De dood in de ogen kijken. En door het oog van de naald kruipen. Het is een ervaring die iemands leven volledig op z’n kop zet. Een bijna-doodervaring verandert àlles. In de beklijvende docureeks Tussen Leven en Dood, vanaf woensdag 3 september om 21.50 bij VTM, geeft Kürt Rogiers deze overlevers een stem en neemt hij de kijker mee naar de noodlottige gebeurtenis. Het resultaat? Stuk voor stuk meeslepende en spannende maar vooral ook hoopvolle verhalen over de ultieme veerkracht van overlevers.
Seconde per seconde herbeleeft de kijker wat de overlevers is overkomen. Hoe is het om oog in oog te staan met de dood? Hoe heeft deze noodlottige gebeurtenis de rest van hun leven beïnvloed? En hoe kan een mens kracht putten uit de ergste dingen die hij meemaakt?
Presentator Kürt Rogiers: “Ik ben zo dankbaar om deze reeks mee te mogen maken. Ik presenteer dan ook vanuit een zeer persoonlijke betrokkenheid. Op twee momenten in m’n leven kwam de dood voor mezelf wel heel dichtbij. Ik kan me dus wel wat inbeelden bij de fysieke en emotionele impact van zo’n traumatische gebeurtenis. De erg uiteenlopende verhalen geven ons de kans om maatschappelijke thema’s zoals verkeersveiligheid en het belang van reanimatie aan te snijden, en om levensbelangrijke tips mee te geven aan de kijker, zoals wat je best doet wanneer je huis in brand staat. Ook is deze reeks een ode aan hulpverleners zoals brandweer, politie en spoeddiensten, die het verschil maken tussen leven en dood. Maar centraal staan onze overlevers en hun beklijvende verhaal waarin je als kijker gezogen zal worden.”
Marina die slachtoffer werd van een willekeurige zuuraanval in de Delhaize. Stephanie die vastzat in een brandende auto toen ze haar 2 jonge kindjes probeerde redden. En Dries die in een cycloon terechtkwam nadat hij op de Salomonseilanden verdwaalde. Allemaal nemen ze de kijker mee naar die noodlottige dag waarbij iedereen graag een vlieg op de muur wil zijn om te weten hoe het afloopt, maar niemand graag rechtstreeks betrokken is.
In 2019 verhuist de toen 30-jarige avonturier Brian Depauw naar Nieuw-Zeeland, waar hij als helikopterpiloot aan de slag gaat. Na een intensieve opleiding vliegt Brian voor het eerst met toeristen naar de Whakaari vulkaan op White Island: één van de meest actieve vulkanen van Nieuw-Zeeland. Nadat ze de krater aan de rand hebben bezocht, wandelen Brian en zijn Duitse toeristen nietsvermoedend richting de zee. Halverwege vraagt één van hen of ze moeten lopen. Brian kijkt over zijn schouder en beseft dat de vulkaan is uitgebarsten. “Meteen was ik opties aan het bedenken. Optie 1 was naar de helikopter gaan, maar die weg was te gevaarlijk. Optie 2 was richting een container gaan maar daarvoor was geen tijd. De beste optie die ik toen kon verzinnen, was over het water gaan. Aan volle snelheid gaan en over je schouder kijken. Op dat moment is het gewoon reageren of sterven.”
Brian vertelt hoe hij de vulkaanuitbarsting als één van de gelukkigen heeft overleefd. En ook Brians vriendin Jolien getuigt. Zij reageerde apathisch toen ze in de veronderstelling was dat haar vriend dood was. Pas enkele maanden later breekt alle emotie door die ze die dag niet kon voelen. Jolien wordt uiteindelijk gediagnosticeerd met secundair trauma en wil door haar getuigenis mee een lans breken voor lotgenoten die vaak niet begrepen worden.
Het is een verhaal dat bij iedereen een belletje doet rinkelen: op 20 februari 2015 gooit een onbekende aan de ingang van de Delhaize in Antwerpen bijtend zuur over poetsvrouw Marina. Haar gegil gaat door merg en been. Marina verkeert een tijd in levensgevaar en ook vandaag nog zijn de gevolgen van de zuuraanval immens. Ze verloor een oog en houdt er vele en diepe littekens aan over. In het Greet Rouffaer Huis - nu Oscare vzw - praat Marina nog af en toe met lotgenoten. Kürt Rogiers mag haar op één van die avonden vergezellen.
In 2014 loopt een schijnbaar eenvoudig karwei bij de KSA voor de toen 18-jarige Damon Verbeyst helemaal fout. Bij het afbreken van een oud materiaalkot, komt hij onder een muur terecht.“Een vingerknip en ik was geplet, zo voelde dat voor mij. Ik ben eigenlijk naar voor dichtgeklapt en zo is de muur op mijn rug terechtgekomen. Ik weet nog dat ik in een positie verwrongen zat waarvan ik dacht: dit is echt helemaal niet natuurlijk. Er was echt een fractie van een seconde dat ik echt dacht: oh nee, ik ben gestorven.”
Zijn familie moest in het ziekenhuis afscheid van hem nemen, maar Damon overleefde de operatie. Wel zal hij voor de rest van zijn leven in een rolstoel zitten. Hoe gaat een jongeman, ooit dol op ballet en andere sporten, om met dat verlies van identiteit? En hoe zoekt hij nu de fysieke adrenaline op?
Nieuwe docureeks vanaf woensdag 3 september om 21.50 bij VTM
