond zestig mogen worden is iets om blij mee te zijn”, klinkt het in Het Laatste Nieuws.

Maar er hangt ook een negatief kantje aan ouder worden en dan zeker al in het geval van Andrea en andere actrices.

“We leven in een cultuur die aan elkaar hangt van uiterlijkheden. Als vrouw moet je vooral proberen om er 'zo goed mogelijk uit te zien'. Zolang ik draaide voor Flikken werd ik elke dag met mijn eigen beeltenis geconfronteerd. En dan word je té kritisch voor jezelf. Als ik nu foto's bekijk van twintig jaar geleden, denk ik: waar maakte ik me in godsnaam zorgen over? Ik wil díé bedenking op elke leeftijd behouden."

Zowel Celien Hermans als Margriet Hermans houden van lekker eten. Maar waar bij Margriet geen rem opzit, moet Celien heel erg uitkijken met wat ze eet omdat ze een diabetespatiënt is. Al zijn er ook dingen die ze echt niet lust.

“Witte of zwarte pens krijg ik niet door mijn keel. De structuur, de geur... Wat ik ook niet lust, en mama wel lekker vindt, zijn oesters. Eend, konijn en lamsvlees eet ik uit principe niet. Bij elke hap die ik neem, zie ik namelijk dat diertje door de wei huppelen. Bij gehakt heb ik dat ook, maar in iets mindere mate. Gember en koriander eet ik niet graag. Naar verluidt is dat genetisch bepaald. Voor mij smaakt het naar zeep”, klinkt het bij de dochter van Margriet in Primo.

Wie graag kookt en dingen uitprobeert in de keuken, die moet er ook het mindere kantje bijnemen: de afwas. Maar ook de boodschappen geven soms veel kopzorgen. Maar niet bij Celien.

“Ik ben dit jaar begonnen met het samenstellen van een mealplan. Eerlijk gezegd bespaart het me tijd én kopzorgen, want een goede voorbereiding is vaak het halve werk. Ik moet nu slechts één keer per week boodschappen doen. Het vervelendste aan koken? Dat is dat er in mijn huis iets mis is met de elektriciteit. Als ik mijn oven, fornuis en dampkap tegelijk aanzet, valt de stroom uit.”

Opnieuw heeft VTM enkele sterke namen weten samen te zoeken voor het nieuwe seizoen van ‘Special Forces VIPS’. Namen als Nora Gharib, Geert Meyfroidt, Gers Pardoel en Ine Beyen wagen hun kans en hopen de eindmeet te halen.

Ine Beyen is op fysiek vlak een van de sterkste vrouwen die dit seizoen meedoet. Maar dat heeft niet altijd in haar voordeel gespeeld.

“Bij een loopproef kwam ik wel eens als eerste aan en moest ik extra lang pompen tot iedereen er was. Ik heb echt wel afgezien. Het snot en kwijl vloog alle kanten uit, maar dat had ik in de koers ook. En ik heb veel geweend. Gelukkig was er altijd iemand om mij eens goed vast te pakken”, klinkt het in Story.

Veel kandidaten keren terug huiswaarts als een ander mensen en hebben een andere kant van zichzelf ontdekt. Dat was dan bij Ine weer niet het geval.

“Ik relativeer nogal snel. Maar ik heb mezelf wel verbaasd, en ook wat de chefs achteraf zeiden, onder meer over hoe diep ik kon gaan, gaf me veel voldoening. Doorzetten is ook het allerbelangrijkste wat ik mijn kinderen wil meegeven in hun opvoeding. Ik ben geen strenge mama, maar ik wil niet dat ze te snel opgeven.”

Goedele Liekens heeft zich altijd thuis gevoeld in de wereld van de politiek. Ook al wordt er daar soms heel vaak keihard op de man gespeeld. Dat heeft haar er wel toe gebracht dat ze nu enkel nog de lijst van Open Vld zal duwen.

“Je zet jezelf in een schietkraam. Maar in onze federale fractie was het superleuk. Iedereen had me gezegd dat ik moest uitkijken voor het spreekwoordelijke mes in de rug, maar in ons team was dat helemaal anders. Ik heb er vrienden voor het leven gemaakt. Binnen de partij... Tja, ik zeg mijn gedacht, hé. Ik ben geen goede mouwveger. Dat krijg ik maar niet geleerd”, lacht Goedele in Primo.

Liekens is een vrouw die weet van aanpakken, dus ook al mindert haar politieke ambitie een beetje. Dat wil niet zeggen dat er geen andere uitdagingen op haar zitten te wachten.

“Ik heb al wat plannen gemaakt en wil graag mijn engagement bij de Verenigde Naties weer nauwer aanhalen, want dat schoot erbij in de voorbije jaren. Van daaruit kan ik ook aan een betere wereld werken. Daarnaast ben ik aan het nadenken over een nieuw boek. Misschien weer wat occasionele radio en televisie. Ik ben ook een project met een Nederlandse collega aan het opzetten. Niksdoen is niet mijn beste eigenschap.”

Zijn avontuur aan ‘Special Forces Vips’ zal Olivier Deschacht niet snel vergeten. Het was een intens en zwaar avontuur en de eerste opdracht had al meteen voor enkele mensen serieus verkeerd kunnen aflopen.

“Dan waren er vijf of zes verdronken. Ismaïl zeker, ik wellicht ook. De golven waren immens, die zogen je naar beneden. Zelfs bij de branding werd je teruggezogen. En ik was kapot na al dat zwemmen. Was het D-day in Normandië geweest, had de vijand ons zomaar dood kunnen schieten”, blikt Olivier terug in Dag Allemaal.

Gelukkig was Olivier niet meteen gedemotiveerd na de eerste proef en wilde hij er nog volledig tegenaan gaan in de volgende proeven.

“Het was uit mijn comfortzone en dus ben ik daar ook niet beschaamd over. We hebben er ook open over gepraat. Iedereen had het moeilijk. Daardoor zijn we ook naar elkaar toe gegroeid en echte vrienden geworden.”

Voor Gers Pardoel is sport sinds enkele jaren echt belangrijk geworden in zijn leven. Een deelname aan ‘Special Forces VIPS’ zag hij dan ook meteen zitten. Maar net zoals elke kandidaat is hij zichzelf ook serieus tegengekomen tijdens zijn deelname.

“Ik ben een denker en tussen de proeven door waren er vaak lange ritten. Dan heb je véél tijd om na te denken. Ik ben wel vaker gewoon alleen, maar als er slaapgebrek bij komt, de fysieke uitputting, het gedrild worden en de onrechtvaardige situaties... Dan is die plotse stilte confronterend”, zegt Pardoel in Dag Allemaal.

Niet dat Gers begon na te denken over de fouten die hij heeft gemaakt in het leven, maar meer over de angst die hij heeft om zijn psyche te verliezen of te schaden.

“Ik dacht aan mijn twee kinderen. Ik wil er voor hen zijn, als mens en vader. Ik wil voor hen kunnen zorgen, zodat ze op mij kunnen bouwen. Dat kan met een gebroken arm, maar niet met een gebroken geest. Ineens beangstigde mij dat: wat als ik mijzelf hier zou verliezen? Ik heb zo hard gewerkt om met mijn muziek een positieve boodschap te brengen, ik ben niet per ongeluk doorgebroken. Op de weg daarnaartoe ben ik mijzelf vaker verloren, ben ik bijna knettergek geworden.”

Wanneer je aan iemand vraagt om zichzelf punten op tien te geven, dan zullen heel wat mensen zichzelf geen bijzonder hoge score geven. Voor Robin Keyaert valt het wel reuzegoed mee.

“Ik geef mezelf een 8. Ik heb niet de pretentie om negen te zeggen en geloof niet in een tien. Ik voel me goed genoeg in mijn vel en ben blij met hoe mijn leven eruitziet. Mijn relatie met mijn lief en vrienden zit goed en mijn werk loopt prima. De werkpunten zijn: meer sporten, minder kritisch zijn, meer structuur hanteren. Maar ik omarm ze.”, lacht Keyaert in Nina.

Robin heeft al veel mooie, bijzondere momenten mogen meemaken. Bovendien houdt hij wel van wat spanning en avontuur. Zo vertelt hij wat de meest gekke plek is waar hij het ooit heeft gedaan.

“"In een circustent. Die stond in een parkje in Brugge. Het circus was al weg, maar hun tent stond er nog. Afgesloten natuurlijk. In de vooravond ben ik toch gaan piepen. Dat liep uit de hand."

Toen Candice Martens zes jaar geleden merkte dat ze nog maar weinig emoties voelde en dat niks haar nog kon verbazen of raken, trok ze aan de alarmbel. Ze wist dat er iets grondig mis was, maar wat.

“Op datzelfde moment stond het nieuwe schooljaar voor de deur. Ik sta graag voor de klas, maar lesgeven is lang niet de enige taak van een leerkracht. Leerlingen zien je als een vertrouwenspersoon. Mijn probleem was dat ik hun problemen mee naar huis nam. Ik had een sterke band met hen en vond dat geweldig, daarom vond ik het ook zo moeilijk om die job los te laten. Maar ik moest wel, om eerst zelf beter te worden”, zegt Martens in Dag Allemaal.

Candice besloot dat het beter was om een loopbaanonderbreking te nemen, al was het daar eigenlijk al te laat voor. Candice zat al veel te diep.

“Het enige wat me nog kon opbeuren, was gaan feesten. Zo kon ik even ontsnappen aan de realiteit.'”

In onze Facebookgroep hebben de afgelopen dagen meer dan 1.500 mensen hun stem uitbracht op de vraag of zij Bart De Pauw al dan niet terug op tv willen zien. Amper 9% koos voor het antwoord "Bart De Pauw nooit meer op tv". De andere 91% hoopt snel weer tv-programma's met Bart De Pauw te kunnen bekijken. Dit resultaat moet hartverwarmend zijn voor Bart De Pauw.

De meeste mensen zijn van mening dat Bart De Pauw gedurende de afgelopen jaren meer dan voldoende gestraft is. "Iedereen heeft recht op een tweede kans", lezen we in onze Facebookgroep. "Het zal eens tijd worden dat die cinema rond deze man stopt. Het is al welletjes na 7 jaar", laat Christiane weten. Volgens Ingrid lopen er mensen rond die voor ergere dingen minder hard gestraft werden. "Ik keur het niet goed, maar ik denk dat er nog velen rondlopen met dezelfde feiten waar we het niet van weten. Zowel bekenden als onbekenden denk ik. Velen verdienen een tweede kans en daar is hij er één van. Dat is mijn persoonlijke mening", schrijft Ingrid verder. 

Sommige mensen kijken in de richting van Gert Verhulst. "Gert zou Bart een kans mogen geven. Gert was al de eerste om Bart zijn verhaal te laten doen, hopelijk geeft Gert Bart de kans om zijn job te kunnen uitoefenen", besluit Dini.