Toen corona kwam en Jan Smit met een burn-out kampte, werd KLUBBB3 even on hold gezet. De groep bestaande uit Christoff, Florian Silbereisen en Jan kende een groot succes in Duitsland, België en Nederland.

Maar sinds de stopzetting heeft de groep niet meer opgetreden en blijft het nog de vraag of dat ooit nog terug zal gebeuren.

“We zijn momenteel zeker gestopt. Er is ook geen plan. Ik heb wel af en toe contact met die jongens natuurlijk. Christoff, Florian en ik zijn gewoon nog steeds heel goed bevriend. Maar dat is op dit moment niet relevant. Dus ja, het zit in de ijskast”, zegt Smit in Dag Allemaal.

Of de groep ooit nog terugkomt, dat is nog maar de vraag. Jan zegt niet nee, maar het zal niet voor meteen zijn.

“Misschien duurt het nog vijf jaar, misschien zelfs tien. Misschien wel eeuwig, of ook weer niet. De focus ligt er niet op. Ik vind het niet meer zo spannend.”

Niet alleen Jean Bosco Safari is ooit op zoek gegaan naar zijn roots en familie, ook zijn moeder is op zoek gegaan naar zijn vader. De twee waren al eventjes uit elkaar, maar toch wilde zijn moeder graag nog eens met haar man praten.

“Zoals zovele vrouwen in haar situatie, maar de Belgische autoriteiten hebben er alles aan gedaan om te voorkomen dat zij hun man vonden. Eén voorbeeld: mijn moeder was analfabeet - ze heeft me afgestaan met een duimafdruk - en kon dus niet tellen of rekenen. Toen ze niet kon antwoorden op de vraag hoelang ze samen was of hoe vaak ze seks had gehad met mijn vader, heeft men haar dan maar een cijfer in de mond gelegd. Zo werd gesuggereerd dat vrouwen als mijn moeder het niet zo nauw namen met de zeden”, zucht Safari in Dag Allemaal.

In 1960 kwam Jean Bosco bij een gezin in België. Zij hebben veel geld voor hem betaald, maar zijn moeder heeft daar nooit iets van gezien. Ook zijn naam werd veranderd naar iets veel Vlaamser.

Jean Bosco was amper zes toen het allemaal gebeurde. Hij begreep ook amper iets van de hele situatie en werd ook niet op de hoogte gebracht.

“Het gebeurde allemaal zonder enig overleg. Ik voelde mij vooral heel stil. In de voorstelling gebruik ik het woord 'woordloos'. Bewust, omdat ik toen simpelweg niet kon benoemen wat ik voelde. Door een 'miscommunicatie' waren mijn adoptieouders bovendien met vakantie toen ik in België aankwam. De eerste tien dagen logeerde ik bij iemand die vanaf dan mijn tante was. Daar leerde ik mijn eerste woordjes Antwerps.”

Acteur Hans Van Cauwenberghe heeft al verschillende lange relaties achter de rug maar met Siri Backx trad hij uiteindelijk wel in het huwelijksbootje. En ze hebben elkaar op een wel heel bijzondere manier leren kennen.

“Het is de eerste keer dat ik getrouwd ben en dat voelt goed aan. Met mijn vorige partners was ik lang samen, maar zette ik nooit de grote stap. Met Siri heb ik daar niet over getwijfeld.”, vertelt Hans aan ‘Primo’. Ze vormen een samengesteld gezin met in totaal vijf kinderen. Al zijn de meeste wel al het huis uit. Zij maakte de overstap naar het theater en sindsdien maken ze samen voorstellingen. Ze vormen een warm paar al hebben ze de koude wel als bindmiddel. “We zijn alle twee ijsberen die in de winter het koude water trotseren. Iets wat iedereen zou moeten doen, want het is tof én gezond. Maar goed, zo hebben Siri en ik elkaar per toeval ontmoet. Dat was in 2019.”, gaat Hans verder.

Ook al hebben ze elkaar dus op latere leeftijd leren kennen weet het koppel wel waar ze naartoe willen. “We hebben nog veel plannen en dromen op artistiek vlak. En daarnaast willen we nog vaak reizen en een warme thuis in Berchem opbouwen voor onze kinderen, hun vrienden, onze vrienden en de buren en voor elke vreemdeling die een vriend is die je nog niet kent.”

Wanneer je al eens een jaartje ouder wordt, blik je al eens terug op je voorbije leven. Je denkt eens terug aan de mooie en minder mooie momenten in je leven en je denkt eens terug aan wat je in al die jaren hebt geleerd.

“In het begin van mijn carrière werd ik geleefd. Ik reed van het ene optreden naar het andere en had geen tijd om te genieten of gelukkig te zijn. Zelfs wanneer ik een gouden plaat ontving, verdween die bij wijze van spreken in mijn koffer omdat ik al te laat was voor mijn volgende optreden. Ik geniet nu meer van de kleine dingen. Zoals het feit dat mijn album ook op vinyl te koop is of de qualitytime die ik doorbreng met mijn familie”, zegt Luc Steeno in Primo.

De zanger wordt volgend jaar 60 en heeft dus al een mooi leven achter de rug. Maar hij is doorheen de jaren ook wel wat veranderd. Zo is hij emotioneler dan vroeger.

“Soms moet ik huilen bij een romantische film of beelden van 'Het Journaal'. Ook kan ik inderdaad humeurig zijn. Het komt weleens voor dat ik met het verkeerde been uit bed stap en dan chagrijnig ben tegenover mijn zus of moeder. Maar hoe snel het ook komt, zo snel verdwijnt het weer. Daarnaast ben ik heel huiselijk en zorgzaam. Ik maak me altijd zorgen om de mensen die me na aan het hart liggen. Toen ik dertien jaar was, zei mijn godsdienstleraar al dat ik iemand was die leefde voor anderen. Het heeft overigens maar een haartje gescheeld of ik was zelf pastoor geworden.”

Roxeanne Hazes heeft geen gemakkelijke jeugd gehad. Niet alleen was haar vader verslaafd aan alcohol, zelf werd ze als kind ook gepest. Dat kwam vooral doordat haar vader de bekende zanger André Hazes was.

“Mijn vader stond vaak in de roddelbladen. Omdat hij veel dronk, of omdat mijn ouders weer uit elkaar gingen - er was altijd onrust. Hij was anders dan de meeste andere vaders op school, die advocaat of dokter waren. In de ogen van de andere kinderen had mijn vader geen 'belangrijke' baan, dus begonnen ze me daarmee te pesten. Ik was ook best wel op mezelf, ik was altijd aan het tekenen in de les en ik vond het moeilijk om vrienden te maken. Een makkelijk slachtoffer om te pesten, dus”, vertelt ze aan Humo.

Na de dood van haar vader werd ze veel brutaler en hield het pesten op. Dat was na het overlijden van haar vader, toen ze elf was.

“Ik begon voor mezelf op te komen. Het liep soms uit de hand, ik werd driftig en dat mondde al eens uit in vechtpartijen op school. Dat is voorbij, gelukkig, ik heb nul agressie in mijn lijf. Tenzij het over mijn gezin gaat, dan kan ik nog steeds fel reageren.”

Als het van Dieter Coppens afhangt dan worden er meer programma’s gemaakt zoals ‘Down The Road’. Voor hem blijft het een mooie weg naar inclusie.

“Die gasten worden een soort rolmodellen. Hoeveel mensen met down kenden we voor dit programma bij naam? Nu hebben we de drempel lager gemaakt en worden ze anders benaderd, want ongekend is onbemind. Het zorgt ook voor een boost van zelfvertrouwen bij de deelnemers”, klinkt het in Primo.

Wie aan reisprogramma’s denkt, denkt ook meteen aan Dieter Coppens. Hij zou wel eens iets anders kunnen doen, maar het liefst van al blijft hij dicht bij zichzelf.

“Ik moet geen quizzen of studioshows gaan presenteren. Tijdens de opnames van 'Down the Road' merk je dat je zoveel betekent voor de mensen die deelnemen. Ik ben blij dat het programma iets teweegbrengt. Er groeit begrip voor mensen met een beperking. Als ik steentjes kan verleggen, is dat het mooiste wat ik kan doen in mijn leven. Ik wil dingen maken die er echt toe doen.”