Hiep Hoera voor acteur Ward Kerremans. Hij is vandaag jarig en mag 38 kaarsjes uitblazen.

Vlaanderen maakte kennis met Ward dankzij de telenovelle ‘LouisLouise’ waarin hij de rol van Elvis speelde.

Doorheen de jaren volgden de programma’s elkaar op. Denk maar aan ‘Grond’, ‘Kwiskwat’, ‘Glad Ijs’, ‘Billi vs Benjamin’, ‘3Hz’, ‘Alter Ego’ en ‘Dood Spoor’.

Ward is de partner van VRT presentatrice Danira Boukhriss met wie hij één zoontje heeft. Hij heeft al een zoontje uit een vorige relatie.

Gefeliciteerd Ward!

Terwijl ze volop bezig was met het uitladen van de wasmachine werd ze plots geconfronteerd met haar grootste angst.

Plots stond ze oog in oog met een muis. De paniek sloeg haar om het hart.

Anastasya vindt muizen vreselijk en houdt ze het liefst zo ver mogelijk uit haar buurt.

Maar hoe is de muis binnen gekomen? Volgens Anastasya moet ze zijn binnen geglipt toen haar man de vuilniszakken heeft buiten gezet.

En dus is het nu ook de taak van haar partner om de muis weer het huis uit te krijgen.

Maar dat is dan weer buiten haar zoon gerekend. Die wil de muis het liefst een naam geven en er een vriendje van maken.

Dat vindt Chernook geen goed idee en de muis moet buiten.

“Er komt een meneer die gespecialiseerd is om de muis weer gelukkig te maken door hem buiten te laten”, vertelt ze aan haar zoon. En daar lijkt de kleine jongen vrede mee te hebben.

 

 

 

 

View this post on Instagram

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A post shared by Anastasya Chernook (@anastasyachernook)

Had het van Udo Mechels afgehangen, dan had hij nooit een carrière in de showbizz gehad. De spotlights leken niks voor hem. Maar dankzij Will Tura kreeg hij toch een duwtje in de rug.

De papa van Udo was in de jaren zestig orkestleider en bracht hem in contact met Will Tura en bandleider Steve Willaert. Hij speelde en zong voor hen.

“Hun reactie was: 'Doe er iets mee.' Dat duwtje bracht me op het pad van 'Idool' in 2003, 'X Factor' in 2005 en 'Zo is er maar één' in 2007”, blikt Udo terug in Primo.

Udo won ‘X-Factor’, maar werd ook de grote winnaar van ‘Zo is er maar één’. Van de ene dag op de andere was hij bekend.

“Terwijl dat dus helemaal niet op mijn verlanglijstje stond. Als kind zag ik het leven van mijn tante, Annie Cordy, en dat vond ik angstaanjagend: constant gevolgd door media en publiek. Bekend zijn slorpt je volledig op, en dat wilde ik niet.”

Dit jaar viert hij twintig jaar carrière en dat verrast hem enorm. “Normaal zegt een platenfirma: de levensduur van een artiest is vijf jaar. Dus ja, twintig jaar is bijzonder... en de tijd is voorbijgevlogen.”

Hoewel Luc Appermont al op jonge leeftijd wist dat hij voor tv wou werken, kreeg de presentator maar weinig steun uit zijn omgeving.

“En dat stimuleerde me net om door te zetten”, gaat de presentator van start in Primo. “Ik herinner me nog goed een voorval op de bus met een meisje dat ik goed kende. Onze families waren bevriend. Ik zat in het laatste middelbaar en had te kennen gegeven dat ik aan het Herman Teirlinck Instituut zou gaan studeren, het instituut voor dramatische kunsten. 'Wat heb ik gehoord?' zei ze. 'Jij wil theater en tv gaan doen?' En ze vroeg dat met een grijns die getuigde van een ongelooflijke minachting. Ik was nogal verlegen, dus reageerde ik niet, maar dacht 'Wacht maar!' Zo'n 30 jaar later kwam ik haar tegen in een winkel in Bilzen en vroeg ze me een handtekening.”

Ook thuis kon de tv-legende op maar weinig bijval rekenen. “Toen ik tegen mijn vader zei dat ik presentator wou worden, antwoordde hij in zijn dialect: 'Gij? Gij wordt niks!' Als ik dat in onze theatershow 'Luc en Bart, een paar apart' vertel, wordt het altijd stil in de zaal. Toen nam ik hem die uitspraak kwalijk, nu niet meer. Want ook hij was maar wie hij was. Maar die ene zin heeft er wel voor gezorgd dat ik altijd heb doorgezet om er te geraken, om als een stormram door het leven te stappen en dat alles moest wijken voor mijn vak.”

Dankzij ‘De Verraders’ maakte Vlaanderen kennis met Clémentine Caron. Velen kenden haar nog niet, maar iedereen leerde deze spring-in’t-veld heel snel kennen.

Zij spreekt ook altijd heel open over de vele paniekaanvallen die ze regelmatig heeft. Ze lijdt aan ernstige psychische angsten en dat is heel ingrijpend.

“Sinds mijn elfde heb ik geen dag echt zonder angst geleefd”, zegt ze in De Morgen. Ze hield niet van alleen zijn en de overgang naar het middelbaar hielp haar niet bij haar angsten.

“Voor het slapengaan was ik een halfuur bezig om mijn kussen goed te leggen. Er mocht geen kreuk in zitten en mijn mama moest bij me blijven. Ik lag vaak in bed te wenen en klopte uit boosheid op mijn matras omdat het kussen niet lag zoals ik wilde.”

Pas toen ze 12 was zocht Clémentine hulp. Daar werd de diagnose van angststoornis gemaakt en kreeg ze medicatie.

“Ik probeerde mij gedrag af te bouwen. Dat was niet makkelijk. Ik was angstig over alles.”

Kunnen optreden in een kerk, het is en blijft iets speciaal. Meestal worden zo’n concerten gehouden in de kerstperiode, maar nu waagt Christoff er zich ook aan tijdens de paasperiode.

De ticketverkoop loopt als een trein. Maar de fans hoeven niet meteen te vrezen dat ze een concert zouden missen omdat het uitverkocht is.

“We kunnen altijd nog wat stoelen bijschuiven, da's het voordeel van kerken”, lachen ze bij het team van Christoff in Dag Allemaal.

Het is dankzij de fans dat dit verhaal geen einde kent. “Hij treedt al vijftien jaar op in de kerstperiode en elk jaar groeit het aantal verkochte tickets en zijn er meer locaties.”

Afgelopen kerstperiode stond Christoff in maar liefst 21 verschillende kerken in Vlaanderen.

“Voor dit jaar kijken we zelfs naar 23 concerten. We moeten organisatoren soms teleurstellen, er is meer vraag naar de kerstshows dan er plaats is in de agenda. Vandaar de concerten rond Pasen.”

Ingeborg is enorm bezorgd over het hele Epstein-dossier. “Het toont aan hoe ziek sommige mensen zijn”, benadrukt Ingeborg bij radiozender Joe. En dan wil de zangeres één ding duidelijk maken…

“We kunnen daar niet genoeg over praten”, benadrukt Ingeborg dat we deze zaak allerminst in de doofpot mogen laten belangen. “Je hebt zo’n uitdrukking: ‘waar rook is, is vuur’. En ja, ik wil weten wat er nu precies gebeurd is.” Al beseft Ingeborg één ding maar al te goed…

Als de politiek het niet wil doen, is het de taak van de journalisten en de nieuwsdiensten om dit tot op het bot helemaal uit te pluizen. “Ze moeten het bezien als een missie. Het is aan hen om de waarheid aan het licht te brengen.” Al moeten we één iets goed beseffen…

“Ik ben zelf ook benieuwd naar de waarheid, ook al zal die gruwelijk zijn”, beseft Ingeborg maar al te goed in het gesprek dat ze had bij ‘Viva la Vida’ op radiozender Joe.

Meisjes en vrouwen worden nog steeds te vaak lastig gevallen door mannen die vinden dat ze daar het recht toe hebben.

De vrouwelijke helft van onze samenleving voelt zich vaker en vaker onveilig op straat en dat is jammer om te horen.

“Wat ik het meest confronterend vind, is dat we denken in een gelijke samenleving te leven”, begint Jan Verheyen in Dag Allemaal.

Over het algemeen vinden we dat het verschil tussen mannen en vrouwen stilaan verdwijnt. Een mooi voorbeeld zijn de acteerprijzen die genderneutraal zijn geworden.

“Maar in het dagelijks leven ervaren mannen en vrouwen de wereld nog altijd heel anders. Mannen voelen zich zelden bedreigd, vrouwen moeten bijna voortdurend alert zijn.”

Voor Jan is het heel simpel. Mannen moeten leren om hun manieren te houden tegenover vrouwen.

“Er zijn geen excuses. Als samenleving moeten we duidelijke grenzen trekken. En voor alle duidelijkheid: het gaat niet over alle mannen. Maar de mannen die wél correct zijn, moeten de anderen aanspreken.”

Sam Gooris en Kelly Pfaff zijn het perfecte koppel. Ze hebben gemeenschappelijke interesses, maar doen ook elk hun eigen ding. Ze zien elkaar doodgraag en proberen tijd te maken voor elkaar.

Verschillen tussen de twee zullen er zeker zijn, maar dan toch geen verschillen waar ze zich allebei aan storen.

“Onze eerste afspraak was: we gaan elkaar nooit veranderen. We willen nog steeds de persoon zien op wie we destijds verliefd zijn geworden”, zegt Kelly in Story.

Al kan Kelly niet ontkennen dat er geen momenten zijn geweest waarop ze zich misschien toch wat heeft geërgerd.

“Ik ergerde me vroeger weleens aan het feit dat Sam altijd aan het werk was, omdat ik wist dat hij op een dag spijt zou hebben dat hij niet vaker bij zijn gezin was geweest.”

Maar Sam heeft een goed excuus om veel aan het werk te zijn. En je kan het hem niet kwalijk nemen.

“Als ik niet optreed, verdient mijn team ook geen geld. Het was eerder uit verantwoordelijkheid.”