Toen Julie Van den Steen haar ongeboren kindje verloor kreeg ze te horen van haar gynaecoloog dat maar liefst 1 op 6 vrouwen met zwangerschapsverlies te maken krijgt. Een hallucinant cijfer waarbij Julie zich meteen één vraag stelde…

“Hoe kan dat nu dat daar dan in de media niks over gedaan wordt?” vroeg Julie Van den Steen zich af. En daarop besloot ze de podcast ‘Ik ben 1 op 6’ te lanceren waarbij ze praat met bekende en onbekende lotgenoten. Om taboes te doorbreken en het onderwerp bespreekbaar te maken.

“Ik vond dat absurd dat dat zoveel gebeurt, maar dat daar dan niet over gepraat wordt”, vertelt Julie in een gesprekje bij MNM. De presentatrice geeft ook toe dat ze daar zelf gewoon heel veel nood aan had, om erover te praten.

“Om het stille verdriet en de eenzaamheid te proberen doorbreken”, aldus Julie Van den Steen die in een interview met De Morgen eerder al beschreef welke gedachten soms door je hoofd spoken.

“Ik voelde me schuldig nadat ik bijna doodgebloed was, omdat ik de vader met een extra trauma had opgezadeld”, getuigde Julie Van den Steen in De Morgen. Julie wil verwachtingsverlies dan ook bespreekbaar maken met haar podcast ‘Ik ben 1 op 6’.

Het is misschien vreemd om te horen maar regisseur Jan Verheyen moet toegeven dat hij de lockdown toch wel een beetje mist. Al heeft hij daar een logische verklaring voor.

“Ik vond het zalig om met mijn gezin opgesloten te zitten. Anna had net een moeilijk jaar achter de rug omdat ze op school gepest werd. Ze is toen beginnen schrijven aan en scenario, dat was goed. Ik zorgde voor structuur en Lien voegde er een scheut psychologie aan toe. Het is de film ‘Bittersweet Sixteen’ geworden”, legt Jan uit in Dag Allemaal.

De film was goed voor het zelfvertrouwen van Anna en nu wordt ze ook niet langer meer gepest. Ze heeft nu een goede vriendengroep en zit in haar laatste jaar middelbaar.

“Na haar eindexamens trekken we er met ons drietjes een jaar tussenuit. Een sabbatjaar, eerst naar de VS en Canada, Alaska en de westkust. Volgend jaar Singapore, Maleisië, Australië en Nieuw-Zeeland. Nadien wellicht nog Indonesië.”

Hoe het met de toekomst van Anna zit, dat weet het gezin zelf nog niet. Ze weet nog niet of ze film, mode, psychologie of criminologie wil doen. “Maar wat ze ook kiest, het moet iets zijn wat ze graag doet. Dat is de belangrijkste levensles die ik haar kan meegeven.”

.

K3 bestaat dit jaar 25 jaar en dat betekent dat er enkele exclusieve items en evenementen dit jaar gepland staan. Zopas verscheen het verzamelalbum om het 25-jarig jubileum in de verf te zetten. En dat voelt erg bijzonder voor Hanne, Marthe en Julia. 

“Het is bijzonder omdat wij als kind zelf fan waren. Het is heel straf dat K3 na 25 jaar nog altijd een vaste waarde is. Dat wij iets wat bijna ingebakken is in de cultuur mogen voortzetten, is een hele eer. Nu we al zeven jaar in K3 zitten, voelt het stilaan dat wij dat plekje op de cd-hoes naast Karen, Kristel, Kathleen en Josje hebben verdiend”, zegt Hanne in Dag Allemaal. 

Josje was zes jaar deel van kK3, Karen en Kristel elf jaar. Hanne en Marthe hebben nog zo’n 4 jaar te gaan voordat ze Karen en Kristel hebben bijgebeend. 

“Ik bekijk het jaar per jaar. Als mens kan je nog zoveel groeien en veranderen, je moet dat aanvoelen. Zolang ik het plezant vind, wil ik graag bij K3 blijven”, zegt Hanne.  

We kunnen wel zeggen dat de zomer is begonnen en dat er elke dag overal in Vlaanderen wel iets te doen is van concert, festival of ander evenement. Ook voor Sylver wordt het een drukke zomer.

Maar behalve optreden, heeft Silvy nog een andere grote verslaving. Zo is ze verslaafd aan blauwe bessen.

“Die zijn superlekker! Ik durf zelfs te bekennen dat ik aan die fruitsoort verslaafd ben. Ze moeten wel vers zijn en lekker vol smaken. Bring it on”, vertelt Silvy in Story.

Maar Silvy heeft ook slechte gewoontes, en er is er toch eentje waar ze graag vanaf wil. “Het is al veel beter, maar ik ben iemand die nog te vaak piekert over bepaalde zaken. Ik vind het moeilijk om sommige gedachten los te laten en blijf daar dan lang over nadenken, waardoor de twijfels en onzekerheid worden aangewakkerd.”

Wie droomt van Camille of Metejoor op zijn of haar feest, evenement of festival, die zal diep in zijn of haar buidel moeten tasten. Je moet er zo’n 25.000-30.000 euro voor over hebben. En dat is niet niks natuurlijk. 

Andere artiesten, zoals Peter Vanlaet, die al iets langer in het vak zitten, vragen een heel stuk minder. En dat vinden ze prima. Ook zij hebben een mooie goed gevulde zomer. 

“We staan niet op de rommelmarkt, hé. Een prijs is een prijs. Je kan niet de ene week voor 7.000 euro spelen en de andere week voor 10.000 euro. Da tis niet eerlijk tegenover de organisatoren”, zegt Peter in Dag Allemaal. 

Zalig verliefd was Els de Schepper enkele jaren geleden. Zij en Adel waren elkaars grote liefde maar hun relatie liep niet van een leien dakje. Els woonde in België en Adel woonde in Egypte. Een serieuze afstand waardoor er ook vaak over en weer gereisd moest worden.

Dat één van de twee zou verhuizen ook dat was geen optie voor het koppel. Daardoor moesten de twee hun relatie verbreken, hoe verliefd ze ook waren.

Enkele jaren later overleed Adel en bleef Els achter met heel veel verdriet, maar ook een enorm schuldgevoel. Wat haar betreft, vond ze nog steeds dat ze nog heel wat dingen uit te spreken hadden.

“Jaren later voelde ik dat ik naar hem toe moest, dat ik hem nog eens moest spreken voor het te laat was. Ik moest nog dingen zeggen. Hem vertellen waar ik spijt van had. Van de dingen die ik had gedaan en de dingen die ik niet gedaan had. Ik wou het eindelijk afronden”, klinkt het in Primo.

Heel wat mensen moeten toegeven dat ze niet graag alleen zijn en het liefst in een groep zitten waar er altijd wel iemand aan het praten is. Voor Leen Demaré hoeft dat niet, zij is graag alleen.

“Ik weet niet waarom Ik voel me daar gewoon goed bij. Eigenlijk zit er wel een patroon in alles wat ik doe, lees en bekijk. Ik ga ook graag uitwaaien aan zee, in Oostende, waar ik een appartement heb. Ik voel me daar thuis. Zelfs al regent het een heel weekend en kan ik er niet buitenkomen, ik geniet altijd”, vertelt Leen in Primo.

Maar Leen krijgt ook vaak bezoek van haar dochter Kato. Zij is nu juriste bij de federale politie en Demaré is erg trots op haar dochter.

“Kato is heel aanwezig in mijn leven. Ik weet waarmee ze bezig is, wat ze allemaal doet. Ik hoor mijn dochter ook vaak. Eigenlijk zo goed als dagelijks. Als ik twee dagen niet gebeld heb, grijpt Kato zelf naar de telefoon. Ik denk ook veel aan haar. We hebben een sterke band.”

‘Special Forces: Wie Durft Wint’ drijft bekende Vlamingen tot het uiterste, zowel fysiek als mentaal. Jong of oud, man of vrouw, er wordt geen onderscheid gemaakt tussen de kandidaten. 

Ook voor zangeres Laura Tesoro was het mentaal een serieuze beproeving. Zij ging tot het uiterste en begon zelfs te hyperventileren. 

“Gewoon omdat we nooit wisten wat er zou volgen. In volle hyperventilatie dacht ik soms dat een opdracht zou stoppen, maar dan moesten we ineens aan de volgende opdracht beginnen. Er waren amper momenten om te bekomen”, blikt Laura terug in Tv Familie. 

Laura heeft last van inspanningsastma, dus ze wist op voorhand dat ze er last van zou krijgen. Ze wist dat ze buiten adem zou geraken en zou gaan hyperventileren.  “Gelukkig werd mijn lichaam snel sterker en kon ik vertrouwen op mijn doorzettingsvermogen.”