Hoe zou het met Kato gaan? Jaren gelden nog in Idool te zien maar het afgelopen jaar was een bijzonder stil jaar. En wat blijkt nu? De zangeres zat in de problemen. Vooral problemen met zichzelf. Ze heeft er een lang bericht over geschreven op Facebook en dat Kato al zover is, betekent dat ze goed bezig is om uit het dal te kruipen. En wat blijkt? Kato heeft plannen voor 2017. Maar eerst terug naar het verleden.
Als er iets is dat ik moet bekennen is: ik ontdek mezelf. Op mijn 18 begon ik aan het verhaal waar jullie mij leerde kennen, maar waar ik mezelf nog niet kende, vertelt Kato. Komende uit een moeilijke jeugd, vechtend tegen mezelf en iedereen die ook maar één voet te dicht bij me kwam. De grote schrik om nog meer beschadigd te worden, nog minder stabiliteit te hebben. Mezelf volledig kwijt te spelen. Liefde willen voelen, maar niet willen noch kunnen aanvaarden. Liefde ken ik niet en wil ik niet kennen. Liefde is gevaarlijk, stelt je teleur. Dat zag ik elke dag.
De gewoonte om alles zelf én alleen te verwerken en door te gaan, liefst met mijn hoofd zo hoog mogelijk. Maar laat vooral niemand te dicht komen. En dan kwam er muziek, de enige draad in mijn jonge jaren die me hielp.
Mensen die me kenden als tiener herinneren zich een rustig, ingetogen meisje, dat er niet uitzag alsof ze al veel had meegemaakt. Lief en schattig. Een beetje verlegen, toonde haar gevoelens niet echt. Maar vanbinnen volledig gebroken.
Muziek was mijn manier om me nog meer van de wereld af te sluiten. Wanneer ik achter de piano zat, en er wat deuntjes bij zocht, kon ik mezelf kalmeren. En dan toch nog steeds een rol spelen. Mijn eerste nummers klonken redelijk opgewekt, zo zeiden ze het. Maar de teksten waren vaak redelijk deprimerend. Klonk bekend in mijn oren. Maar het hielp me vergeten. Voort blijven gaan. Mijn stem was een van de weinige dingen waar ik controle over had. De perfectie nastreven. Op een bepaald punt in mijn tienerjaren leerde ik andere mensen kennen die ook door muziek waren gepassioneerd. Allemaal op zoek naar erkenning, een manier om gehoord te worden. Mensen met wonden, met verhalen, mensen die verwerken. Zij die zich al konden blootgeven door hun muziek. Ik die keek, luisterde en vast zat. Muziek maakte de ergste emoties in me los, maar ze zelf overbrengen was nog een andere zaak. Want dan toon je weer een stukje van jezelf. Wanneer mijn ouders uiteindelijk de verstandigste beslissing namen om te scheiden, gooide ik mezelf in een andere wereld. De wereld van de tv. Niet beseffen dat hierna waarschijnlijk mentaal mijn ergste periode aankwam. Meedoen aan zo'n programma was leuk. Ik werd gehoord bij mijn auditie. Mensen zagen een klein verlegen meisje, die haar stem redelijk onder controle had en 'innemend' was.
Ik hoorde de positieve feedback maar nam het nooit op. Die grote muur stond rond mij, en niemand mocht er door. Kijkend naar de reacties van anderen, kijkend naar mezelf. En toen kwam het programma ook op tv & kwamen de mensen van overal met een duidelijke mening en gooide die ook naar mij.
Heel veel mooie reacties, mensen die naar mij opkijken. Naar mij. Ik met mijn muur. Ook mensen die mij uitschelden en afbreken op basis van mijn uiterlijk, hoe ik overkom, mijn stem, … Maar ook daarvoor had ik mijn muur. Alleen werd hij op deze manier hoger en hoger, en raakte ik mezelf steeds meer kwijt. Waar was ik? Wie een aandachtige kijker was tijdens het programma (ja, je kan het ook terugzoeken), ziet weinig of geen emotie. Ik kon dat niet. Ik mag mezelf niet tonen, ga alle controle kwijtspelen en nog meer gekwetst worden. Zingen, dat kan ik, ik weet hoe ik noten moet halen en hoe ze voller of zachter moeten klinken. Maar gevoel schrappen we van de lijst.
Dit spel met mezelf werd alleen maar erger en bleef duren. Ik zocht naar dingen waar ik wél controle over had. Mijn gewicht bijvoorbeeld. “Wauw, jij bent zo hard vermagerd”. “Wat zie jij er beter en knapper uit”. Ze kregen allemaal een slechtere betekenis in mijn oren. Was dit wat heel Vlaanderen belangrijk vond? Was dit wat ze wilden zien? Het hielp me alleen maar om mijn controle op bepaalde vlakken nog meer te behouden, en mij als persoon nog meer weg te stoppen. En dan rol je in een wereld vol verwachtingen. Zo veel mogelijk verkopen, op een zo kort mogelijke tijd. Overal tegelijkertijd zijn, liefst met een grote smile op je gezicht en als het ook even kan gelukkig zijn. Opletten wat je zegt of doet want, vanaf nu mag iedereen over je oordelen en deze ook allemaal naar je hoofd gooien. Opletten want anders weet heel Vlaanderen meteen waar je zit en wat je doet met wie. De wereld waar ik mezelf zag als een klein meisje, waarbij niets of niemand door mijn harnas geraakte. De wereld waar sommige mensen zich zeer superieur voelen, want ze hebben het gemaakt in Vlaanderen. In Vlaanderen verdorie, het is een scheet groot.
De wereld waar het allemaal draait rond verkoop en wat er allemaal kan werken op grootschalig publiek, zo veel mogelijk mensen bereiken en vooral zoveel mogelijk verkopen. Geen tijd krijgen om mezelf te ontdekken, om open te bloeien en mijn eigen gevoelens ergens in te stoppen. En dat merk je. Dat merk ik. Ik schreef nummers over situaties die ik verzon, over liefde die ik niet ken. Toekijken naar mijn leven & dat van anderen. Ik heb nooit een vangnet gekend. Niemand die klaar stond om mij op te vangen als het fout gaat. Tot ik mijn band leerde kennen. Mensen met een passie voor muziek, die gelukkig werden van muziek maken, zonder zich maar iets aan te trekken van wat de mensen zeggen over hen. Fantastisch. Mensen die over mijn muur wilden klimmen, sommige lukten er in, anderen niet helemaal. De muur afbreken om de échte persoon te leren kennen. Die persoon die ik nog moest leren kennen. Zo zijn er enkele geweest en die koester ik enorm, ook al weten ze dit misschien niet allemaal.
Ik ben nu 25 jaar en heb mezelf in het laatste jaar pas écht leren kennen. Ik weet nu wat liefde is, na een proces met vallen en opstaan. Vooral vallen geef ik eerlijk toe. Hoe kan je iemand anders graag zien, als je jezelf niet graag ziet? Dus heb ik ook mensen gekwetst op mijn pad, mensen die bleven duwen tegen de muur maar hem niet weg kregen. Wie nooit liefde heeft gezien en gekend, kan ze moeilijk geven. Ik had mijn eigen beeld gemaakt over liefde. Dat beeld dat het laatste jaar volledig omgedraaid is. Ik laat iemand toe in mijn hart. Stap voor stap, telkens wat meer. Ik vertrouw mensen. Met vallen en opstaan. Ik laat mensen toe. Ik kom op voor mezelf. Voor wat ik belangrijk vind. Niet eeuwig medelijden blijven hebben, niet mezelf wegcijferen voor iemand anders. Ik ben ook belangrijk. Het werd tijd ook. Tijd om mezelf dat te gunnen. Tijd om mij te kunnen zijn. Ik ontdek nu dingen die ik graag doe en waar ik gelukkig van word. En dat uit zich ook in mijn muziek. Klaar voor een heel open dagboek, nummers die kleine stukjes van mezelf zijn.
Mij kunnen zijn. Waar jullie een deeltje van uitmaken. Jullie hebben mij mee gevormd, in positieve & negatieve zin. Ik onthoud alle vrolijke, ontroerde gezichten die ik zag tijdens mijn optredens, het live spelen. Emoties die ik zag bij jullie maar zelf niet kon overbrengen. Mensen die mij altijd zijn blijven steunen, al steunde ik mezelf niet. 2017 zal een jaar worden met veel liefde. Veel muziek. En veel mezelf zijn.
