Dankzij Studio 100 kan Yanni Bourguignon zijn grote droom waarmaken om in een musical mee te spelen. Afwisselend met Jelle Cleymans speelt hij Jan in de spektakelmusical ’14-18’. 

Hij komt in een massaproductie terecht met een ongelooflijk groot podium. Want het podium is echt gigantisch. 

“Tijdens de repetities zag ik al op mijn iPhone dat mijn stappen meer dan verdubbeld zijn. Niet dat ik extra ben gaan sporten, maar normaal ben ik een grote bon vivant en nu probeer ik heel fris en alert te zijn als ik speel. Voorlopig geen alcohol meer voor mij. Je moet er ook echt je hoofd bijhouden, met die rijdende tribunes en bewegende decorstukken in een donkere ruimte”, zegt Yanni in Story. 

Als kind wilde Yanni veel liever legerpiloot worden, maar dat zat er uiteindelijk niet in. Nu mag hij toch in de huid kruipen van een soldaat. 

“Ik vond gevechtshelikopters vroeger heel cool, maar met mijn bril was piloot worden in het leger sowieso uitgesloten. Ik zou het trouwens heel moeilijk hebben met het klakkeloos opvolgen van bevelen. Altijd moeten luisteren naar mensen die boven je staan... Peter Van de Velde speelt mijn sergeant in 14-18. Als die brult, krijg ik echt wel schrik.” 

Terwijl veel meisjes en vrouwen misschien veel geld kunnen uitgeven aan tickets of iets anders om Juan Gerlo aan het werk te kunnen zien, geeft Juan liever veel geld uit aan iets anders. 

“Aan eten. Ik ben een grote mens, dus ik eet veel. En ik verkies toch wel kwaliteit, dus voor mij geen kip waar vijf liter water in zit. De laatste tijd spendeer ik ook veel geld aan kleren. Niet dat ik veel koop. Ik kies vooral stukken van betere kwaliteit. Die gaan langer mee en zien er beter uit”, lacht Juan in Story. 

Dat hij graag veel geld uitgeeft aan eten en kleren is niet het enige dat de acteur opbiecht in Story. Hij vertelt ook wat zijn ultieme guilty pleasure is. 

“Ik kijk graag mee naar realityreeksen zoals ‘Blind Getrouwd’. Mijn vriendin ziet dat graag, maar ik ook. Ik vind het heel boeiend hoe mensen zich gedragen en soms is het ook wel lachen.” 

Tot 2 jaar voor ze naar een woonzorgcentrum ging, is Gerda Marchand blijven acteren. Al die tijd woonde ze nog thuis en trok ze haar plan. Maar het is Gerda zelf die om de overstap heeft gevraagd. 

“In mijn loopbaan logeerde ik vaak in hotels en dus was het WZC voor mij een logische stap. Het heeft wel wat beperkingen, maar ik ervaar het als erg aangenaam. Ik leef hier een beetje op mezelf en zit vaak op mijn kamer. Enkel voor de activiteiten kom ik buiten. In mijn nieuwe kamer met uitzicht op de tuin geniet ik van elke dag”, zegt Gerda in Primo. 

Acteren doet ze niet meer, maar er zijn nog genoeg dingen die haar leven kleur geven en waardoor ze nog altijd geniet van het leven. 

“Er worden veel activiteiten georganiseerd. De ergotherapeuten zijn veel met ons bezig. Oefeningen die onze hersenen actief houden. Ik lees heel veel boeken omdat ik graag met taal bezig blijf en bekijk talkshows en quizzen. Ik weet wat gedaan.” 

Lang heeft het bij Jolien De Neve en Brecht Heldenbergh niet geduurd voor ze besloten om samen te gaan wonen. De twee zijn vrij snel op zoek gegaan naar een huis om te huren en dat hebben ze ondertussen ook gevonden. 

Veel verbouwingswerken hadden de twee gelukkig niet en ook aan bouwen zijn ze nog niet meteen toe. Zo’n relatietest in het eerste jaar van je relatie is niet altijd zo’n goed idee. 

“Het huis was echt volledig instapklaar. En helemaal naar onze smaak. Strak, maar met een gezellige touch. We hebben zelfs niet moeten verven of zo. Letterlijk gewoon onze meubels een plaats geven. De zithoek en het bed zijn van Jolien, de eettafel en stoelen van mij”, zegt Brecht in Story. 

Jolien mocht het huis dan weer helemaal inrichten. Maar dat deed ze niet zonder de mening van haar man te vragen. 

“We wilden wel elk onze eigen kamer. Jolien heeft die van haar ingericht als dressing, ik die van mij als fitnessruimte, maar ik breng er amper tijd in door. Ik fiets elke dag 84 kilometer heen en weer naar Halle - ik ben er sportleerkracht op een basisschool. Da's al voldoende training.” 

Acteren is de allergrootste passie van Saïd Boumazoughe. Hier in Vlaanderen heeft hij een mooie carrière kunnen uitbouwen en daar is hij nog elke dag dankbaar voor. Hij vindt dat je als allochtoon in Vlaanderen wel echt kansen krijgt en door aan programma’s als ‘Special Forces’ deel te nemen wil hij dat ook bewijzen. 

Dat klinkt natuurlijk allemaal heel mooi en Saïd zou zo de politiek kunnen ingaan. Maar die ambitie heeft hij dan weer niet. 

“Ik doe niet aan politiek. Mijn grootouders en ouders hebben mee aan Vlaanderen gebouwd. En ik wil dat verder helpen afwerken. Daar gaat het voor mij om. Ik heb gekozen voor een speciaal traject, een cultureel, artistiek, iets moeilijker traject. Het feit dat ik in dit programma zat samen met Nora Gharib en Ismaïl Abdoul, maar ook met een Geert Meyfroidt of Loïc Van Impe... Dat is toch supermooi. Ik ben ook dankbaar voor dit interview. Zo dragen jullie ertoe bij dat we naar elkaar toe groeien, en dat vind ik het allerbelangrijkste”, zegt Saïd in Dag Allemaal. 

Andy Peelman is op dit moment volop aan het bouwen aan zijn ultieme droomwoning. Bij die droomwoning hoort ook een zwembad en ook voldoende privacy. Althans dat hoopt de presentator toch. 

“Daar ga ik toch van uit. Mensen stapten vroeger door de weide naast ons huis om te kijken wat ik aan het doen was. Wellicht omdat ze weten dat ik heel benaderbaar ben. Het zorgt ervoor dat mensen zich snel verbonden voelen met mij, maar dat heeft dus ook een keerzijde”, zegt Andy in Primo. 

Het is niet de eerste keer dat Andy een nieuwe voordeur krijgt. Vorig jaar werd hij 40 en moest hij afscheid nemen van zijn dertigerjaren. 

“Ik heb onlangs twaalf uur gesport op een toernooi en voelde me de dag nadien niet stijf als een plank. Dat zit goed en dus laat ik die 40 niet aan mijn hart komen. Ik had het er mentaal niet moeilijk mee. Ik voel me goed in mijn vel en sta elke dag positief op. Dat ik 's morgens gezond wakker mag worden, maakt me dankbaar.” 

Jo Vally is 65 en heeft besloten dat zijn nieuwe album waarschijnlijk ook zijn allerlaatste album wordt. De verkoop van CD’s is niet meer wat het geweest is, en als hij nog eens een cd zou uitbrengen, dan is dat misschien pas binnen 5 jaar en dan is hij toch al 70. 

5 jaar later, je wordt ouder en je stem verandert misschien ook wel een beetje. Al denkt Jo Vally niet hem dat zal overkomen. 

“Velen zeggen dat mijn stem met de jaren nog beter is geworden. Maar ik heb voor mezelf wel uitgemaakt: op mijn 70ste mag de riem eraf, dan stop ik ermee. Omdat er nog andere dingen zijn in het leven. En ik hoop dat ik gezond mag blijven. Nu, als ze vragen om hier en daar eens op te treden, zal ik niet nee zeggen, maar die gedrevenheid om nog in de top vijf te raken is weg. Pas op, muziek is nog mijn prioriteit, op het podium staan is mijn leven. Als ze me dat afpakken, zou ik sterven”, geeft hij toe in Dag Allemaal. 

De topjaren van de zanger liggen al een tijdje achter hem, maar Jo klaagt zeker niet. Bovendien staat er een nieuwe generatie artiesten klaar en Jo is fan. 

“In ons land zit veel talent. Ik heb veel respect voor wat bijvoorbeeld Metejoor, Pommelien Thijs, Camille en Aaron Blommaert doen. Dat zijn geen amateurs, die gasten doen het echt goed. Die kunnen zingen en sommigen ook acteren. Wij zijn anders begonnen, hé, wij moesten het vak al doende leren. Ik weet nog dat ik de eerste keer optrad op een bak bier bij ons in parochiezaal De Lindeboom in Wolvertem. O, nostalgie!” 

Nu Florence Vandoorne en Jiri Punt uit ‘Blind Getrouwd’ twee jaar getrouwd zijn, krijgen zij steeds vaker de vraag of er ook kindjes in hun gezin komen. Jiri laat daar geen twijfel over bestaan.

“We gaan vanzelfsprekend nu eerst zorgen dat we goed gesetteld zijn en dan zijn we beiden van mening dat wat komt, komt,” lacht Florence.

De liefde voor kinderen is groot, dat heeft Florence al wel gemerkt. “Ondertussen geniet ik vooral van de kindjes van vriendinnen en wacht ik vol spanning mee af naar diegenen die nog op komst zijn”, glundert Florence.

Samen met advocaat Walter Damen heeft Hannelore Simoens het boek ‘Wie gelooft die mensen nog’ geschreven. Simoens is erg blij met het boek en het verrast haar toch een beetje dat het boek zoveel succes heeft. 

De titel ‘Wie gelooft die mensen nog’ is ook wel een beetje van toepassing voor Hannelore. Want ook zij gelooft lang niet alle politici. 

“In elke partij zijn er met goede bedoelingen, ideeën en de wil om dingen te veranderen. Zo spreek ik er meer dan genoeg. Maar ze lopen allemaal vast in ons politieke systeem, waardoor ze niet verder raken. Goede politici haken daardoor af. Dat stellen we ook vast in het boek: heel wat politici zeggen zelf dat je bijna een narcist moet zijn om nog te overleven in de politiek”, zegt Hannelore in Nina. 

Volgens haar gaat het allemaal veel te weinig over het algemeen belang en draait het allemaal een beetje te veel om de partij. En wat volgens Hannelore erg opvallend is, is dat ze elkaar zelf niet meer lijken te geloven. 

“Er is veel wantrouwen, terwijl net alles begint met geloof in elkaar. Zonder kan je niks opbouwen. Geen relatie, maar ook geen regering. Ik denk dat veel politici nog altijd denken dat machogedrag, of elkaar bestoken, goed overkomt bij de mensen. Maar volgens mij willen mensen een leider die niet alleen hoog van de toren blaast, maar ook durft te twijfelen en kwetsbaarheid durft te tonen." 

Misschien was bij jou thuis de spannend zaterdagavond te snijden, dat was ook ten huize Katja Retsin en Jan Schepens ook het geval. Er werd in familie-verband naar de wedstrijd België - Roemenië gekeken en het minste wat je kan zeggen is dat het spannend was. 

Zo ervaarden Katja Retsin, Jan Schepens en de kinderen dat in ieder geval. "Beste Rode Duivels: we zijn 5 jaar van ons leven kwijt, maar we kunnen nu wel gerust gaan slapen", schreef Katja Retsin op Instagram. Ja, onze hartslag was zaterdagavond toch ook hoger dan normaal. Zo spannend dat het was!