Hoe zou het met Kato gaan? Jaren gelden nog in Idool te zien maar het afgelopen jaar was een bijzonder stil jaar. En wat blijkt nu? De zangeres zat in de problemen. Vooral problemen met zichzelf. Ze heeft er een lang bericht over geschreven op Facebook en dat Kato al zover is, betekent dat ze goed bezig is om uit het dal te kruipen. En wat blijkt? Kato heeft plannen voor 2017. Maar eerst terug naar het verleden.



​Als er iets is dat ik moet bekennen is: ik ontdek mezelf. Op mijn 18 begon ik aan het verhaal waar jullie mij leerde kennen, maar waar ik mezelf nog niet kende, vertelt Kato. Komende uit een moeilijke jeugd, vechtend tegen mezelf en iedereen die ook maar één voet te dicht bij me kwam. De grote schrik om nog meer beschadigd te worden, nog minder stabiliteit te hebben. Mezelf volledig kwijt te spelen. Liefde willen voelen, maar niet willen noch kunnen aanvaarden. Liefde ken ik niet en wil ik niet kennen. Liefde is gevaarlijk, stelt je teleur. Dat zag ik elke dag.

De gewoonte om alles zelf én alleen te verwerken en door te gaan, liefst met mijn hoofd zo hoog mogelijk. Maar laat vooral niemand te dicht komen. En dan kwam er muziek, de enige draad in mijn jonge jaren die me hielp.

Mensen die me kenden als tiener herinneren zich een rustig, ingetogen meisje, dat er niet uitzag alsof ze al veel had meegemaakt. Lief en schattig. Een beetje verlegen, toonde haar gevoelens niet echt. Maar vanbinnen volledig gebroken.

Muziek was mijn manier om me nog meer van de wereld af te sluiten. Wanneer ik achter de piano zat, en er wat deuntjes bij zocht, kon ik mezelf kalmeren. En dan toch nog steeds een rol spelen. Mijn eerste nummers klonken redelijk opgewekt, zo zeiden ze het. Maar de teksten waren vaak redelijk deprimerend. Klonk bekend in mijn oren. Maar het hielp me vergeten. Voort blijven gaan. Mijn stem was een van de weinige dingen waar ik controle over had. De perfectie nastreven. Op een bepaald punt in mijn tienerjaren leerde ik andere mensen kennen die ook door muziek waren gepassioneerd. Allemaal op zoek naar erkenning, een manier om gehoord te worden. Mensen met wonden, met verhalen, mensen die verwerken. Zij die zich al konden blootgeven door hun muziek. Ik die keek, luisterde en vast zat. Muziek maakte de ergste emoties in me los, maar ze zelf overbrengen was nog een andere zaak. Want dan toon je weer een stukje van jezelf. Wanneer mijn ouders uiteindelijk de verstandigste beslissing namen om te scheiden, gooide ik mezelf in een andere wereld. De wereld van de tv. Niet beseffen dat hierna waarschijnlijk mentaal mijn ergste periode aankwam.  Meedoen aan zo'n programma was leuk. Ik werd gehoord bij mijn auditie. Mensen zagen een klein verlegen meisje, die haar stem redelijk onder controle had en 'innemend' was.

Ik hoorde de positieve feedback maar nam het nooit op. Die grote muur stond rond mij, en niemand mocht er door. Kijkend naar de reacties van anderen, kijkend naar mezelf. En toen kwam het programma ook op tv & kwamen de mensen van overal met een duidelijke mening en gooide die ook naar mij.

Heel veel mooie reacties, mensen die naar mij opkijken. Naar mij. Ik met mijn muur. Ook mensen die mij uitschelden en afbreken op basis van mijn uiterlijk, hoe ik overkom, mijn stem, … Maar ook daarvoor had ik mijn muur. Alleen werd hij op deze manier hoger en hoger, en raakte ik mezelf steeds meer kwijt. Waar was ik? Wie een aandachtige kijker was tijdens het programma (ja, je kan het ook terugzoeken), ziet weinig of geen emotie. Ik kon dat niet. Ik mag mezelf niet tonen, ga alle controle kwijtspelen en nog meer gekwetst worden. Zingen, dat kan ik, ik weet hoe ik noten moet halen en hoe ze voller of zachter moeten klinken. Maar gevoel schrappen we van de lijst.

Dit spel met mezelf werd alleen maar erger en bleef duren. Ik zocht naar dingen waar ik wél controle over had. Mijn gewicht bijvoorbeeld. “Wauw, jij bent zo hard vermagerd”. “Wat zie jij er beter en knapper uit”.  Ze kregen allemaal een slechtere betekenis in mijn oren. Was dit wat heel Vlaanderen belangrijk vond? Was dit wat ze wilden zien? Het hielp me alleen maar om mijn controle op bepaalde vlakken nog meer te behouden, en mij als persoon nog meer weg te stoppen. En dan rol je in een wereld vol verwachtingen. Zo veel mogelijk verkopen, op een zo kort mogelijke tijd. Overal tegelijkertijd zijn, liefst met een grote smile op je gezicht en als het ook even kan gelukkig zijn. Opletten wat je zegt of doet want, vanaf nu mag iedereen over je oordelen en deze ook allemaal naar je hoofd gooien. Opletten want anders weet heel Vlaanderen meteen waar je zit en wat je doet met wie. De wereld waar ik mezelf zag als een klein meisje, waarbij niets of niemand door mijn harnas geraakte. De wereld waar sommige mensen zich zeer superieur voelen, want ze hebben het gemaakt in Vlaanderen. In Vlaanderen verdorie, het is een scheet groot.

De wereld waar het allemaal draait rond verkoop en wat er allemaal kan werken op grootschalig publiek, zo veel mogelijk mensen bereiken en vooral zoveel mogelijk verkopen. Geen tijd krijgen om mezelf te ontdekken, om open te bloeien en mijn eigen gevoelens ergens in te stoppen. En dat merk je. Dat merk ik. Ik schreef nummers over situaties die ik verzon, over liefde die ik niet ken. Toekijken naar mijn leven & dat van anderen. Ik heb nooit een vangnet gekend. Niemand die klaar stond om mij op te vangen als het fout gaat. Tot ik mijn band leerde kennen. Mensen met een passie voor muziek, die gelukkig werden van muziek maken, zonder zich maar iets aan te trekken van wat de mensen zeggen over hen. Fantastisch. Mensen die over mijn muur wilden klimmen, sommige lukten er in, anderen niet helemaal. De muur afbreken om de échte persoon te leren kennen. Die persoon die ik nog moest leren kennen. Zo zijn er enkele geweest en die koester ik enorm, ook al weten ze dit misschien niet allemaal.

Ik ben nu 25 jaar en heb mezelf in het laatste jaar pas écht leren kennen. Ik weet nu wat liefde is, na een proces met vallen en opstaan. Vooral vallen geef ik eerlijk toe. Hoe kan je iemand anders graag zien, als je jezelf niet graag ziet? Dus heb ik ook mensen gekwetst op mijn pad, mensen die bleven duwen tegen de muur maar hem niet weg kregen. Wie nooit liefde heeft gezien en gekend, kan ze moeilijk geven. Ik had mijn eigen beeld gemaakt over liefde. Dat beeld dat het laatste jaar volledig omgedraaid is. Ik laat iemand toe in mijn hart. Stap voor stap, telkens wat meer. Ik vertrouw mensen. Met vallen en opstaan. Ik laat mensen toe. Ik kom op voor mezelf. Voor wat ik belangrijk vind. Niet eeuwig medelijden blijven hebben, niet mezelf wegcijferen voor iemand anders. Ik ben ook belangrijk. Het werd tijd ook. Tijd om mezelf dat te gunnen. Tijd om mij te kunnen zijn. Ik ontdek nu dingen die ik graag doe en waar ik gelukkig van word.  En dat uit zich ook in mijn muziek. Klaar voor een heel open dagboek, nummers die kleine stukjes van mezelf zijn.

Mij kunnen zijn. Waar jullie een deeltje van uitmaken. Jullie hebben mij mee gevormd, in positieve & negatieve zin. Ik onthoud alle vrolijke, ontroerde gezichten die ik zag tijdens mijn optredens, het live spelen. Emoties die ik zag bij jullie maar zelf niet kon overbrengen. Mensen die mij altijd zijn blijven steunen, al steunde ik mezelf niet.  2017 zal een jaar worden met veel liefde. Veel muziek. En veel mezelf zijn.

In Trix volgen de makers drie jonge vrienden, Lien, Leonard en Luca, die door de bekende goochelaar Steven Delaere (bekend van Belgium’s Got Talent) worden ondergedompeld in een wereld vol goocheltrucs en magie. Hij leert hen alle tips & trics en stuurt hen op pad om op locatie te oefenen. Maar er hangt nog meer magie in de lucht - en hier begint de fictie -  want Steven wordt zelf betoverd door Louise, de mama van Luca (gespeeld door Katrijn Van Bouwel, vooral bekend als de festivalfee in 1000 zonnen). Vanaf maandag 9 januari om 17.30 u. (maandag tot donderdag).



Het verhaal van Trix begint bij Steven, een ervaren goochelaar met een bizar grijs plukje in zijn haar. Er wordt gefluisterd dat daar al zijn goocheltrucs ontstaan. Sinds kort wordt Steven gevolgd door een cameraploeg van Ketnet. Maar als de vrienden Lien, Leonard en Luca op een dag de repetitieruimte van Steven binnenvallen en zelf aan het goochelen slaan, begint het avontuur pas echt.

In de weken die volgen, stoomt Steven de drie jonge goochelaars klaar voor het echte werk. Ze trekken er ook op uit en Steven helpt hen bij hun optredens op verschillende locaties: op het muziekfestival Dranouter, in het Zilvermeer in Mol, de Beekse Bergen, Bobbejaanland, het Museum voor natuurwetenschappen in Brussel en Technopolis in Mechelen. Lien, Leonard en Luca verbazen het publiek op de verschillende locaties met hun goocheltrucs.

Naast al die geweldige goocheltrucs zit erin Trix ook nog een andere soort magie. Er slaat namelijk ook een vlammetje over tussen Steven en Louise, de mama van Luca (gespeeld door Katrijn Van Bouwel). Het duurt dan ook niet lang voor de drie vrienden beslissen om Steven een handje te helpen in de liefde. Trix volgt ook die fictieve verhaallijn van de liefde tussen Steven en Louise.  Zo wordt de reeks meer dan een reality goochelprogramma en krijgt het een extra laagje. Dat inspireert de vier goochelaars (Steven, Lien, Leonard en Luca) ook om trucs te bedenken die kaderden in een groter verhaal.

Niet alleen Lien, Leonard en Luca leren goochelen in Trix, ook de Ketnetters zelf. Elke week maken ze kennis met een nieuw goochelprincipe. Bovendien wordt er wekelijks een truc uitgelegd en aangeleerd, in verschillende stappen. Trix is een reeks die inspeelt op de nieuwsgierigheid van kinderen naar goochelen. Maar tegelijkertijd trekt Trix de kijkers mee in een avontuur van leeftijdsgenoten die zich enorm goed amuseren, met en zonder goochelen!

De aangekondigde hitmusical CATS in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen is bij voorbaat al zo’n succes dat de organisator twee extra shows aankondigt. Heel bijzonder, noemt Frank van Paridon van Proud to Present de stormloop op de tickets. “In mijn 20-jarige carrière in live entertainment heb ik zo’n groot enthousiasme zoveel maanden voor de première nog niet vaak meegemaakt. Het lijkt wel of iedereen die kaarten koopt dat doorvertelt aan zijn familie en vrienden die dan op hun beurt ook meteen gaan boeken. De Facebookpagina van CATS Antwerpen 2017 lijkt soms wel een datingplatform”, lacht hij.

Samen met het Antwerpse Arrano is Van Paridon erin geslaagd de internationale hitmusical naar België te halen voor een drieweekse speelperiode. “Drie weken leek ons een mooie periode, maar we weten nu al dat we er graag een week aan vast hadden geplakt. Helaas is dat door verplichtingen van de katten in het Zwitserse Lausanne niet mogelijk. Daarom zijn we erg blij dat we tijdens de reguliere speelperiode van drie weken nog een tweetal extra shows kunnen geven. Ook op vrijdagavond 14 april en zaterdagmiddag 15 april kun je nu van CATS komen genieten. Het zal hard werken worden voor de cast, maar ze zijn razend enthousiast over de pas geopende Koningin Elisabethzaal en hebben enorm veel zin om een paar weken in het centrum van Antwerpen te wonen en werken. Kortom, we kijken er allemaal héél erg naar uit!”

De in het Nederlands en Frans ondertitelde productie zal zijn Belgische première beleven op 29 maart 2017 in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen, exclusief voor België. 

Tickets via www.cats.be .

Zaterdag ging de nieuwe animatiefilm Sing in première in Brussel. De Showbizz-Site maakte de aftermovie in opdracht van Universal Pictures.

 

Anne Somers kennen we allemaal als Veronique Van den Bossche uit de VTM-reeks Familie. Anne Somers was te zien vanaf de eerste aflevering in 1991 en speelde – met enkele onderbrekingen – mee tot in 2012 waarna ze aan de kant werd geschoven en de rol van Veronique werd overgenomen door actrice Sandrine André. Momenteel kunnen fans van Anne Somers haar opnieuw op televisie bewonderen. De actrice speelt immers mee in het derde seizoen van de populaire Studio 100-reeks Ghost Rockers uitgezonden op Ketnet. Anne Somers speelt er de rol van Emily Curtis, de moeder van Jules (Michiel De Meyer uit Thuis). Jules is de love interest van Ghost Rocker Alex (Wout Verstappen) en samen vormen ze het homoseksuele koppel waarrond zoveel te doen was toen het derde seizoen van Ghost Rockers van start ging. Emily Curtis (Anne Somers) heeft geen moeite met de homoseksualiteit van haar zoon, maar die nietsnut van een Alex als vriendje… Dat ziet ze niet echt zitten!

We krijgen concurrentie! Dat An Swartenbroekx een actrice is, dat weet iedereen. Dat An wel eens theaterstukken schrijft en vaak verhalen voor tv-reeks uitwerkt, dat weten ook heel wat mensen. Maar dat An Swartenboekx een groot liefhebber van fotografie is, dat is niet algemeen geweten. An heeft zich zopas een fototoestel aangeschaft. Daarmee wil ze snel aan de slag gaan. An kijkt uit naar haar nieuwe hobby en wil zoveel mogelijk de automatische stand van haar fototoestel vermijden. Dat fotografie meer is dan zomaar op een knopje drukken, dat heeft An al door. We zijn benieuwd naar haar eerste foto’s. Succes, An!