We hebben geen goed nieuws over Alex Boeye, de Stranger is op 89-jarige leeftijd overleden. Boeye was de allerlaatste van de originele leden van de Antwerpse groep.

Boeye werd geboren in 1934 en studeerde aan de Antwerpse Academie voor Schone Kunsten. Later werd hij één van de stichtende leden van De Strangers, de bekende Vlaamse muziekgroep. Alex Boeye hield zich binnen de band vooral met de teksten bezig en speelde gitaar. Bovendien kon hij er zijn grafisch talent tentoonspreiden, met hoesontwerpen en illustraties voor de albums.  

De Strangers werden legendarisch dankzij hun met veel humor doorspekte en in het authentiek Antwerps gezongen covers van hits. Nummers als 'Antwaarpe', 'Bij de rijkswacht', 'Schele Vanderlinde' en 'Oh mijne blauwe geschelpte' behoren tot het collectief geheugen van heel wat Antwerpenaars.

Het Antwerpse stadsbestuur betuigt zijn oprechte deelneming bij het overlijden van Alex Boeye van De Strangers. Vanaf morgen 12 januari kan iedereen die dat wil, een week lang het rouwregister komen tekenen in het stadhuis. 
 
In 2017 werd de band geëerd voor zijn 65-jarig bestaan, met onder meer een tijdelijke tentoonstelling in het Antwerpse stadsarchief.
 
In 2020, na het overlijden van Stranger-lid Bob Van Staeyen, erkende de gemeenteraad het liedje 'Antwaarpe' officieel als volkslied van de stad. Zo werd dat bijvoorbeeld recent nog gezongen op de nieuwjaardrink van de stad, op 7 januari. 
 
In mei 2022 vierden De Strangers hun 70-jarig jubileum, in juni van dat jaar zongen ze vanop het balkon van het toen net volledig gerestaureerde stadhuis.
 
In september 2023 tot slot werd John De Wilde van de band nog ontvangen op het stadhuis voor zijn 90ste verjaardag. Daarbij was Alex Boeye ook aanwezig.
 
Het rouwregister dat stad Antwerpen opent voor iedereen die zijn medeleven wil betuigen, ligt aan de inkom van het stadhuis. Het is elke dag beschikbaar van 9.00 tot 18.00 uur, vanaf vrijdag 12 januari tot en met vrijdag 19 januari. 

Kamal Kharmach was helemaal klaar voor zijn avontuur in ‘Een Echte Job’. Het ziekenhuis was geen onbekend terrein meer en zeker niet na zijn eigen maagoperatie tien jaar geleden.

“Ik ben achteraf nog vaak in het ziekenhuis geweest voor controles. Ik geloof dat ik in elke lichaamsholte een buis heb gekregen. Daarom ook dat ik dacht dat ik eigenlijk wel klaar was voor ‘Een Echte Job’”, lacht Kamal in Primo.

Maar dat zag hij toch eventjes te positief. Hij heeft het niet altijd makkelijk gehad en het is meermaals gebeurd dat het zwart werd voor zijn ogen toen hij dokters zag naaien en breuken goedzetten.

“Ik kon dat maar niet gewoon worden, daarvoor was de tijd te kort. Ik was trouwens blij toen ik hoorde dat ik op de spoed mocht meelopen. Omdat ik zelf zo ingesteld ben. Heel m'n leven is een beetje een rush, bedoel ik. Dat voortdurende nadenken en bijschakelen vond ik interessant.”

1    Thuis    1.100.629‏
2    Het 7 Uur-Journaal    970.042‏
3    Factcheckers    923.402‏
4    Iedereen Beroemd    795.900‏
5    De Dag Van Vandaag    767.556‏
6    Nieuws 19u VTM    670.856‏
7    Blokken    664.765‏
8    Familie    565.600‏
9    Helden van hier, politie Aalst    436.774‏
10    Dagelijkse Kost    398.859

46 jaar, zo lang zijn Simonne Peeters en Walter Van de Velde al getrouwd met elkaar. De liefde is nog altijd even groot en dat zal niet snel meer veranderen.

“Ik kan niet uitleggen waarom Walter de man van mijn dromen is. Wij passen gewoon wonderwel bij elkaar. Omdat we op dezelfde manier denken. Het gebeurt dat Walter mij een vraag stelt die ik hem ook juist wou voorleggen. Telepathie, dus. Waarin we wél verschillen is dat hij heel graag op reis gaat. Als je Walter laat doen, is hij elke maand weg. Ik blijf ook graag gewoon in ons nestje”, klinkt het in Primo.

Het koppel heeft geen kinderen en kleinkinderen en het wisselt een beetje met het moment of ze daar al dan niet spijt van hebben.

“Als ik ooit alleen kom te staan, wie gaat er dan voor mij zorgen? Daar denk ik weleens aan. Aan de andere kant: ik ken mensen die kinderen hebben met grote problemen. Problemen die ik niet zou willen meemaken. Het is wat dubbel."

Simonne heeft het daar soms wel moeilijk mee. Maar als ze dan hoort wat mensen met kinderen moeten doorstaan, dan vindt ze het niet meer zo heel erg. “Het is toch een kruis dat je meedraagt, denk ik.”

Tv Familie heeft het deze week over onder andere over de tv-carrière van Julie Vermeire die maar niet wil lukken.  Zij neemt nu een groot risico door haar centen in een eigen kledinglijn te stoppen. Dit zeggen experts over haar collectie.

Intiem gesprek met popsensatie en 'Milo'-ster Camille
'Niet bezig met wat anderen van mij denken'

Lesley-Ann Poppe legt uit hoe zij een buitenverblijf van 1,3 miljoen euro in Knokke kan betalen

Na het drama in 'Familie'
Zo straf wordt 2024ç

'De Expeditie: Groenland' 
Joris Hesselt voelt zich gefaald

Kritiek op donkere jaarwissel in 'Thuis'
"Weer een dode!"

In Vlaanderen zijn er nog steeds te veel ‘gewone’ scholen die kinderen met een beperking uitsluiten. Dat vind voormalig actrice Chadia Cambie heel erg. Zij merkt heel veel evolutie bij haar dochter nu die naar een gewone school gaat.

“Ze gaat echt vooruit, door de kinderen zonder beperking als rolmodel te hebben. En ook andersom is er winst. Die kinderen leren zorgzaam te zijn voor hen die misschien wat anders zijn. De omgang tussen hen is echt mooi om zien. Weet je, als inclusie goed uitgevoerd wordt is het altijd een win-winsituatie. Dáár moet ons onderwijs naartoe. Alleen wringt het beleid dus tegen”, vertelt ze aan Primo.

Chadie en haar man Yorick kregen tien minuten na de bevalling te horen dat ze een kindje met down hadden. Al had Chadia wel een voorgevoel dat er iets mis was.

“De NIP-test bestond nog niet. Ik voelde dat er iets mis was, maar we zagen het niet onmiddellijk. Daarna kregen we het te horen en na vijf dagen wachten werd het bevestigd: trisomie 21. Ons kindje had ook een hartafwijking. We zijn toen met haar van het ene ziekenhuis naar het andere gegaan. Dat was... een heel heftige periode. Een emotionele rollercoaster van jewelste. Maar ik maakte een klik. Ik wilde dat Ella-Louise zich even welkom en geliefd voelde als alle andere kinderen. Een soort oerkracht. Veel liefde.”

Een vrouw die haar kind borstvoeding kan geven, het is iets moois. Je ziet vooral een mooi en intiem moment tussen moeder en kind. Maar heel wat mensen vinden het jammer genoeg nog altijd een taboe als dat in het openbaar gebeurt.

Heel wat mensen vinden ook niet dat moeders daarvan een foto moeten posten op sociale media. Het zou een intiem moment moeten blijven en dat zou niet moeten worden gedeeld met de duizenden volgers die ze hebben.

Ook Tatyana Beloy heeft het lang ‘verborgen’ gehouden en gebruikte de nodige doeken wanneer ze haar zoontje Wolfgang in het openbaar aan de borst legde. Maar na een tijdje was ze het zat, schrijft Dag Allemaal.

“Gewoon die borst bloot en hopla! Soms kreeg ik rare blikken, anderen staken hun duim op. Ik heb zo’n twee jaar borstvoeding gegeven. Sommige mensen vonden dat hij daar te oud voor was. Maar ik dacht: het is mijn lijf, ik beslis. Toen Wolfgang twee jaar was, heb ik de klik gemaakt. 'We gaan stoppen. Borstje is op', zei ik. Hij heeft er niet meer naar gevraagd. Sindsdien heb ik meer ademruimte, maar een pak minder borsten.”

Je hoort mensen wel eens klagen dat ze er minder goed tegen kunnen om lang op te blijven dan toen ze jong waren. Het lijkt moeilijker te worden met ouder worden en dat merkt ook zanger Christoff. Al moet hij ook toegeven dat hij er nooit echt goed heeft tegen gekund.

“Als ik merk dat het een uur of twee 's nachts wordt, raak ik in paniek omdat ik moe word en zo snel mogelijk thuis wil raken. Als ik blijf, heeft dat een impact op mijn gezondheid. Daarom is half twaalf ook het laatste moment dat ik aan een optreden begin. Ik heb geen zin om weer op de rand van een burn-out te staan”, geeft de zanger toe in Story.

De coronapandemie was ook voor Christoff geen pretje en hij heeft het nog niet helemaal kunnen verteren. Hij voelt ook nog steeds de nasleep ervan.

“Ik ben nog steeds die premies aan het terugbetalen, ook al heeft onze sector nooit voldoende steun gekregen. Ik vind dat schandalig. Wat een vergiftigd geschenk. En de angst blijft wel dat ze de wereld nog eens op pauze zetten. We zijn als eerste stilgelegd en mochten pas als laatste weer beginnen.”