Wie Kim van Oncen op televisie ziet, ziet een vrolijke vrouw die graag leeft en haar leven op orde heeft. Maar dat is niet altijd zo geweest. Er is een tijd geweest dat het verdriet zo groot was, dat het vrolijke meisje ver zoek was. 

“Ik heb jaren geleden een dochtertje verloren en ik had problemen met mijn gezondheid. Je leert dat het leven geen ponykamp is als het je recht in je gezicht slaat. Toch kon ik niet anders dan verdergaan. Ik had te veel om voor te leven. Nooit heb ik gedacht: arme ik”, zegt ze eerlijk in De Morgen. 

Maar nu staat de actrice weer met veel goesting in het leven. Al probeert ze ook niet te ver vooruit te kijken. 

“Ik ga gewoon slapen met het idee dat het een goede dag was. Problemen? Die pakken we morgen wel aan. Als ik doodval, zullen onze supermarkten de volgende dag gewoon openen. En ook Thuis zal doorgaan. Wanneer je voor jezelf zo onbeduidend bent in dat globale plaatje, is het makkelijker om je privé belangrijk te voelen. Dat werkt bevrijdend.” 

Wat lees je deze week in Story?
Charles over zijn moedigste reis ooit. 
Zoveel tumult en tegenkanting in Australië

Prinses Elisabeth stralend in haar nieuwe thuis

Tine Embrechts: 'Ik weet nu: in de menopauze stort je niet in een ravijn'

Maureen: 'Ik ben blij dat het mij lukt om in de media te blijven ronddraaien, zeker als mama'

Arnout Hauben: 'Mijn kinderen zijn mijn voorbeelden geworden'

Jan Verheyen & Lien Willaert gingen als koppel door een moeilijker periode

 

Raf Van Brussel  kan zingen en presenteren. Maar mocht hij echt nog een talent mogen kiezen, dan hoeft hij niet lang na te denken wat dat talent zou zijn.

“Ik ben gezond jaloers op topchefs. Ik kan wel koken en ik geniet er ook van, maar ik zit met de avondshow op JOE. Als ik thuiskom heeft mijn vrouw altijd gekookt. Ook erg lekker, maar topchefs, die toveren toch echt kunstwerkjes op je bord”, zegt Raf in Story.

Kunnen koken, het zou in elk geval een goede gewoonte kunnen zijn. En er zijn ook slechte gewoontes waar Raf liever vanaf wil.

“Ik ben verslaafd aan oorstokjes.  Ik steek die in mijn mond om ze een beetje nat te maken. Nadien trek ik aan dat watje dat het niet hard blijft en dan kietel ik mijn gehoorgang ermee. Ik vind dat een zalig gevoel.”

Toen Gary, de man van Ruth Beeckmans overleed, was dat een harde klap om te verwerken. Ruth verdween eventjes van het scherm en bleef een langere tijd thuis. Maar daar is na 2,5 jaar opnieuw verandering in gekomen. 

“Er moet gewerkt worden, want het geld groeit niet op mijn rug. Bovendien zit ik in een branche waar de jobs niet dikgezaaid zijn. Je moet een kans grijpen wanneer die zich voordoet. Binnen tien jaar moet ik niet afkomen met: 'Zeg, weet je nog wie ik ben? Wil je geen programma of voorstelling met mij?' Het zijn ook zulke toffe projecten, ik speel eindelijk nog eens voor een livepubliek, het zou dom zijn om dat niet te doen”, zegt ze in Story. 

En veel werken en toffe projecten zijn ook de ideale manier om je gedachten eens te kunnen verzetten. Maar je moet ook gewoon vooruit in het leven. 

“Dat voorbeeld wil ik ook aan mijn dochters meegeven. Maar waar ik ook kom: Gary is er altijd bij. Ik draag hem mee in alles wat ik doe en wie ik ben. Ik vind het belangrijk dat hij deel blijft uitmaken van ons gezin, de liefde is nog steeds eindeloos. Dat moet vooral zo blijven.” 

Het lijkt nog alsof het de dag van gisteren was, dat Peter Van de Veire mocht aankondigen dat hij opnieuw papa zou worden. Ondertussen is zijn zoon Lex als vijf en is hij Peters grootste oogappel. 

“Ik heb een tijd gedacht: 'Waarom ben ik weer aan baby's begonnen?' Maar dat is voorbij, en nu zit hij in een prachtige leeftijd”, zegt hij eerlijk in Dag Allemaal. 

Alle ouders zullen het bevestigen, maar kinderen wordt snel groot. De radiopresentator kijkt al uit naar de dag dat Lex zal afstuderen en een plezante job zal vinden en een eerste lief. 

“Ik wil het allemaal nog meemaken. Ik herinner me die keer dat ik met hem in bad zat - hij was nog geen jaar oud. Plots overviel mij een vreselijke gedachte: 'Als hij zo oud is als ik nu, ben ik in de negentig. De kans dat ik er dan nog ben, is zeer klein.” 

Mensen zijn erg nieuwsgierig naar ‘Tsunami’, de docureeks op VRT 1, gemaakt door Jan Verheyen. Jan ontsnapte ooit zelf maar nipt aan de natuurramp.

Speciaal voor de reeks zocht hij overlevenden, getuigen en hulpverleners opnieuw op en ging met hen in gesprek. Dat zorgde voor heel wat indrukwekkende getuigenissen.

“Ik ben supergelukkig. En ik ben nu al in preproductie voor een volgende docureeks. Bij een film moet je eerst door 27 hoepels springen voor je aan het draaien bent. En dan is het nog bang afwachten of mensen naar de cinema komen. Maar als een zender 'ja' zegt tegen een idee, ben je vertrokken. In deze fase van mijn leven vind ik dat zeer aangenaam”, zegt hij in Story.

We kennen Jan natuurlijk ook als filmregisseur. Al is het toch weer eventjes geleden dat Jan nog een film heeft gemaakt.

“Het blijft tof, maar de cinema in het algemeen en de Vlaamse filmsector in het bijzonder zitten in een crisis. Tegenwoordig moet je het publiek al een hele goede reden geven om naar de cinema te gaan. Zillion, de laatste grote Vlaamse filmhit, dateert al van bijna twee jaar geleden. En het succes van Adil El Arbi en Bilall Fallah is toch vooral een buitenlands verhaal.”

Je zou soms denken dat de leden van de koninklijke familie allemaal hoogbegaafde en heel slimme mensen zijn die één voor één aan de universiteit gaan studeren.

Maar niks is minder waar. Aymerick, de zoon van prins Laurent, heeft helemaal niks met studeren en heeft zijn studies al na twee maanden stopgezet. Hij studeerde net als zijn broer aan de Voorbereidende Divisie op de Koninklijke Militaire school in Sint-Truiden.

“Voor alle duidelijkheid: onze zoon heeft het leger graag. Hij heeft er veel vrienden gemaakt en voelde zich er thuis. Maar Saffraanberg is een heel moeilijke school. En hij had problemen met wiskunde. Niet dat hij onbekwaam was. Hij had gewoon moeilijkheden met twee onderdelen: meetkunde en trigonometrie”, legt Laurent uit in Het Laatste Nieuws.

Op de middelbare school kreeg Aymerick zo’n vijf uur wiskunde per week en dat werd op de militaire school dertien uur.

“Normaal begin je daar ook pas na een zevende specialisatiejaar, wat ik niet wist, en dat heeft hij niet gekregen.”

Is er leven na de dood? Het is een vraag die we ons allemaal wel eens een keertje stellen en waar we graag een antwoord op zouden krijgen. Maar wat denkt acteur Peter Van den Begin ervan. 

“Ik weet het niet. Maar  recent, na het overlijden van een goeie vriend, heb ik een podcast beluisterd van een cardioloog, een Nederlandse professor van 81, Pim van Lommel, en die heeft me wel gerustgesteld. Die man heeft onderzoek gedaan bij mensen die klinisch dood waren maar 'teruggekeerd' zijn”, zegt Peter in Primo. 

Dat onderzoek gaf Peter veel troost en rust, vooral door een wetenschapper er te horen over praten. 

“Misschien is er toch wel iets meer dan de ziel en het bewustzijn. Hij heeft het over een oneindig bewustzijn. Ten aanzien van mijn vriend vond ik dat heel troostvol en het heeft me anders naar de dingen laten kijken. Heel fascinerend.” 

Piepjong was Nathalie Meskens niet meer toen ze voor de eerste keer mama werd. Ze heeft zelfs lang gedacht dat ze geen mama zou worden, omdat ze bang was om mama te worden. 

“Ik vond het eng. Ik heb lang getwijfeld om aan kinderen te beginnen. Net omdat ik bang was om voortdurend de ongeruste moeder te zijn. Pas op mijn 38ste was ik er klaar voor. Maar wat die ongerustheid betreft, valt het voorlopig heel goed mee”, zegt ze in Primo. 

Uiteindelijk kreeg Nathalie twee gelukkige kinderen, waar ze van geniet om ze te zien opgroeien. Dat het een maatschappij is die niet zo plezierig is om in op te groeien, neemt ze erbij. 

Nu Nathalie zelf mama is, beseft ze zelf ook beter wat ze haar ouders heeft aangedaan toen ze veertien was. Ze trok helemaal alleen naar Parijs om te gaan zingen. 

“Als je die leeftijd hebt, sta je daar niet bij stil. Ach, het was ook gewoon een andere tijd. Er waren andere problemen in de wereld dan vandaag. Hoe je nu met kinderen en vrijheid moet omgaan is gewoon compleet anders dan toen. Elk kind is ook anders. Sommigen zijn nog een kind op hun twintigste, anderen zijn al heel volwassen op hun dertiende.”