Behalve met Danira Boukhriss heeft Ward Kerremans nog een zoon uit een vorige relatie, Younes. Er is een leeftijdsverschil van zes jaar, maar Younes is vooral een trotse grote broer. 

“Aan een platte baby had hij niet zoveel natuurlijk, maar nu kruipt Naïm, hij zit graag in zijn looprek op wieltjes. Younes rijdt dat als een soort elektrisch autootje door het huis, hij is daar uren mee bezig. Heel leuk om te zien”, zegt Ward in Dag Allemaal. 

De twee zijn niet altijd samen want Younes woont in Amsterdam. Maar hij geniet des te meer als hij bij zijn kleine broertje is. 

“Soms hoor ik Younes in Nederland trots tegen zijn vriendjes vertellen over het weekend dat hij met zijn broertje heeft doorgebracht. Dat is leuk.” 

Britt Van Marsenille heeft nog geen spijt dat ze naar Panama is verhuisd. Ze heeft er een veel minder gejaagd leven en voelt ook veel minder druk. En wat niet onbelangrijk is: de panamezen zijn er ook veel opener tegen elkaar. 

“Ik geloof dat dit het begin is van alles. Of ze dan op het einde van de rit beter overeenkomen, valt nog af te wachten, want mensen zijn hier ook zéér temperamentvol”, zegt ze in Primo. 

In Panama wordt veel sneller oogcontact gemaakt met elkaar en wordt er sneller goeiedag tegen elkaar gezegd. In België zijn we dat een beetje vergeten. 

“Hier wordt tegen iedereen die je op straat tegenkomt 'buenas' gezegd, de korte manier om 'buenos días, tardes of noches' te zeggen. Altijd. Overal en iedereen. Ik zeg het op een dag wel 100 keer. Dat doe je gewoon.” 

Hoewel Herman Brusselmans vroeger vaak te kampen had met depressieve gevoelens en angstaanvallen, voelt hij zich toch beter sinds de komst van zijn zoontje Roman. Het vaderschap lijkt wel een natuurlijk antidepressivum te zijn.

“Ik ben vrolijker, en ik ben me veel bewuster van het nut van het leven. Roman is geboren op m'n 65ste, dat brengt natuurlijk ook gepieker met zich mee: ik zal 80 zijn als hij 15 is. Maar iedere dag dat ik hem zie, dat ik hem in de crèche ga halen of met hem in het park zit, is prachtig. Daar gaat niks boven”, zegt hij in Humo.

Het is goed dat Herman zich kan optrekken aan zijn zoon Roman. Zo had hij ook even de tijd om de rechtszaak te vergeten waarvoor hij onlangs is vrijgesproken.

“Zulke dingen brachten in het begin wel weer angsten naar boven. Als er je iets ernstigs overkomt dat lang dreigt aan te slepen, zit je daar continu mee in je hoofd. Nu niet meer, het gerecht zal zijn werk wel doen.”

Het is niet altijd makkelijk om tevreden te zijn met je lichaam. Maar Daphne Paelinck mag niet klagen. Zij heeft geleerd om zichzelf graag te zien zoals ze is. Dat ze nu volop aan het sporten is, is niet omdat ze vindt dat ze er beter moet uitzien. 

“Ik wil nu dus niet afvallen of breder worden, maar een beetje gespierder zou mooi meegenomen zijn. Het maakt mij niet uit of iemand smal is of een maatje meer heeft, schoonheid zit écht niet in een confectiemaat. Iemand die gelukkig is in eigen lijf straalt dat ook uit. Je eigen energie maakt een mens mooi”, zegt ze in Tv Familie. 

De actrice probeert dagelijks te sporten, want bewegen is belangrijk voor je mentale gezondheid. Het geeft de actrice in elk geval veel rust. 

“Toen ik zestien was, deed ik elke avond voor het slapengaan 200 buikspieroefeningen. In mijn hoofd is het altijd alles of niets geweest, en nu ga ik voluit maar doseer ik ook wel. De ene dag train ik mijn benen en de andere dag mijn bovenlichaam. Ik wil puur aan mijn conditie en kracht werken. En lopen maakt mijn hoofd even leeg.” 

Hannelore Simoens heeft het getroffen met haar danspartner Michele in ‘Dancing With The Stars’. Ze was heel nerveus om te ontdekken wie haar danspartner was. 

“Ik was eerst wat nerveus omdat ik wist dat we veel tijd samen zouden doorbrengen, het moest klikken. Van nature ben ik wat gereserveerd, maar Michele hielp me uit mijn schulp komen met zijn positieve energie en sterke persoonlijkheid”, zegt ze in Primo. 

Net zoals iedereen droomt Hannelore er natuurlijk van om zover mogelijk te geraken. Maar veel zal afhangen van de kijkers. 

“De eerste twee afleveringen werden opgenomen, daarna wordt alles live uitgezonden. Voor het nieuws moet ik dat elke dag doen, maar een danswedstrijd is toch iets compleet anders. Dat is voor mij een heel onzeker gegeven. Ik hoop dat mijn benen meegaan in wat mijn hoofd wil en dat terwijl honderdduizenden mensen toekijken.” 

Haar carrière is erg belangrijk voor Elisabeth Lucie Baeten, maar haar kinderen nog veel meer. Zij hoopt dat ze hun dromen kunnen najagen. 

“Amos wil wetenschapper worden en dino's opgraven. Vroeger wou hij ook nog astronaut worden, tot hij besefte dat hij dan soms 100 maanden van huis moet zijn. Alys wil dokter, juf en zangeres worden. Over 20 jaar zie ik haar nog bij K3 belanden. Ach, ik laat ze volop fantaseren”, vertelt ze aan Story. 

Elisabeth heeft met JBC een eigen kinderkledingcollectie op de markt gebracht. Die kleren stralen vooral één belangrijke boodschap uit: ‘wees jezelf’. 

“Ik denk dat dat wel lukt bij mijn kinderen. Al steken met het groter worden de twijfels soms de kop op: moet ik me aanpassen aan wat er verwacht wordt? Maar ik vind niet dat ze hun enthousiasme en energie moeten temperen omdat de groep kalm en afzijdig is. Zolang ze maar beleefd en respectvol zijn en niemand anders pijn doen.” 

Belle Perez was al wat ouder toen ze voor de allereerste keer mama werd. Ze was op dat moment al 40. Toch was het een bewuste keuze van de zangeres om dan pas mama te worden.

“Ik heb echt geluisterd naar mijn lichaam, naar mijn biologische klok. Ik was al acht jaar bij Wout, het huis was er, alles was er. Maar ik wilde wachten tot ik het écht voelde. Ik weet nog precies waar ik was: in Palma de Mallorca, voor opnames voor Liefde voor muziek. Ik hing met Wout aan de telefoon en zei: 'Schatteke, ik voel aan mijn lichaam dat het de pil niet meer accepteert”, lacht Belle in Het Laatste Nieuws.

Belle gooide de pil meteen in de vuilbak en ze voelde dat ze er klaar voor was. Drie maanden later was ze zwanger.

“En eerlijk gezegd heb ik dat sterke gevoel - de drang, de hormonen, die diepe wens - erna nooit nog gehad. Als ik geweten had dat covid zo lang zou aanslepen, was er misschien nog wel een tweede kindje gekomen. Alles lag stil, en eigenlijk waren dat gemakkelijkere omstandigheden om nog een tweede te krijgen. Maar ach, het is mooi zoals het is."

Hoewel Astrid Coppens vooral schrik had om mee te doen aan ‘Kungfu Helden’, heeft ze zich er toch weten overzetten en is ze toch ingegaan op de vraag van VTM.

Coppens had schrik om niet door de groep geaccepteerd te worden. Iets waar ze zowat altijd schrik voor heeft.

“Omdat ik besef dat iedereen een ander beeld van me heeft dan wie ik werkelijk ben. De mensen denken dat ik 'die zotte doos uit Hollywood' ben, door de tv-show 'Astrid in Wonderland' destijds. Dat ben ik niet. Ik leid een heel normaal leven, maar hoe overtuig je de mensen daarvan?”, zegt ze in Primo.

De rol die ze speelde in ‘Astrid in Wonderland’ was voor 80% vooral niet wie ze echt is.

“Ik had als het ware een personage gecreëerd. Als een soort verdedigingsmechanisme. Ik voelde me in die periode heel eenzaam en verlegen.”

‘De Expeditie: Groenland’ heeft voor een mooie bromance gezorgd tussen Viktor Verhulst en Joris Hessels. Als de twee elkaar enkele dagen niet hebben gehoord, dan missen ze elkaar en sturen ze meteen een bericht om te vragen hoe het gaat. 

“We bellen ongeveer wekelijks. Door onze drukke agenda's was het lang geleden dat we elkaar gezien hadden. Vik is keihard aan het gaan met zijn muziek en ik ben vooral met mijn kinderen bezig. Maar af en toe gaan we uiteten. Ik wil hem al lang trakteren op een etentje bij restaurant Oak van Marcelo Ballardin in Gent, maar ik wacht nog steeds...”, lacht Joris in Story. 

De twee hebben elkaars familie ook al ontmoet. Zo heeft Viktor een speciale band gesmeed met Néron, het jongste zoontje van Joris. 

“Klopt. Néron maakt niet zo makkelijk connectie, maar bij mij wordt hij rustig. Joris stuurt me elke zaterdag een filmpje van de penalty die hij moet trappen na een match. Maar het is nog wachten op zijn eerste voltreffer.” 

Luc Verscheuren wilde heel wat jaren geleden een sportprogramma opzetten in cafésetting: ‘Sportkaffee’. Hij wilde toen graag Jacques Vermeire als cafébaas en zo stond Jacques op zondagmiddag bij Luc te tappen. 

Die samenwerking was de aanzet tot een langere samenwerking tussen de twee. De reacties op Sportkaffee waren namelijk erg positief. 

“Meer dan een miljoen luisteraars op zondagnamiddag... Dat was uitzonderlijk, hoor. Mensen vonden de combinatie tussen sport, muziek en humor een schot in de roos. Op een bepaald moment werden Jacques en ik geboekt voor een optreden en van het één kwam het ander”, vertelt Luc in Primo. 

Ook hun verdere samenwerking werd een groot succes en de twee kregen de ene aanvraag na de andere. 

“Begin jaren 90 vroeg Jos Ghysen me om hem op te volgen na 30 jaar 'Te bed of niet te bed'. Ik startte toen 'Ochtendkuren' en later 'Somers & Verschueren' met Dirk Somers, een programma dat veertien seizoenen lang een groot succes was. Dat in combinatie met de zaalshows met Jacques: het zorgde voor onvergetelijke tijden. Momenten die je slechts één keer in je leven meemaakt. Ik kijk er dan ook met ontzettend veel plezier op terug.”