Op zondagochtend tussen 10 en 12 uur presenteert Kris Wauters het programma Zot Gedraaid op Joe. Dat programma heeft elke week een bekende gast die komt vertellen over zijn of haar favoriete muziek. Nu zondag is dat acteur Kevin Janssens.
K3 staat binnenkort met hun 20 jaar K3-verjaardagsshow in het pop-uptheater in Puurs en om de speciale hoofdtelefoons te testen deden ze afgelopen week een onaangekondigde test. Na een schoolvoorstelling van de spektakelmusical 40-45 gaven Klaasje Meijer, Hanne Verbruggen en Marthe De Pillecyn een verrassingsoptreden voor 1600 scholieren die volledig uit hun dak gingen dankzij het optreden van de K3’tjes. Test geslaagd? Wij menen van wel!
Vandaag was Pascale Naessens te gast bij Evi Hanssen in Het Heilig Huis van Hanssen bij Joe. Pascale verklapte het geheim van haar huwelijk met Paul Jambers, dat volgens Evi rechtstreeks uit een romantische film lijkt te komen. Verder hebben de dames het ook over ouder worden en het gebruik van botox.
Pascale Naessens en Paul Jambers zijn al vijventwintig jaar getrouwd en Pascale geeft het geheim van haar huwelijk met Paul prijs aan Evi: “Als een huwelijk hard werken is, denk ik dat het ergens niet goed zit. Ik vind in een huwelijk dat je er spontaan moet komen. Ik wil Paul niet veranderen en hij mij niet, en ik denk dat we het beste in mekaar boven halen. We kussen ook altijd met volle maan. Dat is een heel romantisch moment en ik wil dan altijd kussen met zicht op de maan. Het is een aanrader, het bevordert de romantiek. We gaan dan buiten en dan zoek ik een plaatsje om hem te kussen. Het zijn die kleine dingen die het verschil maken”, lacht Pascale. Als Evi een boodschap van Paul laat horen waarin Paul ook over de volle maan verteld, moet Pascale haar tranen bedwingen.
Binnenkort wordt Pascale 50. Evi neemt Pascale mee naar de spiegel en vraagt zich af of ze dit confronterend vindt en of ze ooit botox zou gebruiken aangezien bijna alle collega’s het doen. “Ik zie wel rimpels in de spiegel. Zou er een pil bestaan waardoor je er tien jaar jonger zou uitzien, ik zou het meteen doen als het mooi zou zijn. Maar het probleem is dat dat niet bestaat. En dan begin je te letten op mensen die wel botox gebruiken. Eerlijk gezegd ik vind dat niet mooi, die rimpels zijn weg en dat zijn allemaal gladde voorhoofden. Ik ken heel veel mensen zonder rimpels maar die zien er niet mooier uit. Laatst zag ik een vrouw in een restaurant met rimpels en die had karakter. Dus ik wil ‘écht’ oud worden”, aldus Pascale.
Lisa, de dochter van Yvan Brunetti is geen zangeres. De zanger zei in Ment op zondag wel dat ze veel meer muziek heeft gestudeerd dan hijzelf. Zij heeft naar verluidt ook een groot muzikaal gevoel. Lisa is een zelfstandige fotografe van beroep. Beeldmateriaal, films en fotografie zijn grote passies van haar. Wat Yvan Brunetti op muzikaal vlak doet wordt door Lisa begeleid op een visuele manier. De jongedame probeert een eigen stijl te creëren en steekt deze beelden in de clips voor haar vader. Dat talent in huis hebben is onbetaalbaar, zei de zanger nog in het Ment-programma. Bij de clip van Yvan's meest recente single Huilen van geluk zien we trouwens een koppel waarvan Lisa als beroepsfotografe de trouwreportage mocht maken.
(Nico Vanaken)
Sinds haar ontmoeting met Tristan in het allereerste album is er heel wat veranderd voor Lou. Van een verlegen schoolmeisje is ze uitgegroeid tot een mondige tienermeid. De tijd is nu aangebroken om zichzelf écht te leren kennen. En hoe kan dat beter dan door helemaal alleen de wijde wereld in te trekken? Tijd voor een solotrip waarin Lou het avontuur van haar leven beleeft maar ook moeilijke keuzes moet maken.
Christoff moest na zijn hartoperatie enkele weken rust inlassen, maar ondertussen is de zanger alweer aan het werk. Maar dan wel in het idyllische sneeuwlandschap van Tirol. “Geweldig om na een 3 weken te kunnen beginnen werken en dan al meteen in het wondermooie Kirchberg,” laat Christoff zijn volgers weten via sociale media. En het resultaat van dat hard labeur zie je binnenkort in de Klubbb3 Huttenparty.
De Collega’s 2.0 werd met grote trom aangekondigd. Een nieuwe generatie zou eindelijk kunnen kennismaken met de iconische Collega’s, maar de film werd niet het verhoopte succes. Integendeel…
De nieuwste film van Jan Verheyen is voor de regisseur geen triomftocht geworden, maar wel een les in nederigheid. “Dit had niemand van ons zien aankomen. Ik ben er echt niet goed van,” vertelt Jan Verheyen in NU, de weekendbijlage van Het Nieuwsblad. De Collega’s 2.0 zal afsluiten met zo’n 140.000 bezoekers en dat is veel te weinig om uit de kosten te komen, klinkt het bij Jan Verheyen. “We hebben ons blijkbaar vergist.”
Op zich is 140.000 bezoekers allerminst een slecht resultaat voor een Vlaamse film, maar De Collega’s 2.0 werd gemaakt zonder tussenkomst van het Vlaams Audiovisueel Fonds en de verwachtingen waren enorm hoog gespannen. We hadden tussen 200.000 en 300.000 toeschouwers nodig om uit de kosten te komen,” onthult Jan Verheyen in NU. Heel wat mensen scheuren dus hun broek aan de film, waaronder Jan Verheyen zelf die enkele bonussen door zijn vingers ziet glippen. En dat gaat toch om een paar tienduizend euro, aldus Jan Verheyen, die echter ook zijn “merk” als regisseur beschadigd ziet. En dat steekt, laat hij noteren in Het Nieuwsblad.
Als een nieuwe film klaar is probeert Jan Verheyen zich al te richten op de volgende, vertelt hij aan ShowbizzTV. “Je moet je kindje kunnen loslaten.” En al snel werd duidelijk bij De Collega’s 2.0 dat het verhoopte succes er niet kwam. “Ik wist de dag nadat de film in de zalen kwam al dat het verkeerd zat,” getuigt Jan Verheyen. Dan zie je al hoe je film gepresteerd heeft tegenover de andere en dan weet je genoeg.
De bezoekers zelf waren ook enorm verdeeld. Sommigen waren enorm positief, anderen vonden er dan weer totaal niets aan. Blijkbaar was de collectieve herinnering aan de televisieserie over de jaren heen gekleurd. “Iedereen is blijkbaar vergeten dat De Collega’s bij momenten een wrange, harde reeks was. Gevolg: het publiek zat vaak wat ongemakkelijk te lachen. Dat was niet waarvoor mensen een kaartje gekocht hadden,” omschrijft Jan Verheyen één van de pijnpunten.
Jan Verheyen concludeert uit dit debacle dat het erg moeilijk blijft om een film te draaien zonder financiële steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds en dat ze zich misschien een beetje hebben laten vangen aan hun eigen enthousiasme. “Dat maakt de kater achteraf extra zwaar.”
