Steeds meer en meer acteurs van de oudere generatie worden bedankt voor bewezen diensten. Onlangs nog Koen Crucke bij ‘Samson & Marie’, maar ook Martine Jonckheere mocht vertrekken bij ‘Familie’.

Martine vond jammer genoeg niet meteen terug snel werk voor televisie, maar wel in het theater. En dat is te wijten aan het feit dat zij een vrouw is en Koen Crucke een man.

“En zeker als je in een soap gespeeld hebt, krijg je sowieso een etiket opgeplakt, in Vlaanderen toch. Ik zit op acteurs.be en van de Waalse kant komen er wel aanbiedingen. Onlangs nog voor een prachtige rol in het Frans. Ik heb het toch niet aangedurfd. Mijn Frans is wel goed, mais pas impecccable”, klinkt het in Dag Allemaal.

Koen kan bevestigen dat ze allebei een beetje hun leeftijd tegen hebben. Ook al ziet hij er jong uit voor zijn leeftijd, hij is dan weer te oud voor de jonge rollen.

“Als ze mij overwegen voor bommarollen vinden ze uiteindelijk dat ik er nog te jong en te hip uitzie. Moet ik mij dan laten gaan”, vraagt Martine zich af.

Wie op een podium staat en muziek brengt of acteert die krijgt ook graag applaus. Je hoort wel eens zeggen dat een artiest niet zonder applaus kan leven en dat is bij Bart Kaëll niet anders. Applaus is voor hem en vele anderen een soort van waardering voor wat je deelt met je publiek. 

“Ik heb er altijd over gewaakt dat mijn ego nooit de bovenhand kreeg en Luc was er natuurlijk ook altijd om me stevig met beide voeten op de grond te houden, mocht dat nodig zijn geweest. Net zoals mijn moeder dat vroeger deed. Wanneer ik me dreigde te vergalopperen, werd me dat ook gezegd. Daar heb ik veel van geleerd”, klinkt het in Story. 

Luc Appermont is 73, Bart is 63, toch een leeftijdsverschil van tien jaar. Het doet hen toch soms beseffen dat hun relatie daardoor nu anders is, want de klok tikt verder. 

“We beseffen allebei dat we geen dertigers meer zijn en dat onze tijd samen korter wordt. Maar we hopen op nog heel wat mooie jaren samen. We praten samen over het leven, maar ook over het leven na het leven. We hebben de dood al geregeld zien aankloppen bij vrienden en familie en dan ga je toch nadenken.” 

2 Fabiola-zangeres Loredana zal je nooit betrappen op een leugen. Al heeft ze vorig jaar toch eventjes heel lang moeten zwijgen of ze al dan niet in het pak van Ridder zat in ‘The Masked Singer’. En dat vond Loredana behoorlijk moeilijk.

“Ik kan ook niets verborgen houden. Die periode bij ‘The Masked Singer’ toen ik achter het masker van Ridder verstopt zat, was héél zwaar op dat vlak. Ik heb toen maandenlang moeten liegen. Ik vond dat bijzonder moeilijk, want dat ligt helemaal niet in mijn aard”, lacht Loredana in Primo.

Ook Troy, haar plusdochter, wist niet dat Loredana Ridder was. En dat was maar goed ook. Troy zou het veel moeilijker hebben om te zwijgen.

“Ze zou het onmiddellijk op school vertellen. Toen we samen in de zetel zaten te kijken naar de show, keek ze me altijd recht in de ogen: ‘Dat is live, hé? Jij kan Ridder niet zijn, toch?’ En dan moest ik altijd liegen. Verschrikkelijk!”

Op muzikaal en relationeel vlak heeft zanger Ian Thomas zijn leven momenteel goed op de rails. Hij is een nieuwe weg ingeslagen door te kiezen voor het genre van de Nederlandstalige muziek en hij is inmiddels al zo’n zes jaar samen met z’n grote liefde Anna.

Toch is zijn leven niet een en al zonneschijn. Recent werd de jonge zanger zelfs getroffen door een drama toen zijn oma, die bijna 90 is, in het ziekenhuis belandde na een hersenbloeding: “Van het ene moment op het andere is haar hele rechterkant verlamd en kan ze zich niet meer verstaanbaar maken”, vertelt hij aan Dag Allemaal. “Zelfs slikken lukte niet meer.”

Ondanks de moeilijke tijden die zijn familie nu doormaakt, probeert Ian Thomas wel zijn m'n lach te bewaren. Voor zijn papa en opa die bedrukt op de ziekenhuisgang zitten. De hele familie is de laatste tijd ook veel dichter naar elkaar toegegroeid: “Mijn opa kan plots huilen bij mij, hij pakt me vast zoals hij nooit eerder deed. Dan denk ik: kijk, ook in verdriet zit schoonheid”, besluit de zanger hoopvol.

In een interview met De Morgen heeft ‘Thuis’-actrice Ivana Noa, die al twee jaar de rol van Silke vertolkt in de VRT1-serie, onthult wat haar grootste droom is. En ze droomt groot, letterlijk.

De jonge actrice zou namelijk graag een ontdekkingsreis maken. Maar dan een die zelfs verder reikt dan de grenzen van onze aardbol: “Ik zou ooit heel graag een reis naar de ruimte willen maken. Vroeger was het mijn grote droom om astronaut te worden, maar die ambitie werd verbrijzeld toen ik hoorde dat je daar geen slechte ogen voor mag hebben”, vertelt ze. En ik heb een oogcorrectie van min drieënhalf. Mijn hart was daar echt door gebroken.”

Al ziet Ivana tegenwoordig wel een lichtpuntje om haar grote droom alsnog te realiseren: “Misschien ga ik het toch nog meemaken nu SpaceX vorig jaar voor het eerst ook gewone stervelingen de ruimte in stuurde”, mijmert de actrice. “De grootsheid van de ruimte intrigeert me enorm. Zien hoe de wereld maar een stipje in de verte is, ik denk dat dat je leven op aarde ook wel in perspectief plaatst”, meent ze.

En als het ooit zover komt dat voor een breed publiek toegankelijk worden, vertrekt ze in ieder geval niet onvoorbereid: “Ik heb op YouTube ik al video’s opgezocht over hoe astronauten hun haar wassen in de ruimte, of hoe ze er naar het toilet gaan”, lacht Ivana.

Wie Jo Hens tegenkomt op een optreden, die mag gerust om een selfie komen vragen. Dat doet de zanger en acteur met plezier. Maar af en toe moet hij toch grenzen stellen. De situatie leent zich er niet altijd toe.

“Toen ze op de koffietafel van mijn grootvader om een selfie kwamen vragen, heb ik gereageerd: ‘Mannen, da’s nu niet het moment’. Ze schrokken daarvan omdat ze er zelf niet over nagedacht hadden”, vertelt Jo in Dag Allemaal.

Ook op festivals gaat Jo niet altijd graag op de foto. Dan drinkt hij al eens een pintje te veel en dan staat hij liever niet op foto.

“Hetzelfde wanneer ik met vrienden naar Pukkelpop ga. Als ik op weg naar een ander podium bij iedereen moet stoppen die om een foto vraagt, zijn wij een uur onderweg en missen wij het optreden. Dan zeg ik vriendelijk dat ik geen tijd heb.”

In de rubriek “Het geluksrapport” van Dag Allemaal, komt de vraag “Wanneer heeft iemand je wel eens gekwetst?”

Sergio heeft dit gelukkig al een tijd niet meer meegemaakt, de zanger herinnert zich wel een moment waar hij iets in vertrouwen tegen een vriend vertelde en dat die het op zijn beurt ging doorvertellen.

Kritiek van iemand uit zijn dichte kring is ook iets wat de artiest kan kwetsen geeft hij toe.

Als onbekenden onbeleefde kritiek geven, dan heeft Sergio het moeilijk om zich in te houden. Zo vertelt hij in Dag Allemaal dat er bijna geen weekend voorbijgaat of er is een ambetanterik die hij een draai rond zijn oren zou kunnen geven.

“Ik sta niet in een Sportpaleis, waar alles is afgebakend. Vaak moet ik door het publiek naar het podium. Als het dan mooi weer is en ze zijn al een hele dag aan het drinken, is er altijd wel een flauwe plezante.”, gaat Sergio van start.

“Sommigen denken dat ik een hond ben en dat ik maar tegen die onnozelheid moet kunnen. Maar als je er bij mij over gaat, deins ik voor niemand terug.”, waarschuwt de zanger.

De zus van actrice Sara Gracia Santacreu, Femke, heeft het syndroom van Down. Het besef dat Femke een beperking had, is er voor Sara nooit gekomen. Zij heeft haar zus nooit anders gezien dan de anderen. 

“Ze is gewoon Femke, mijn zus. Wie het syndroom van Down heeft, wordt als ‘beperkt’ gelabeld door de samenleving. Maar niemand heeft ooit aan Femke gevraagd of zij zich beperkt voelt. Je raadt het antwoord al: neen, helemaal niet”, klinkt het in Humo. 

Sara had al heel snel door dat de maatschappij zo is ingericht dat mensen met het syndroom van Down voortdurend tegen dat etiket aanlopen van ‘zich beperkt voelen’. 

“Femke mocht niet meer naar dezelfde school gaan als ik, omdat ze daar aangaven dat het te zwaar werd voor hen. Ik vond dat heel, heel bevreemdend, want ik zag geen enkel probleem. Daar en toen is het voortdurend tegen dingen aanlopen begonnen. Ik heb blijkbaar een zus die anders is, en dat schijnt een probleem te zijn.” 

“Ik ben een echte mannenpleaser”, met deze quote pakt Wendy Van Wanten uit in Story.

De zangeres zegt tot dit besluit te zijn gekomen nadat ze in therapie ging voor de menopauze. “Tijdens de overgang ben ik ontzettend bang geweest om mijn vrouwelijkheid kwijt te spelen”, licht Wendy toe.

Tijdens deze sessies kwam het thema zelfliefde naar boven. Een goed boek hiervoor is “Als hij maar gelukkig is’ van “Robin Norwood”, volgens Wendy.  Het boek gaat over “vrouwen die te veel in hun relatie investeren en zichzelf compleet wegcijferen. Bedrog, financiële moeilijkheden. Allemaal zaken die Wendy naar eigen zeggen zelf ook heeft ervaren.

“Nu kan ik erover praten, maar als je er middenin zit, besef je dat niet. Dan heb je gewoon immens veel verdriet. Het besef dat je jezelf eerst graag moet zien, kwam keihard bij me binnen”, besluit Wendy.