Eva Daeleman werd een maand geleden voor het eerst mama van dochtertje Moon. De voormalige presentatrice leeft op een roze wolk, maar soms is die roze wolk eerder een broze wolk, getuigt Eva op Instagram.

“Al vier weken mama van dit apeke. knuffels zonder einde, oneindige liefde”, klinkt het liefdevol bij een trotse mama. Maar de realiteit is soms ook iets minder roos, geeft Eva toe.

“Maar ook vier weken een zachte lege buik, maandverband zo groot als een luchtmatras, broze tepels, ballonborsten en melk overal. pijnlijke spieren, onderbroken nachten, kraamtranen en vettig haar”, klinkt het openhartig bij Eva Daeleman op Instagram bij een prachtige foto van mama en dochter;

“Zo dankbaar en bijzonder dat ik haar mama mag zijn. wat een avontuur”, onderstreept Eva Daeleman haar geluk.

Kathleen deelde het nieuws donderdagmiddag op haar sociale media. “Onze allerliefste mama is bij ons thuis onder de Zuid-Afrikaanse zon vredig heen gegaan. Mijn broer en ik zijn bevoorrecht zo’n lieve, zorgzame, grappige mama te hebben gehad die altijd wel zin had in een feestje. Saai was het nooit bij ons thuis! Met een pintje en sigaretje in de hand en een worstje en kaas was ze een luisterend oor voor velen aan onze keukentafel. Een uber mama... “, schrijft Kathleen Aerts.



De gezondheid van de moeder van Kathleen Aerts en haar broer Bert liet al heel wat jaren te wensen over. Kathleen besloot om na haar K3-periode voor haar mama te zorgen en verhuisde uiteindelijk met haar naar Zuid-Afrika waar Maria de beste wensen kreeg. “Ik ben dankbaar voor de tijd die ze ons gaf om afscheid te nemen..... 16 jaar lang hebben we samen het ‘Alzheimer parcours’ afgelegd. Soms een beproeving maar ook nog met hele intens mooie momenten”, beseft Kathleen.



“Ons mama is bij ons thuis door 3 fantastisch lieve verzorgsters dag en nacht met de beste liefdevolle zorgen omringd. Ze was hier zo ‘happy’ dat ze misschien wel het record van ‘ langstlevende met jongdementie’ heeft verbroken”, gaat Kathleen verder.



“Lieve mama, ons huis is enorm leeg zonder jou maar ik ben je niet kwijt... ik voel je... ik zie je... in mijn hart... voor altijd... mijn boezemvriendin...mijn mama... immense dankbaarheid en eindeloze onvoorwaardelijke liefde...”, besluit Kathleen.



Wij wensen Kathleen en Bert en de rest van de familie sterkte bij het verlies van deze mooie vrouw. Want dat was Maria. Wij hadden het voorrecht om haar te kennen en zullen haar ook missen.

Peter Van de Veire presenteert vanaf begin volgend jaar het nieuwe seizoen van Big Brother. En de presentator geeft toe dat er heel veel tijd is gekropen in de selectie van de kandidaten.

Walter Grootaers waarschuwde al dat er gezocht moest worden naar kandidaten die meer willen dan hun ‘fifteen minuten of fame’ en Van de Veire onthult in Dag Allemaal dat ze die woorden van de legendarische presentator van Big Brother zeker ter harte hebben genomen.

“Wie in het huis wil, is natuurlijk niet vies van ’n camera. Maar de deelnemers vinden vooral dat ze iets te vertellen hebben. Daar is bij de selectie enorm op gelet”, onthult Van de Veire in Dag Allemaal. En met zevenduizend aanmeldingen hadden ze alvast ruimschoots de keuze…

Leen Dendievel schreef na de non-fictieboeken ‘Hard’ en ‘Asem’ nu ook een roman. In ‘Georges & Rita’ vertelt ze het verhaal van een bejaard koppel dat samen voor euthanasie kiest. “De dood mag niet zwaarwichtig zijn. We krijgen er allemaal mee te maken”, klinkt het nuchter bij de actrice in Story.

De voormalige Thuis-actrice geeft toe dat ze zelf ook euthanasie zou overwegen. “Ik heb er niet zelf voor gekozen om op deze wereldbol te leven, dus zou ik wel graag zelf kiezen om te vertrekken, als mijn leven voldaan zou zijn”, verklaart de 36-jarige schrijfster.

Bijvoorbeeld als ze dement zou worden, geeft Leen als voorbeeld. “Ik sta zeker open voor euthanasie, al is het natuurlijk goed dat het onder begeleiding en met strikte voorwaarden gebeurt”, voegt de actrice eraan toe in Story.

Bestel hier deze release

Leen Dendievel was amper 19 jaar toen haar vader stierf aan een hartaderbreuk. “Ik zat op kot en was me volop aan het ontplooien. Ik was met andere woorden vooral met mezelf bezig en kreeg de kans niet om mijn vader ten volle te leren kennen”, onthult de actrice in Story.

“Afscheid kunnen nemen is heel belangrijk, maar papa was er van het ene op het andere moment niet meer. Ik blijf met veel vragen achter. Wie was hij, wat heb ik van hem geërfd en geleerd?” vraagt Leen Dendievel zich openlijk af. “Bij mijn grootouders kreeg ik wel de kans om vaarwel te zeggen. Dat is een groot verschil.”

Caroline Maes onthult in Story dat ze al twee jaar last heeft van haar schildklier. “Daar ben ik al veel ziek geweest”, klinkt het bij de Familie-actrice. Caroline geeft toe dat de rust tijdens de lockdown haar deugd heeft gedaan, want als geen ander weet de 44-jarige actrice wat de oorzaak was van haar gezondheidsproblemen.

“Tja, ik ging los over mijn grenzen heen, het was ontzettend druk bij Familie. Plots minder stress ervaren en rust kunnen nemen: dat doet deugd”, vertelt Caroline Maes over de voordelen van de lockdown.

Zelfs haar collega’s merkten dat Caroline Maes als een ander mens uit de lockdown was gekomen. ‘Wat is er met jou gebeurd?’ vroeg Kürt Rogiers haar nadat de opnamen van Familie hernomen werden. “Tja, wat rust al niet met een mens kan doen…” lacht de actrice in Story.

Caroline Maes voelt zich momenteel zo goed dat ze haar bloedwaarden al een tijdje niet meer heeft laten testen. “Ik heb geleerd om mijn grenzen beter te bewaken. Op het werk én binnen ons gezin”, verduidelijkt de actrice.

Een voorstander van medicatie is Caroline Maes niet, maar wel neemt ze voedingssupplementen en doet ze haar best gezond te eten.

De opnames van Peter Monsaerts nieuwe langspeelfilm, L'Inconnu(e) (WERKTITEL) zijn gestart. Na Le Ciel Flamand en Offline verenigt Peter Monsaert weer een stevige Vlaamse cast voor zijn derde fictiefilm: Koen De Bouw (De Premier), Noa Tambwe Kabati (Welp), Ruth Becquart (Chaussée D'Amour), Sebastien Dewaele (Undercover), Sofie Decleir (De Dag) en Karlijn Sileghem (Home).

L'Inconnu(e) (WERKTITEL) is de derde fictiefilm van Peter Monsaert, die ook het originele scenario schreef. Net zoals bij Le Ciel Flamand werkt Monsaert weer samen met Director Of Photography David Williamson (Cargo, Dealer). Er zijn 27 draaidagen, waarvan 22 op diverse locaties in Vlaanderen, en 5 dagen in Zuid-Frankrijk. De opnames zullen volledig volgens het Vlaams protocol filmproductie verlopen en cast en crew houden zich strikt aan de covid-19 richtlijnen. Daarom zijn er gedurende de hele draaiperiode geen setbezoeken of pers op set toegelaten.

Producenten Jan De Clercq en Annemie Degryse verzamelden de voorbije maanden met de productie van de serie Grond de nodige expertise om een set coronaproof te houden, en zijn alvast opgelucht dat de opnames kunnen starten. Ik ben heel tevreden dat we L'Inconnu(e) kunnen beginnen draaien. De cinema's hebben het al zo moeilijk in deze tijden en we willen hen na twee lockdowns niet nog een derde keer straffen: het is essentieel dat er nieuwe films van eigen bodem worden gemaakt die in hun zalen zullen uitkomen., Jan De Clercq.

Ook regisseur Peter Monsaert heeft er alvast zin in: Ik ben ontzettend blij dat de opnames van mijn derde film eindelijk begonnen zijn. Ik sleutelde jaren aan het scenario op zoek naar de juiste balans en ben heel hard overtuigd van het verhaal dat er nu ligt. Het is een warme, ontroerende en hoopvolle vertelling geworden. Een film over verbinding in moeilijke tijden. Ik heb enorm veel zin om het scenario nu op de set te vertalen naar geloofwaardige en levensechte situaties. De chemie tussen de acteurs is ontroerend mooi en de ganse ploeg gelooft in de film en het verhaal. Samen zijn we ervan overtuigd dat we ondanks de moeilijke omstandigheden een film kunnen maken die niet alleen relevant is voor deze tijden maar tegelijk troost en ontspanning kan bieden.

Peters derde langspeler is een warme, hoopvolle film over twee zoekende mensen, die elkaar ondanks hun grote verschillen naar omhoog weten te tillen., aldus producente Annemie Degryse.

Synopsis

Wanneer André, een 54-jarige truckchauffeur, de dakloze tiener Thierry betrapt bij een inbraak, ontstaat een ongewone maar diepe vriendschap tussen twee dolende zielen. Samen gaan ze op zoek naar Thierry's moeder, die hij nooit heeft gekend.

Koen De Bouw (André): De reden dat ik in dit project ben gestapt is omdat ik overtuigd ben van de poëtische kracht waarmee Peter filmt. Er zit vaak te weinig poëzie in ons medium. Peter maakt zeer doordachte keuzes in de manier waarop hij zijn beeld voert en weet de poëzie die in het script zit ook door te trekken naar de set en te behouden in het moment zelf van het draaien. Bovendien zit er geen oordeel in, over welke situatie dan ook, daar hou ik van.

Noa Tambwe Kabati (Thierry) Ik ben heel excited! Peter is een hele warme regisseur die echt om je geeft op set. En mijn eerste hoofdrol direct met Koen mogen spelen... hij duwt me in de juiste richting. De chemistry is er wel tussen ons drieën, maar ook met Ruth en Sebastien!

L'Inconnu(e) (WERKTITEL) is een productie van Lunanime (producenten Jan De Clercq en Annemie Degryse), in coproductie met het Belgische productiehuis Need Productions. De film komt tot stand met steun van het VAF/Filmfonds van Vlaams minister van Cultuur Jan Jambon en van het Vlaams noodfonds corona van de Vlaamse regering, Fédération Wallonie - Bruxelles, Telenet, Creative Europe Media, Lumière Invest en Lumière Publishing. De film zal normaal gezien in het najaar van 2021 worden uitgebracht door Lumière.

Hans Francken keert terug naar zijn eerste geliefde en schrijft haar een brief....



Vandaag verschijnt de eerste track , gevolgd door één track elke maand. Op 18 februari verschijnt dan de vierde track, samen met de full EP.



Hans Francken - doet die naam ergens een belletje rinkelen? Op tv bij The Voice Van Vlaanderen, The Voice Kids & The Voice Senior (nu vrijdag 20 nov start het nieuwe seizoen) vaak aangekondigd door An Lemmens als: Het orkest onder leiding van.... ? Meer dan 100 keer op het podium van het Sportpaleis door Koen Wauters of anderen aangekondigd als: Aan de keyboards...? In de credits van vele artiesten vermeld als producer/songwriter (Clouseau, Stan Van Samang, Natalia, IBE, Mama's Jasje, Tom Helsen etc) en aan de bron van de carrière van jonge artiesten als Emma Bale, OT, Slongs, Metejoor ea. Dit allemaal vanuit zijn eigen opnamestudio Popvilla.

Op zijn zevende begon Francken met piano spelen, klassiek. Zijn liefde voor de piano stuurde hem vele jaren later eerst naar de Jazzstudio in Antwerpen en nadien naar het conservatorium van Rotterdam waar hij zich ging verdiepen in de keyboards. Na zijn studies werkte Francken als Musical Director voor tal van tv programma's: Idols, X-factor, The Voice etc.

Al snel kwam het eerste bandje en later volgden Noordkaap, Blue Blot, Groovemania,Clouseau, Natalia en nog zovele anderen. Naast vele Belgen deelde hij ook het podium met internationale sterren: Shaggy , Anastacia , En Vogue, Rick Astley, Sister Sledge etc.

De muzikale trein vertrok en kwam niet meer tot stilstand...tot in 2020... Welnu, ook hij zit door de covid-pandemie zoals vele artiesten en muzikanten wat vaker thuis. Het 'in functie staan van' valt voor even volledig weg. Er komt dus ruimte en tijd vrij waarin je terug komt bij de bron. De bron waar het allemaal begon.



Hans zette zich terug aan de piano, terug naar de essentie. Die ruimte en tijd gaven tonnen aan inspiratie, alsof er krakend een deur werd geopend in hoofd, hart en vingers waaruit een golf van muziek stroomde...als vanzelf.

De muzikale maaltijd van de jeugd kwam terug, die smaak, die puurheid, die je hoort in zijn eerste solo piano track 'When feeling blue'. Bekijk de clip via https://www.youtube.com/watch?v=KSqSKtlTr-I .



En dit is de brief van Hans Francken:



Lieve piano



Sorry voor alles...

Ik ben stom geweest, heb je te vaak gebruikt en niet naar je geluisterd. Eerst haatte ik je, studeren met jou was een zware opdracht. Terwijl mijn vriendjes buiten aan het voetballen waren, hield jij mij binnen om die Etudes van Bach onder de knie te krijgen. Om nog maar te zwijgen van die toonladders, hoe saai was dat?

Mijn pianolerares had er het raden naar wat ze met ons aan moest. Tot ze op een dag “Easy Winner” van Scott Joplin voor mijn neus zette. Ik werd op slag verliefd op je. Daarna ontdekten we samen de blues en Boogiewoogie piano. Allemaal stiekem, want niemand mocht weten dat we hier veel liever naar luisterden dan naar klassieke muziek. Wat een tijd hadden we samen!

En toen... kwam zij langs. Wat was ze mooi. En wat klonk ze fenomenaal! Ik hoorde haar voor het eerst op “Stop” van Sam Brown. Ik wist niet wat ik hoorde. Opeens stond het Hammond orgel daar zomaar met mij te flirten. Aantrekkelijk als ze was, trapte ik in haar val en ging vreemd. Omdat het spannend was. Anders. Avontuurlijker... En toch, bleef jij al die tijd geduldig op mij wachten en speelde het spelletje mee.

Elke keer wanneer ik thuiskwam, luisterde je naar mijn avonturen die ik met haar had beleefd op de grootste podia. Hoe ik met haar het publiek telkens wist te verbluffen met verslindende solo’s, die de zaal lieten daveren. En jij, bleef rustig, schonk me verschillende kinderen in liedjesvorm die steeds warmer werden onthaald. Wachtend tot de onrust ging liggen. Tot we samen dit jaar eens echt konden praten.

Ik moet eerlijk zijn: ik kende je wel, maar kwam nooit tot je ziel. En nu, vind ik de nooit eerder ervaren rust wanneer mijn vingers jouw klavier ontmoeten. Misschien is dat wel het ideale vaccin voor “when feeling blue”.

Hans