Make Belgium Great Again: dat was dinsdagavond het doel van Frances Lefebure in haar gelijknamig programma bij VTM. Al meteen in de startaflevering droeg ze haar steentje bij om van ons land een nét iets betere plek te maken. Frances deed samen met Tom (25), Deborah (23) en Daniël (57) – alle drie wachtend op een nieuw orgaan – een poging om orgaandonatie onder de aandacht te brengen. Dat alles met als doel om zo veel mogelijk mensen te overtuigen om zich te registreren. En het blijft niet bij een oproep. Speciaal voor Make Belgium Great Again zetten namelijk al meer dan 240 Vlaamse stad- en gemeentehuizen nu zondag 23 september 2018 hun deuren uitzonderlijk open voor donorregistratie.

Tom, Deborah en Daniël – die in de aflevering getuigden over hun nood aan een levensreddende orgaantransplantatie – onderstrepen het belang van de actie. “In principe is iedereen orgaandonor. Maar bij een overlijden is het voor de naasten vaak een te moeilijke beslissing om de organen van de overledene toch af te staan. Achteraf zijn de meeste mensen wel gelukkig dat ze toch iets goeds gedaan hebben met het meest vreselijke dat hen kon overkomen. Dus maak het voor hen gemakkelijk en registreer je op voorhand”, klinkt het bij Tom, die al 2,5 jaar op een nieuw hart wacht. “Ik ben op dit moment afhankelijk en batterijen”, vertelde hij in de aflevering. “Zoals jij een powerbank meeneemt voor de batterijen van je gsm, moet ik ervoor zorgen dat ik batterijen bij heb die mij in leven houden.”

“Je registreren als orgaandonor vraagt letterlijk 5 minuutjes tijd”, zegt ook Frances Lefebure. “Maar daarmee kan je wel mensenlevens redden. Deze actie is voor íedereen die op dit moment op een levensnoodzakelijk orgaan wacht. Letterlijk voor álle 1.212 wachtenden.” Van Deborah kreeg Frances wel goed nieuws te horen. Zij heeft ondertussen haar nieuwe longen gekregen. “Ik zou echt doodgegaan zijn”, getuigt zij. “Daarom vind ik het belangrijk dat mensen zich registreren. Dankzij orgaandonatie krijgen personen zoals ik een nieuw leven.”

Speciaal voor Tom, Deborah en Daniël – en bij uitbreiding voor alle 1.212 mensen die nog wachten op een orgaan – zetten meer dan 240 steden en gemeenten nu zondag 23 september 2018 uitzonderlijk hun deuren open. En dat aantal blijft stijgen. De lijst met deelnemende stad- en gemeentehuizen is terug te vinden op vtm.be.

Begin volgend jaar wordt de bestaande Rollerskater en bijhorende zone in Plopsaland De Panne volledig gestript en omgebouwd tot de K3 Roller Skater. De opening staat gepland voor het begin van de paasvakantie van 2019.

De Rollerskater werd in 1991 geopend, toen Plopsaland De Panne nog Meli Park was. Naar aanleiding van het nieuwe fictieprogramma K3 Roller Disco, dat volledig in het teken van disco en rolschaatsen staat, wordt begin volgend jaar de bestaande Rollerskater in Plopsaland De Panne volledig gestript en omgetoverd tot de K3 Roller Skater. In een K3-rolschaats, die momenteel nog in Wizzy & Woppy gethematiseerd is, banen bezoekers zich een weg door gekke bochten en steile hellingen. Ook het nabijgelegen restaurant ‘Wizzy’s Fornuis’ krijgt een update en gloednieuwe invulling.

De laatste jaren zijn we volop bezig geweest met het opfrissen van de verschillende zones in het park zoals de Ploptuin, het Kermisplein en Kaatje's zone. Uiteraard kon ook de Rollerskater met bijhorende zone niet achterblijven., aldus Steve Van den Kerkhof, CEO van de Plopsa Group. “Het nieuwe programma K3 Roller Disco in toepasselijk rolschaatsthema zagen wij dan ook als de perfecte gelegenheid om de Roller Skater om te dopen tot de unieke en volledig gethematiseerde K3 Rollerskater.”, verduidelijkt Van den Kerkhof. De opening staat gepland voor het begin van de paasvakantie van 2019.

Xavier Taveirne is nieuwsanker, radiopresentator en werd Slimste Mens ter Wereld, maar zelfs hij werd gedurende zijn jeugdjaren het slachtoffer van pesterijen… Hoe slaagde hij erin zijn pestkoppen te slim af te zijn?

Xavier Taveirne getuigt in Humo over hoe hij gepest werd als puber. “Ik had acne, was nogal corpulent en droeg een bril met dikke glazen.” Een gemakkelijk slachtoffer met andere woorden. Xavier Taveirne getuigt hoe hij werd uitgescholden voor puistenkop, dikzak of blinde mol. “Het hielp ook niet dat ik in niks uitblonk,” verduidelijkt de journalist. “Ik hoorde nergens bij en niemand gaf me het gevoel dat ik wél ergens bij hoorde.”

Xavier Taveirne geeft toe dat hij al snel berustte in zijn lot. Als ze hem niet tof vonden omdat hij niet voetbalde of geen meisjes nariep, dan was dat maar zo. “Meer nog, ik wilde geen lid van dat clubje worden,” aldus Xavier Taveirne. “Ik wil niet zijn zoals jullie, liever niet zelfs,” gaf Xavier Taveirne zijn pesters lik op stuk. Toch wil Xavier Taveirne iets verduidelijken.

Hij werd gepest, dat gebeurde regelmatig, maar het pesten concentreerde zich vooral gedurende de eerste twee jaren van de middelbare school en het was geen “structureel pesten.” Soms lieten de pestkoppen hem weken met rust… Xavier Taveirne wil zijn situatie dan ook niet vergelijken met schrijnende gevallen van jongeren die dagelijks lastiggevallen worden.

Zijn ervaring leerde Xavier Taveirne dat het vaak de populaire prom queens en kings zijn die de lijnen van de pesters uitzetten. “Wie populair is, bepaalt de norm, en alles wat daar niet mee strookt, moet eraan geloven.” Gelukkig leerde Xavier Taveirne hoe hij zijn pestkoppen van antwoord moest dienen. Het pesten hield gaandeweg op. Deels doordat Xavier Taveirne een grote desinteresse toonde. “Als je pesters niks in de weg legt, zoeken ze vaak de confrontatie niet op.” Maar er was meer… In het derde middelbaar begon Xavier Taveirne zelf een felle bek op te zetten. Het werd zijn wapen tegen de pesters en daardoor lieten ze hem met rust.

Xavier Taveirne beseft dat hij toen ook gewoon anders was dan de andere leerlingen. Hij las boeken in een hoekje van de speelplaats en verloor zichzelf in die verhalen… Hij hield zich steeds voor dat die fase van het pesten van voorbijgaande aard was. Ooit zou hij zijn eigen plek in de wereld vinden, en dat gebeurde ook wanneer hij ging verder studeren in Brussel. Ver weg van zijn vroegere klasgenoten kon hij zich eindelijk ten volle ontplooien. Zijn boodschap is vooral dat school een fase is en dat er nadien andere fases in je leven komen. Dat besef hield hem altijd recht. Xavier Taveirne wist immers al heel vroeg dat hij journalist wilde worden. Dat doel lag al heel lang vast en niks of niemand zou hem dat verhinderen.