In ‘Tussen Leven en Dood’ leren we een andere kant van Kürt Rogiers kennen als presentator. Dit keer hoeft hij geen womanizer te spelen, maar mag gewoon zichzelf blijven. Hij gaat praten met mensen die de dood in de ogen hebben gekeken.

“Als je mij op televisie ziet passeren? Dat is niet the real stuff. Maar als ik naar Tussen leven en dood kijk, zie ik mezelf. Ook vrienden zullen zeggen: dat is de echte Kürt”, maakt hij de mensen warm voor het programma.

Het was voor Kürt heel leerzaam om te maken. Door in gesprek te gaan met de getuigen, heeft hij zelf heel wat kunnen opsteken.

“Ze kijken naar al wat er wél nog is en niet naar de dingen die er niet meer zijn. Dat is met voorsprong een van de belangrijkste levenslessen van dit jaar geweest.”

Als er één ding is dat An Swartenbroekx niet van haar vader moet verwachten, dan is het een compliment. Hij geeft er haar heel weinig.

“Mijn broer Geert en ik zijn zo opgevoed, en daar ben ik blij om. Doe gewoon je werk goed, zonder steeds complimenten te verwachten. Weet je wel? Een leraar moet gemotiveerd voor de klas staan, een bakker moet lekker brood bakken, als je toevallig op tv komt, moet je voor je werk geen applaus verwachten”, zegt An in primo.

René Swartenbroekx heeft zijn kinderen altijd alle kansen gegeven die ze wilden. Maar ze moesten zich er wel voor inzetten.

“Mijn kinderen mochten naar de Chiro als ze dat wilden, maar dan niet om er na enkele maanden alweer te stoppen. En als ze notenleer wilden volgen? Dan vond ik dat ze die vijf jaar muziekschool moesten afmaken. Geef iemand een pluim en hij of zij krijgt vleugels. Een compliment kan wonderen doen, maar dat betekent niet dat je ermee moet strooien en geen gezonde kritiek mag geven.”

Heel wat mensen hebben al naar ‘Sterregem’ gekeken. Het programma op VTM vertelt het verhaal over een dorp waar alle BV’s samenwonen. Leuk idee? Niet voor Ruth Beeckmans. 

“Laat het uit! Ik zou niet voortdurend alleen maar onder BV's willen zijn. Pas op, er zijn veel toffe BV's, maar je verlangt toch naar een normaal leven. In Hollywood wonen wel veel grote sterren dicht bij elkaar, omdat ze anders nergens buiten kunnen komen zonder belaagd te worden door paparazzi. Vreselijk”, zegt ze eerlijk in Story. 

Bekend zijn heeft natuurlijk wel wat voordelen. En Ruth kan moeilijk ontkennen dat dat inderdaad niet het geval is. 

“Als je ergens wilt gaan eten en er is eigenlijk geen plek meer, dan merk je dat mensen extra moeite doen om jou een tafel te geven. Dat is leuk, ja. Hoewel ik het ook een beetje gênant vind.” 

Het populaire Nederlandse kanaal pakte vrijdag uit met een straf bericht. Bij Studio 100 zou er volgens JuiceChannel een nieuw schandaal ontstaan zijn, een koorzangeres zou ontslagen zijn omdat zij een affaire had met de vriend van Marie Verhulst.

Volgens JuiceChannel zou de jongedame in kwestie gedurende enkele maanden een affaire gehad hebben met Jef, de vriend van Marie Verhulst. Die werkt ook bij Studio 100. Volgens JuiceChannel zou Jef er moeite mee gehad hebben dat Marie zo druk aan het werk was en er amper tijd was voor elkaar; "De affaire kwam na een tijdje uit en die meid werd meteen ontslagen door Gert. Ze had natuurlijk een verhouding met zijn schoonzoon", schrijft JuiceChannel.

Marie zou Jef ondertussen vergeven hebben, maar nog volgens JuiceChannel zou Jef niet meer welkom zijn bij De Verhulstjes thuis. Gert Verhulst zou Jef ook niet meer volgen lezen we.  Of het verhaal klopt kunnen we niet checken, Studio 100 communiceert nooit over het privé-leven van hun personeel, ook al zijn het bekende gezichten. 

Nog drie jaar en dan houdt Luc Caals het voor bekeken. Na een carrière van 55 jaar is het mooi geweest. Maar de komende drie jaar heeft hij wel nog tijd zat om zijn bucketlist af te werken.

“Weet je wat ik heel graag zou doen? Een gastrol spelen in 'Thuis'. Ik heb al in veel series gestaan - 'Matroesjka's', 'Kabouter Plop', 'Pa heeft een lief', 'Samson en Gert', 'Familie', 'Spoed', 'Lili en Marleen' enzovoort. In 'Thuis' was ik nog niet te zien. Als ze me daarvoor vragen, zeg ik direct 'ja'. Ik zal het eens aan Leah vragen. Misschien kan zij een goed woordje voor me doen. Maar ik sta al op de planken met haar, dat komt al in de buurt”, zegt hij in Primo.

Een deelname aan ‘De Slimste Mens’, daar past Luc dan toch weer liever voor. Al hebben ze hem zeker al gevraagd.

“Ik zou liever in de jury zitten, om een paar plezante moppen te vertellen. Ach, ik zie wel wat er nog op mij afkomt. Ik wik en weeg al wat meer. Ik heb niks meer te bewijzen.”

Het minste wat je kan zeggen is dat Raven van Dorst een best opvallende figuur was in ‘De Slimste Mens Ter Wereld’. Veel Vlamingen kenden Raven en zijn verhaal niet. 

“Ik ben in 1984 geboren en ze wisten niet zeker of ik een jongen of een meisje was. Er zijn toen allerlei onderzoeken uitgevoerd, en de conclusie was dat ik met hermafroditisme ben geboren: ik had zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtskenmerken. Dat kon natuurlijk niet, want volgens de staat en de kerk bestonden er toen maar twee geslachten, man en vrouw”, begint van Dorst het verhaal in Humo. 

De ouders van Raven moesten een keuze maken hoe ze hun kind zouden gaan opvoeden en kozen voor een meisje. Alles zou goedkomen als ze de dokters mochten geloven. 

“’ We geven gewoon hormonen in de puberteit, jullie hoeven het er zelfs nooit over te hebben met jullie kind.' Als baby van negen maanden hebben ze me geopereerd, zodat ik er daarbeneden uitzag als een meisje. Maar ik heb m'n hele leven al gevoeld dat er íéts was, zelfs als kind al.” 

Acteur Christophe Haddad kan maar beter opletten voor hij nog meer straffe uitspraken doet als het feit dat hij kanker kan genezen zonder chemo. Het heeft de voorbije weken kwaad bloed gezet bij heel wat bekende collega’s die de ziekte hebben gehad.

“Dit soort mensen is gevaarlijk. Zij bieden kwetsbare mensen, die met grote problemen zitten, een uitweg die simpelweg niet bestaat. Al die alternatieve therapieën druisen in tegen de wetenschap en de kennis die we van het menselijk lichaam hebben”, zegt hij in Dag Allemaal.

Zonder chemotherapie en medicatie had Kurt het waarschijnlijk nooit overleefd. De reguliere geneeskunde heeft hem gered en dat had de alternatieve geneeskunde nooit gekund.

“Integendeel, ze verkopen alleen maar illusies en richten daarmee grote schade aan. Dat maakt me woedend, vooral omdat het een verdienmodel is. Dit zijn idioten die zich als genezers voordoen. Dat soort lui rommelt wat in de marge met theorieën die nergens op slaan.”

Een programma over de menopauze, velen hebben er misschien nog niet meteen een boodschap aan. Maar vrouwen van boven de 40 (of misschien zelfs jonger) zijn blij dat het onderwerp eens ter sprake wordt gebracht.

Tine Embrechts wordt 50 en weet wat het allemaal inhoudt. Zij maakte ‘Menopauzia’ en hoopt zo niet alleen vrouwen te informeren, maar ook mannen.

“Er zijn vrouwen die nog voor hun veertigste in de menopauze belanden, dat lijkt me verschrikkelijk. Ook veel borstkankerpatiënten komen zonder enige voorbereiding in de overgang: ze hebben net die hele behandeling doorstaan en krijgen dan plots keiveel klachten. Dat is zo heftig. Hoe meer ik er over weet, hoe blijer ik ben met Menopauzia en hoe meer ik juist wél met de menopauze geassocieerd wil worden”, zegt Tine in De Morgen.

Er bestaan nog altijd heel wat misverstanden rond de menopauze en al zeker bij mannen. Sommige denken dat de menopauze maar twee weken duurt. Zij kunnen dus wel nog iets bijleren.

“Ik had geen idee dat de aanloop naar de menopauze, met al haar hormonale schommelingen, tien jaar of zelfs langer kan duren. Ik wist ook niet dat je last kunt hebben van gewrichtspijnen of slapeloosheid en dat je langs alle kanten uitdroogt, dus ook aan je ogen. Er zijn zoveel uiteenlopende klachten die aan de menopauze worden gelinkt, en dat had ik toch graag al op mijn veertigste geweten. Als je gewapend bent, komt die overgang toch wat minder als een vloedgolf op je af.”

Jammer genoeg worden er nog altijd te veel mensen gepest. Of het nu volwassenen zijn of kinderen, pesten zou niet mogen. Ook Jacotte Brokken weet goed wat het is om gepest te worden.

Zij maakte er zelfs een podcast over. In die podcast deelt ze haar verhalen met de luisteraars en vertelt ze hoe de pesterijen haar gevormd hebben tot wie ze nu is.

“Het pesten maakte tijdens een groot deel van mijn schooltijd helaas deel uit van mijn leven. Het begon al in de kleuterklas en ging door tot het vierde middelbaar, waarbij dat laatste jaar het ergste was”, vertelt ze in De Morgen.

Een van de mikpunten van de pesterijen was haar naam. Haar naam klonk immers helemaal anders dan van de meeste jongeren.

“Ik werd al snel een buitenbeentje en een makkelijk doelwit. Bovendien was ik het kind dat voordrachtlessen volgde en graag op het podium stond. Mijn interesses verschilden van die van de anderen, wat het moeilijk maakte om in de groep opgenomen te worden.”