Charles Van Domburg golft al jaren. Zanger Wim Soutaer is ermee begonnen tijdens corona. De twee spelen vaak samen en Charles moet toegeven dat Wim steeds beter wordt.

“Omdat ik een lagere handicap heb, ben ik in theorie een betere golfer, maar ik vind wel dat Wim me stilaan aan het bijbenen is. Zo heeft hij vorig jaar nog een duur horloge gewonnen bij de Porsche Cup. De fanatiekste golfer? Da's sowieso Wim”, zegt Charles in Primo.

Wim houdt van muziek, maar ook van golfen. Het zijn toch wel twee uitersten tegenover elkaar. Voor Charles is golven meer dan stilte en natuur.

“Het mooiste vind ik die tripjes met vrienden. Twee, drie dagen golfen in het buitenland. Niet alleen de sport, maar ook de sfeer, het eten en de babbels. Die mix van ontspanning en vriendschap doet mij altijd deugd.”

In Viva La Vida, zondagochtend tussen 10u en 12u bij JOE, vertelde Frances Lefebure openhartig over hoe zij en haar man Boris Van Severen omgaan met emoties binnen hun gezin. “Ik ben heel slecht in het inhouden van emoties, dus wij laten thuis alles zien. We zijn ook heel liefdevol met elkaar, soms staan we gewoon te kussen in de keuken. Het kan me niet schelen dat ze dat cringe vinden”, vertelt Frances. “Als we ruzie hebben, verstoppen we dat ook niet. Wij proberen bewust te tonen dat dingen uitspreken net goed is.”

Martine Prenen probeert altijd positief in het leven te staan, maar ze heeft ook afgezien. Het is niet altijd allemaal even evident geweest. In haar job nu probeert ze anderen ook mee te geven dat je moet leven en niet overleven.

“Natuurlijk mag je de realiteit niet uit het oog verliezen. Ik ben een groot voorstander van intuïtie en aanvoelen. Krijg je het gevoel dat iemand niet oké is, dan wil dat iets zeggen. Maar soms zorgt ons onderbewustzijn misschien te snel voor een rode vlag, omdat we te veel meemaakten”, zegt ze in Gazet van Antwerpen.

Martine Prenen is één van de gedupeerden in de zaak Snelders. Zij is een van de vrouwen die slachtoffer werd van de voyeur en die klacht heeft ingediend tegen hem.

“Hij leek jarenlang een goede vriend en ik verloor uit het oog dat er ook zieke mensen zijn. Meneer Snelders heeft een ziekte die beschadigend is voor anderen. En zelfs na zijn veroordeling denkt hij dat het niet zo erg is. Het toont een groot gebrek aan schuldinzicht.”

In 2022 was Zita Paulussen dé revelatie in The Voice Kids, waar ze indruk maakte met haar versie van ‘Dancing In The Sky’. Die track werd inmiddels 9,5 miljoen keer gestreamd op Spotify. Ook op TikTok behoort ze tot het selecte clubje van Belgische artiesten die viraal gaan: meer dan 180.000 volgers, filmpjes die miljoenen keren bekeken én geliket worden.

Ondertussen blijft het hard gaan voor de 18-jarige Genkse Zita (Paulussen), finaliste van Rising Star (2023), die viraal ging met ‘Control ‘ en vorig jaar haar debuutsingle ‘Love Is Blind’ uitbracht. De schoolpoorten van het Genkse Lyceum heeft ze, diploma op zak, achter zich gelaten. Half september start ze met een opleiding Handelswetenschappen aan de UHasselt, maar zingen blijft haar grote droom. Na een goedgevulde zomer met veel Parkiesconcerten dropt Zita nu haar nieuwe single ‘Don’t Wait Till Monday’. In tegenstelling tot het uitstelgedrag waarover ze zingt, droomt Zita Paulussen van hogere doelen. “Coachella is het festival dat ik graag eens wil bezoeken en waar ze mij ook mogen boeken als artieste”, zegt ze enthousiast.

Op een schrijfkamp in Durbuy legde Zita de basis voor haar nieuwe single.
“Het was de vijfde en laatste dag dat we nummers gingen maken. Ik stond op, maar had oprecht geen flauw idee waarover we nog een liedje konden maken. Tijdens het ontbijt begon ik al te stressen (lacht). Waarover gaan we het dit keer hebben? Op het kamp was er een mede-artiest die al de hele week bezig was over ‘morgen’: “Morgen ga ik lopen”. ”Morgen ga ik gezonder eten”, zei hij vol overtuiging, ook al kwam er niets van in huis. Vrijdagochtend sprak ik hem aan over zijn goede voornemens en toen zei hij: “Goh, maandag begin ik.” Ik antwoordde meteen: “Neen, je moet niet wachten op maandag, want dan komt die maandag en wacht je weer op de volgende.” Zo is het idee van Don’t Wait Till Monday ontstaan. Het gebeurde voor mijn neus. Ik deelde het met mijn co-writer en producer Domien Cnockaert en in no time stonden de tekst en de melodie op papier. Zo snel ging het!”

Voor Zita is ‘Don’t Wait Till Monday’ een bijzondere song. “Het is de eerste keer dat ik vanaf het begin zo intens betrokken was bij een nummer. Het gaat inderdaad over uitstelgedrag, maar niet per se over diëten of lopen. Dat kán je eruit halen, maar in mijn ogen gaat het meer over een jongen en een meisje die elkaar in een club ontmoeten. Ze hebben een leuke tijd, maar dan komt het weekend. Het meisje zit echt te wachten tot die jongen haar een berichtje stuurt. Bijna letterlijk zegt ze: ‘Don’t Wait Till Monday’, want dan ben ik al lang weg.”

Met de release van haar nieuwe single ‘Don’t Wait Till Monday ‘ staat er weer een drukke periode voor Zita voor de deur. “Half september begin ik aan mijn opleiding Handelswetenschappen aan de UHasselt, een richting waar ik naar uitkijk. Een diploma is altijd een extra troefkaart, hoewel mijn focus echt op de muziek ligt. Ik ben de voorbije maanden gaan kijken naar Beyoncé in Parijs, Adèle in München, Dua Lipa in het Sportpaleis en vier dagen Pukkelpop. Taylor Swift heb ik ook al aan het werk gezien en Lady Gaga staat nog op mijn lijstje. Ik zou graag eens naar Coachella gaan, het muziekfestival waar alle topartiesten naartoe trekken en dat midden in de woestijn bijna 200.000 bezoekers lokt. Dat wil ik graag meemaken – en waarom niet als artieste op het podium? Ik heb geleerd dat je groot moet dromen in plaats van klein, zodat je het snel realiseert. Ik zeg niet nee als er zulke kansen op mijn pad komen. Wie weet… Maar laat ons eerst kijken naar de reacties op mijn nieuwe single ‘Don’t Wait Till Monday’. Het is een slim liedje dat Domien Cnockaert produceerde, klaar om een plekje te krijgen in jouw favoriete lijstjes. Dat zou mooi zijn!”

Zita's nieuwe single ‘Don’t Wait Till Monday’  is digitaal beschikbaar
 

Veel mensen zullen hem niet kennen of hem zich maar vaag herinneren, maar voor deze redacteur was Gerard Cox een monument. De Nederlandse zanger is zaterdag helaas overleden, dat bevestigt zijn management. 

Gerard Cox (1940) was zanger, cabaretier, acteur en tekstschrijver die vooral in de jaren zestig tot en met de jaren tachtig veel bekendheid genoot. Hij begon zijn carrière als cabaretier in het gezelschap van Adèle Bloemendaal en Jasperina de Jong, waarmee hij deel uitmaakte van een vernieuwende lichting Nederlandse kleinkunstenaars. Cox onderscheidde zich met zijn typisch Rotterdamse tongval, nuchtere humor en vaak licht-melancholieke toon.

Als zanger scoorde hij meerdere hits, waarvan “’t Is weer voorbij die mooie zomer” uit 1973 de bekendste is. Het nummer groeide uit tot een evergreen en wordt nog vaak gedraaid als zomerse klassieker. Daarnaast schreef en vertolkte hij liedjes die een ironische kijk op het dagelijks leven boden, vaak doorspekt met herkenbare observaties en milde zelfspot.

In de jaren tachtig en negentig werd Cox vooral bekend als acteur. Hij speelde hoofdrollen in televisieseries als “Toen was geluk heel gewoon” (1994-2009), waarin hij samen met Sjoerd Pleijsier het Rotterdamse echtpaar Jaap en Nel vertolkte. De serie werd geliefd vanwege de nostalgische schets van het naoorlogse Nederland.

Naast zijn werk op toneel, televisie en in de muziek, stond Cox bekend om zijn uitgesproken mening en relativerende houding tegenover de showbizz. Zijn oeuvre laat zich samenvatten als een combinatie van humor, melancholie en volks karakter. Daarmee groeide hij uit tot een herkenbare en geliefde figuur in de Nederlandse cultuur.

Deze zomer raakte bekend dat hij kanker had, hij wou zich niet meer laten behandelen, daar had hij geen zin in. Gerard Cox werd 85.

De vrouw van Peter Van de Veire, Ilse, is veertien jaar jonger, maar volgens Peter wel een pak wijzer dan hem. Althans dat vertelde hij toch in 2020.

“Ilse is buitensporig intelligent. Mocht je haar testen, dan zou blijken dat ze hoogbegaafd is. Ze heeft geneeskunde gestudeerd, een ongemeen harde opleiding. Op alle vlakken. Studenten geneeskunde werden - ik hoop dat het ondertussen veranderd is - onmenselijk behandeld, maar Ilse heeft heel dat parcours met glans doorstaan”, stoeft hij over zijn vrouw in Primo.

Sommige mensen zijn nu eenmaal in alles succesvol of zouden het op zijn minst kunnen zijn. En Peter wist er dus zo eentje te strikken.

“Zij combineert het dan ook nog eens met een enorm buikgevoel. Zij voelt dingen aankomen die ik in de verste verte nog niet zie of voel. Alsof ze een glazen bol heeft.”

De eerste twee singles 'Light' & 'Martyr' vormden de smaakmaker voor ‘August Parker', het 10e studio album dat zal verschijnen op 10 oktober. Beide werden samen reeds 200.000 keer beluisterd op Spotify. 
 
Ondertusen verschenen ook de nummers 'In The Wild' en afgelopen week ook nog het nummer 'Pharaoh'.
 
Deze nieuwste single werd, net als de rest van het album, opgenomen in Immersive Sound, een baanbrekend format waarbij je als luisteraar de muziek in 3D ervaart. Niet om sjiek te doen, maar omdat Goddaer de songs ook zo componeert en ze zo dus nog eerlijker en authentieker klinken. 

In Primo lezen we dat Peter Bulckaen onlangs zijn 60ste verjaardag mocht vieren. De tijd tikt genadeloos verder. Toch hoopt de acteur nog lang te mogen blijven spelen, zij het iets minder actief.

“Naast 'Familie' ben ik ook nog verbonden aan Het Prethuis, het theatergezelschap van Jeroen Maes en Kenneth Smets”, legt Peter uit. “Met dat gezelschap spelen we twee tot drie voorstellingen per jaar en met de tournee erbij, zitten we soms aan een kleine tweehonderd voorstellingen per jaar. Dat is keiplezant, maar het is hard werken en het betekent dat ik niet al te veel thuis ben. Dus misschien dat ik dat later, als ik de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd ben, wat moet terugschroeven.”

Aan stoppen denkt de acteur echter nog lang niet. “Ik doe dit vak véél te graag om daar ooit volledig mee te stoppen. Maar goed, dat zijn zorgen voor later. We zien wel hoe het allemaal evolueert. Het is niet omdat ik wíl werken dat ik kán werken, hé... Als er geen opdrachten zijn, zijn er geen opdrachten. Maar voorlopig moet ik me op dat vlak geen zorgen maken.”

Als jong meisje is Kristel Verbeke opgegroeid in armoede. Haar ervaringen kom goed van pas tijdens een programma als ‘Zorgen voor mama’. Toch wil Kristel niet dat ze haar als een rolmodel zien.

“Dan lijkt het alsof zij niet genoeg hun best doen. Veel mensen werken keihard, maar hebben nooit het geluk om de juiste personen ­tegen te komen of de juiste afslag te nemen. Begrijp me niet ­verkeerd: het feit dat ik erbovenop ben gekomen, wijs ik toe aan mezelf. Ik heb gestudeerd, ik heb hard gewerkt. Maar zo zijn er nog”, zegt ze in Het Nieuwsblad.

Kristel beseft dat ze ook veel geluk heeft gehad. Maar je moet ook beseffen dat er structureel iets moet veranderen.

“Als ik sommige politici bezig hoor, voel ik mij teleurgesteld. Machteloos wil ik me echter niet voelen. Dat zou betekenen dat Zorgen voor mama niets ­teweegbrengt, en dat is niet zo. We zetten iets in gang.”