Actrice Martine Jonckheere was zondagochtend te gast in het Radio 2-programma De Rotonde op Radio 2. Elke zondag ontvangt presentatrice Christel Van Dyck een bekend iemand om twee uur lang te praten over de afslagen van het leven. Het is één van de weinige programma's waarin het jammer is dat er zoveel muziek te horen is en dat was zondagochtend ook weer zo. Martine Jonckheere is dan ook iemand die gedreven kan vertellen. En geloof ons, Martine heeft één en ander te vertellen. Met een lach op haar gezicht als er iets positiefs te vertellen valt maar ook met een serieus gezicht als er iets minder leuks aan bod komt. In De Rotonde had Martine het zwaar toen het ontslag bij Familie aan bod kwam. Martine heeft enkele opvallende dingen verteld, zaken waarvan heel wat mensen zullen schrikken.
Vlaanderen kent Martine Jonckheere vooral als de actrice die jarenlang Marie-Rose speelde in Familie. Maar Martine is meer dan dat. Achter de gezicht van Martine schuilt een warme vrouw, iemand die als kind al droomde om actrice te worden. Toch was dat niet evident want Martine, haar zus en haar moeder gingen op de vlucht voor een gewelddadige vader. Martine groeide op met weinig luxe maar daar heeft de actrice totaal geen spijt van. Martine heeft leren leven met eenvoudige dingen en ze geniet dan enorm van het leven zoals het is. En dat leven was niet altijd evident. Martine werd onlangs ontslagen bij Familie en dat ontslag ligt nog altijd op de maag van Martine.
Zometeen meer details over het ontslag van Martine bij Familie. Maar eerst naar een ander drama. Bij Martine Jonckheere werd jaren geleden borstkanker vastgesteld. Er werd een borst weggenomen bij Martine en daar had ze het moeilijk mee. Ook al omdat haar zus Carmen eerder overleed aan kanker. Dat Martine borstkanker had, verzweeg ze zelfs tegen haar eigen moeder. Tot die na een hele tijd opmerkte dat Martine nog maar één borst had. Martine wuifde die opmerking weg met de uitspraak Ach, het was altijd iets met die borst. Ik heb ze laten weghalen”. Maar diep in haar hart wou Martine liefst iets anders vertellen tegen haar dementerende mama. En dan nu de harde feiten over het ontslag van Martine bij Familie.
Dat ontslag heeft Martine nooit zien aankomen. Stel je het maar eens voor: in 1991 krijg je de vraag om een rol in Familie te gaan spelen. Korte tijd later sta je op de set en op 30 december 1991 is de reeks voor het eerst op VTM te zien. Je speelt met enkele onderbrekingen mee tot in de herfst van 2015. Het verhaal van Marie-Rose is ten einde. Ik had een opnamedag, dat was het einde van de week, een vrijdag. Ik had een gesprek aangevraagd bij de baas. Vooraf had ik al een voorgesprek met zijn rechterhand - een vrouw - en twee dagen later volgde het gesprek met de grote baas. En ik kom binnen bij de baas en ik denk ha ok, ik ga mijn gesprek hebben. Hij was héél vriendelijk tegen mij, heel amicaal, als een echte vriend, vertelt Martine.
Martine: Hij zei 'kom binnen en zet u. We gaan ne keer babbelen he'. Ik zeg 'joepie, eindelijk'. Ik vond dat die héél raar deed. Ik zeg zo 'Guy, sorry dat ik het zeg maar ik vind dat jij raar doet. Is er iets misschien? Hij zei 'ja'. Ik zei heel nuchter 'ben jij mij aan het ontslaan ofzo?' En hij zei met een smile 'ja'. De reden van mijn ontslag? Zo'n rol kan nooit uitgespeeld geraken, zo simpel is dat . Het was om persoonlijke redenen. Er was zoveel veranderd en ik herkende niets meer eigenlijk van die pionierstijd die ik uiteindelijk heb meegemaakt. Ge voelt dat dat uw ding niet meer is. Maar dan langs de andere kent ben je ook realistisch en kan je niet zomaar je job opgeven.
Ten eerste ik acteer héél graag, het is een leuke personage om te spelen. Maar ge kunt uw job niet opgeven want op je 58 zonder werk zitten, ze staan niet te springen om u te vragen, dat weet ik ook wel. Ik ben daar nuchter genoeg in. Wat nu? Gewoon stempelen en heel veel problemen met de RVA ook enzo. Ja, ik ga stempelen. En ja, dan krijg je zo van die reacties van mensen op straat, dagelijks zelfs, dat is écht zo. Met kinderen ook. Dat ze niet zonder mij kunnen en die het ook niet geloven en die er ervan overtuigd ben dat ik nog terug kom.
Martine. Je krijgt ook reacties als 'Het is heel spijtig maar in uw plaats begrijp ik het wel. Als ge kunt rentenieren, ik zou het ook doen. ' En dan denk ik: 'mannekes toch, je zou de realiteit eens moeten weten'. Maar ik heb mijn trotsheid en laat dat dan ook nergens blijken. En als ze mij vragen hoe het met me is reageer ik met armer maar gelukkiger en dat meen ik ook. Daar is mijn hele leven nu in die twee woorden mee samengevat. Er is een last van mijn schouders gevallen. Ik heb mezelf herontdekt. Dat zegt Filip mij ook. Ik herinner mij nog de allerlaatste dag dat ik de studio verliet met mijn allerlaatste scène.
Ik had voor iedereen cava meegebracht. Van de directie uit hadden ze niets gedaan. Het merendeel van de acteurs waren zelfs niet op de hoogte van mijn ontslag. De ploeg van de make-up en styling hadden samen gelegd voor een bloemetje voor mij. En daar had diegene die meespeelden - in mijn laatste scène moest ik ontdekken dat mijn man vreemd ging met Trudy,Silvia Claes. Dus dat was mijn allerlaatste scène. Ik had geen moeite om mijn traantjes te bedwingen.
Het was heel raar, het doek valt nu voor u. Ik had ook gevraagd om er geen ruchtbaarheid aan te geven. En eigenlijk was dat héél triestig. En we hebben er met z'n allen nog een glas of twee op gedronken. Dan ben ik de studio uitgelopen met mijn ventje. Ik weet nog in de deuropening heeft hij mijn hand vastgepakt en hij zei 'Ik ben zo blij dat ik mijn vrouwtje terug ga hebben.'
Martine: En dan moet je jezelf terug herpakken he . En ik kijk ook heel bewust niet meer naar Familie want het kwetst mij teveel. Ze hebben me zo gekwetst. Ik had het verwijt gekregen dat ik asociaal geworden was en daarin had mijn baas gelijk in omdat ik me niet goed meer voelde. En de collega's waren ook komen klagen omdat ik zoveel vermagerd was. En ik heb gezegd tegen hem 'dat komt omdat ik teveel moet werken en omdat ik teveel stress heb', dus ja. Maar ik moet eerlijk zeggen, ik word er nu een beetje emotioneel van. Ik vind het onrechtvaardig maar je moet het aanvaarden, het is gewoon zo
Martine: Want ik voel mij nu echt weer vrij. Ik voel me super gelukkig eigenlijk nu, echt waar. Maar ik weet sowieso dat ik het acteren ga missen, heel erg. Het was mijn lange leven. Maar ik ben vooral emotioneel omdat ik geschrokken ben. Als ge in een situatie komt dat je ontslagen bent, dan laten sommige mensen je vallen als een baksteen. Ge komt zo - dat is een beetje zoals in de dierenwereld - je bent een gewond dier en een kudde laat een gewond dier gewoon achter. Niemand sprak nog tegen mij, niemand vroeg hoe het met me was met mij. Ik ben helemaal in mezelf gekeerd. Daarom is het ook een hele grote bevrijding dat ik er weg ben.
Martine: Ik heb geleerd van Filip dat je dingen moet leren loslaten in het leven. Alles heeft een zin en je moet aanvaarden net zoals ik mijn kanker moest ervaren. Ik herinner me nog de woorden van mijn mama: ze mogen U alles afnemen maar niet uw trots en dat laat ik niet gebeuren.
En als mensen op me afkomen om te vertellen dat ze me missen en mij een goede actrice vonden of nog vinden, dan heb ik daar véél meer aan dan een baas die iets tegen mij zegt.
