Showbizzsite 2020
In de nieuwe documentairereeks M/V/X volgen de makers vanaf woensdag 24 januari vier weken lang vijf Vlaamse transgenders. De kijker is getuige van de moeilijke tocht die Ariane, Dylano, Senne, Selina en Paulien afleggen om de man/vrouw te worden die ze altijd al zijn en waar ze nu ook het bijpassende lichaam bij willen. Zij zijn fysiek man of vrouw maar voelen zich niet zo: hun genderidentiteit komt niet helemaal of slechts gedeeltelijk overeen met hun fysieke geboortegeslacht. Of zoals de 18-jarige Senne het verwoordt: “Je bent transgender, je wordt het niet.”
Wat maken deze vijf mensen allemaal door om te kunnen zijn wie ze zijn? M/V/X toont in elke aflevering niet alleen het medische aspect van een transitie, maar vooral ook de sociale impact op de geportretteerden. Ook de mensen in hun omgeving komen aan het woord want een transitie doe je niet alleen. Welke gevolgen heeft deze ingrijpende beslissing op hun familie en vrienden? De ene getuige zit nog maar in het begin van het transitieproces, anderen hebben al heel wat of zelfs alle stappen doorlopen.
De makers werkten voor deze reeks nauw samen met het Transgender Infopunt en Centrum voor seksuologie en gender van het UZ Gent. Het aantal mensen dat zich jaarlijks in het genderteam van het UZ Gent aanmeldt, is het voorbije decennium vertienvoudigd.
De getuigen
Niet alleen de medische controles, een borstverwijdering of een eerste testosteronspuit komen aan bod. M/V/X is er bij wanneer Paulien voor het eerst als vrouw haar familie bezoekt. Of tijdens de moeilijke zoektocht van Selina als transgender om een appartement te vinden. M/V/X toont bijvoorbeeld ook de mentale worsteling van Ariane, ook al heeft zij alle medische stappen van de transitie achter de rug.
Ariane - 20 jaar (Oost-Vlaanderen)
“Ik heb het gevoel dat ik heel mijn leven gestreefd heb naar die geslachtsoperatie en toen was het er. En dan? Mensen van mijn leeftijd hebben heel hun leven kunnen werken aan de persoon die ze zijn en ik heb het gevoel dat ik daar nu nog maar aan kan beginnen.”
Ariane is 20 en student leerkracht secundair onderwijs biologie en Engels. Al op heel jonge leeftijd gedroeg Ariane zich als een echt meisje. Ze droeg jurkjes, stal de hakken van haar moeder en bond een doek om haar hoofd alsof ze lange haren had. Na een zwaar en lang transitieproces, waarbij ze op veel steun van vrienden en familie kon rekenen, is Ariane eindelijk wie ze wil zijn, een echte vrouw. Maar voelt Ariane zich nu ook zo? Want sinds de operatie in juni 2016 heeft ze het mentaal niet makkelijk. Ze is nog steeds op zoek naar zichzelf en probeert een plaatsje als vrouw te vinden in de maatschappij.
Selina - 21 jaar (Oost-Vlaanderen)
“Als transgender is het altijd moeilijk om werk te vinden of een appartement te zoeken. De maatschappij is niet zo open minded en dat geeft een constante stress. Het blijft je achtervolgen en op den duur ben je volledig uitgeput.”
Selina is de beste vriendin van Ariane en werkzoekende. Ze neemt sinds twee jaar vrouwelijke hormonen en staat op een wachtlijst voor borstvergroting en geslachtsoperatie. Selina heeft het niet makkelijk gehad. In tegenstelling tot haar beste vriendin Ariane, kon zij niet altijd rekenen op steun van familie en vrienden en stond ze er lange tijd helemaal alleen voor.
Senne - 19 jaar (West-Vlaanderen)
“Ik besef maar al te goed wat een geluk ik heb met mijn lief Cheyenne die me neemt zoals ik ben en me steunt in alles wat ik doe.”
Senne, student lager onderwijs aan HoGent, staat aan het begin van zijn transitie. Voor hij zijn eerste testosteronspuit zet, geeft hij een groot geboortefeest zodat iedereen weet dat hij eindelijk mag en kan zijn wie hij echt is. Samen met zijn partner Cheyenne denkt hij ook aan de toekomst: hij zal, voor hij aan de testosteronbehandeling begint, eerst een vruchtbaarheidsbehandeling ondergaan. Maar eicellen invriezen blijkt een emotionele rollercoaster te zijn. Gelukkig wijkt zijn vriendin nooit van zijn zijde en geraken ze stap voor stap dichter bij dat eerste grote moment: de eerste testosteronspuit.
Paulien - 44 jaar ( Antwerpen)
“Ik besef maar al te goed dat je door mijn late transitie altijd aan mij zal kunnen zien dat ik ooit een man was. Maar wat heb je aan een leven als je maar half leeft? Wat heb je aan geluk als je maar half gelukkig bent?”
Paulien heeft net de beslissing genomen om na 44 jaar eindelijk te zijn wie ze echt is, een vrouw. Haar leven lang heeft ze dit gevoel proberen te onderdrukken want in de jaren 80 was de maatschappij niet klaar voor transgenders. Nu het thema sociaal gezien iets meer aanvaard wordt, durft ze eindelijk de stap zetten. De reeks brengt haar verhaal vanaf het prille begin. De kijker is getuige van haar eerste familiebezoek als vrouw, van haar zoektocht naar een geschikte pruik tot haar eerste laserbehandeling en lessen in styling.
Dylano - 18 jaar ( Limburg)
“Wanneer je moeder zegt dat je haar kind niet meer bent, breekt je hart wel in duizend stukken. (Dylano)
“Toen mijn zoon zei dat hij transgender was, reageerde ik dat hij klaar was voor de psychiatrie. (Veronica, mama van Dylano)
Dylano is student product-design en staat voor zijn eerste grote ingreep, de borstverwijdering. Voor, tijdens en na de operatie wordt Dylano enorm gesteund door zijn moeder Veronica, maar dat is niet altijd zo geweest. Pas na een lange periode van onbegrip en ruzie zijn moeder en zoon traag naar elkaar toegegroeid.
M/V/X, elke woensdag vanaf 24 januari om 21.30 uur op Eén.
