Het was geen leuk nieuws toen musicalactrice Ann Van den Broeck liet weten dat ze borstkanker had. Het regende steunbetuigingen en Ann vecht volop tegen de ziekte. En dat gaat de ene dag al beter dan de andere.

“Het valt al bij al goed mee, maar laten we zeggen dat ik één keer in de week toegeef aan een huilbui. Maar dat is een moment, ik ben niet de hele tijd down. Wat me wel parten speelt: ik voel mij zo ineens een zwakkeling, terwijl ik heel mijn leven zo goed als nooit ziek ben geweest”, geeft ze toe in Dag Allemaal.

Met dat gevoel worstel Van den Broeck wel eens, maar ze probeert er vooral niet te veel aan toe te geven. Het is een gevoel dat er uit moet.

“Het is niet omdat je ziek bent, dat je ook zwak of minderwaardig bent. Het is belangrijk dat je je gevoelens kan delen, liefst met mensen in je naaste omgeving.”

Peter Van Asbroeck is zestig geworden. Voor velen is dat ‘oud’, terwijl hij zich maar weinig aantrekt van zijn leeftijd. Zo heeft hij nog een bucketlist met heel wat mooie doelen.

“Ik zou weer wat meer willen reizen. En professioneel ben ik bezig met een project in Brussel voor het Belvuemuseum om tussen de gangen van het Paleis van de Natie en het Koninklijk Paleis een installatie te maken rond de Belgische revolutie”, vertelt hij over zijn plannen in Dag Allemaal.

Sommigen onder jullie weten misschien dat Peter ook een pilotenopleiding heeft gevolgd, maar buiten 2 keer per jaar gaan vliegen, doet hij daar weinig mee.

Hij besteedt ook graag tijd aan Gwen, de liefde van zijn leven met wie hij al 7 jaar samen is. Ze zien elkaar vaak alleen in het weekend en onderhouden een goede LAT-relatie.

“Voor veel mensen is dat misschien wat raar, maar wij voelen ons daar goed in. Ze heeft een emotionele band met het huis waarin ze haar kindje heeft grootgebracht. Niet dat we het samenwonen ontvluchten, maar het is nu zo.”

Els De Schepper spuwt in Dag Allemaal haar gal over de stijgende energieprijzen en over hoe de energieleveranciers daarmee omgaan.

“Het maakt me echt kwaad”, aldus Els De Schepper in het weekblad. “Hoe de energieleveranciers miljarden euro’s winst maken, terwijl almaar meer mensen in de armoede worden geduwd.” Al is er méér aan de hand…

Zo probeert de cabaretière al maandenlang haar contract bij Engie te wijzigen, maar dat lukt haar voorlopig niet. Want één ding zou alles al kunnen verbeteren, meent Els De Schepper…

“Ik zou graag elke maand m’n reëel verbruik betalen”, verduidelijkt Els De Schepper in Dag Allemaal. “Dan heb ik zicht op m’n kosten en kan ik beter ingrijpen waar dat moet.” En Els is niet de enige…

“Er zijn duizenden mensen in mijn situatie. Allemaal mensen die op ’t einde van het jaar een onmogelijke afrekening in de bus zullen krijgen”, maakt Els De Schepper zich zorgen in Dag Allemaal.

Een bekende wereldster zijn, dat was de droom van Wim Soutaer toen hij nog jong was. De wereld veroveren met zijn muziek was het liefste dat hij zou doen, maar hij heeft het iets kleinschaliger moeten zoeken.

Door zijn deelname aan ‘Idool 2003’ werd Wim heel bekend in Vlaanderen en scoorde een monsterhit met ‘Allemaal’’, maar door in het Nederlands te zingen zat een wereldster worden er niet meer in.

“Toen ik achttien was, leek me dat de max. Maar tegenwoordig zie ik er ook de nadelen van in en niet alleen de voordelen. Dat iedere stap die je zet onder een vergrootglas gehouden wordt, moet dodelijk vermoeiend zijn”, zucht Wim in Primo.

In Vlaanderen wordt Wim volop herkent, maar dat stoort hem niet. “Ik vind het niet erg om een handtekening te zetten of te poseren voor een foto. Dat doe ik met veel plezier. Maar als je ziet hoe wereldsterren achtervolgd worden, ik zou er echt paranoïde van worden.”

Maar Wim ziet er de voordelen van in dat zijn succes zich alleen beperkt tot Vlaanderen. “Ik treed overal in Vlaanderen op, van de kust tot in Limburg. Het voordeel is dat ik geen vijf uur moet rijden of het vliegtuig moet nemen voor een show. Hier in Vlaanderen raak je overal met de auto, behalve dan op de Antwerpse ring.”

Toen Dan Karaty naar buiten kwam met zijn alcoholverslaving had hij eindelijk besloten om zijn probleem aan te pakken. Dat deed hij door naar een ontwenningskliniek te gaan. En dat was een pittige tijd.

“Het was alleszins geen vijfsterrenhotel. Er was een fitness en er waren tv’s, maar geen zwembad of biljarttafels. Toen ik binnenging, werd ik gefouilleerd en moest ik me uitkleden. Dat voelde aan als mensonterend”, zucht Dan in Het Nieuwsblad.

Dan lag op de kamer met een man die verslaafd was aan heroïne. En ook dat was niet gemakkelijk. Dan voelde geen gemeenschappelijke band met de man, maar dat veranderde snel.

“Ik ontdekte dat wij eigenlijk gewoon exact hetzelfde waren. De eerste twee dagen was het schuldgevoel overweldigend: ik had mijn gezin in de steek gelaten, ik was bang dat mijn vrouw me zou verlaten. Pas vanaf de derde dag begon ik mezelf terug te vinden. En had ik eerlijke gesprekken met andere mensen, voor het eerst in 25 jaar.”

Dan was al een beetje gewoon aan ontwenningsverschijnselen, dus dat was niks nieuws voor hem. “Maar ik kreeg wel een kalmeringsmiddel. Dat had ik nodig om veilig af te kicken. Alcohol is immers een van de gevaarlijkste drugs om zomaar mee te stoppen.”