De ‘Cel vermiste personen’ van de federale politie onderzoekt jaarlijks duizenden verdwijningen. De Cel werd opgericht ten tijde van de zaak Dutroux en bestaat op 4 september precies 25 jaar: een ideaal moment om mee in hun wereld te duiken én samen terug te blikken op die bijzondere periode. Wie zijn de mensen die op zoek gaan naar al die vermiste personen, en hoe doen zij dat? Dat is de vraag die Fatma Taspinar zich stelt in de vierdelige reeks De cel vermiste personen. Fatma is zelf criminologe van opleiding en naast Journaal-anker ook justitiejournalist bij VRT NWS. Ze mocht dit voorjaar enkele maanden meelopen met de Cel en kreeg zo een unieke blik achter de schermen van een van de meest succesvolle afdelingen van de Federale gerechtelijke politie.

Het is iets wat niemand ooit wil meemaken: een dochter of zoon, vader, moeder of een andere dierbare die spoorloos verdwijnt. Toch komen er bij de politie jaarlijks maar liefst 12.000 meldingen binnen van vermiste personen, waarvan er 1.200 onrustwekkend zijn. Elke verdwijning is een drama, voor de vermiste persoon zelf én voor familieleden, vrienden en verwanten. Gelukkig worden zij niet aan hun lot overgelaten.

Fatma Taspinar: “Elke dag krijgt de Cel minstens drie telefoons over nieuwe verdwijningen. Vaak van jongeren die thuis zijn weggelopen. Of van ouderen die het rusthuis buitenstappen en gaan dwalen. En nog vaker van mensen, van alle leeftijden, die het niet meer zien zitten en de deur van hun leven definitief achter zich willen dichttrekken. Al die mensen hebben een naam en een gezicht. En geliefden die hen missen. De Cel probeert al die mensen een antwoord te geven. Ook al is dat antwoord vaak pijnlijk. Dat heeft mij altijd enorm geïntrigeerd. Hoe hou je zoiets vol? Hoe vertel je ouders bijvoorbeeld dat je hun kind hebt gezocht, maar niet gevonden? Of wel gevonden, maar niet meer in leven? Hoe breng je hen het allerslechtste nieuws dat ze ooit zullen krijgen?

We kennen de Cel vermiste personen van geruchtmakende verdwijningszaken zoals die van An en Eefje en Julie en Melissa, Liam Vanden Branden of Frederik Vanclooster. Maar de speurders onderzoeken ook vele andere zaken met evenveel toewijding en doorzettingsvermogen.

Aan het hoofd van de afdeling staat Alain Remue: “Met deze serie willen we de mensen meenemen in onze wereld, de wereld van onrustwekkende verdwijningen en niet-geïdentificeerde lichamen. Dat is niet altijd evident, vaak confronterend, rauw en emotioneel, maar wel onze realiteit van elke dag. De inkijk in ons werk geeft eens te meer aan hoe belangrijk het wel is om aan mensen antwoorden te kunnen geven, ook al zijn het soms antwoorden die ze niet willen horen. Slecht nieuws is vaak zo veel beter dan geen nieuws, dat is wat wij de voorbije 25 jaar hebben geleerd van ouders van vermiste kinderen.”

Alain Remue
In de reeks volgt Fatma de rechercheurs van de Cel vermiste personen tijdens hun werkzaamheden over het hele land. Hoe pakken zij hun onderzoek aan? Welke methodes hanteren ze, met welke andere diensten en instanties werken ze samen? Wat bepaalt hun kansen op succes? Welke verdwijningen hebben ze zoal opgelost en welke zaken blijven zelfs na vele jaren onopgelost? Hoe gaan de speurders zelf om met hun emotioneel belastende werk? Een antwoord op deze en andere vragen krijgen we in De cel vermiste personen.

Doorheen de vier afleveringen gaat Fatma Taspinar op stap met verschillende rechercheurs van de Cel vermiste personen tijdens hun opsporingen en zoekacties. Tegelijk maken we ook kennis met de externe partners van de Cel, ieder met hun eigen technische specialiteit, zoals het parket, de civiele bescherming, Child Focus en wetsdokters.

In elke aflevering komen diverse zaken aan bod. Zo volgen we bijvoorbeeld Alain Remue tijdens de zoekactie naar Frederik Vanclooster, een student die begin dit jaar verdween tijdens een oudejaarsfeest in Vilvoorde. Maar de Cel doet ook nog altijd onderzoek in oude verdwijningszaken, zoals die van Liam Vanden Branden, die in 1996 op tweejarige leeftijd verdween. Nieuwe onderzoekstechnieken kunnen bij dergelijke ‘cold cases’ ook vele jaren later nog voor een doorbraak zorgen. En dat is iets waar de nabestaanden recht op hebben.

Fatma Taspinar: “Zoals Alain Remue het altijd zegt: ‘slecht nieuws is nog altijd beter dan geen nieuws’. Een uitspraak die ik nooit ben vergeten en die ik nog veel meer ben beginnen begrijpen na het volgen van de rechercheurs. We proberen ook te peilen naar de mens achter de rechercheur. Hoe blijf je rechtstaan en vooruitgaan in een job die vaak de kleinste kanten van een samenleving laat zien?

De zoekactie naar Frederik Vanclooster

Fatma Taspinar en rechercheur Katty Doms halen knuffels op bij de mama van Liam Vanden Branden, in de hoop DNA van Liam te kunnen terugvinden
De zoekacties van de Cel brengen Fatma Taspinar en de kijkers van West-Vlaanderen tot Luxemburg, langs kanalen en rivieren, bossen en braakliggende velden, oude gebouwen en spoorwegtunnels. Maar even vaak worden verdwijningen opgelost vanop het kantoor van de Cel in Brussel, met een telefoon, een computer, gezond verstand en stressbestendigheid als belangrijkste wapens.

Daarnaast keren we in elke aflevering ook terug naar een plek die een kantelpunt was in de 25-jarige geschiedenis van de Cel vermiste personen. Wat is er op die plaats juist gebeurd en welke impact had dat op de Cel en haar rechercheurs? Welke dossiers zijn aan hun ribben blijven kleven? En wat hebben zij de afgelopen 25 jaar opgestoken over de mens en onze maatschappij?

Op 4 september 2020 bestaat de Cel vermiste personen precies 25 jaar. Het begon allemaal met de verdwijningen van An en Eefje en Julie en Melissa. Tijdens het eerste jaar van haar bestaan loste de Cel vermiste personen meteen een van de meest ophefmakende Belgische verdwijningszaken op van de laatste decennia. Sindsdien werden duizenden vermisten teruggevonden door en dankzij de Cel vermiste personen.

Alain Remue: “Toen we in september 1995 aan dit avontuur begonnen, hadden we geen idee wat er op onze weg zou komen. Als ik er vandaag op terugkijk is het bijna onwaarschijnlijk wat we allemaal hebben meegemaakt. Intussen meer dan 28.000 dossiers! De zaak Dutroux, Andras Pandy, de Franse seriemoordenaar Fourniret, de verdwijning van Stacy en Nathalie, de zaak Ronald Janssen, Julie Van Espen, Frederik Vanclooster. Dat zijn natuurlijk zaken die bijna iedereen kent. Maar daarnaast zijn er duizenden dossiers die vaak nooit de media hebben gehaald. De meeste liepen gelukkig goed af, maar ook daar ging het vaak over mensen die geconfronteerd werden met ellende en onzekerheid.”

De Cel vermiste personen telt vijftien rechercheurs en twee administratieve medewerkers. Alain Remue is diensthoofd en woordvoerder, en komt daardoor geregeld in de media. Samen met Guido Van Rillaer is hij nog de enige van de pioniers die er vanaf het begin bij waren. De Cel bestaat uit twee afdelingen: de ene houdt zich bezig met de onrustwekkende verdwijningen, de andere met de identificatie van gevonden lichamen of lichaamsresten, en met personen met geheugenverlies.

De Cel werkt voor haar opsporingswerk samen met vele partners: de lokale politie, het parket, de civiele bescherming, het Technisch Steunteam van de scheepvaartpolitie, hondenbegeleiders, de helikopterpolitie, Child Focus, wetsdokters, het NICC (Nationaal Instituut voor Criminalistiek en Criminologie, enz.

De Cel Vermiste Personen, vanaf woensdag 2 september om 20.40 op Eén.

Voor James terug aan boord van de Evanna stapt voor een nieuw seizoen van Gert Late Night, mag hij een nieuwe week van Het Rad openen als letterzetter. Hij gaat helemaal op in zijn rol van letterzetter én onthult een bijzonder geheim: wat doet hij elke dag tot 3 maal toe?



Viktor, Maya en Etienne hopen maandag fantastische prijzen te winnen. Viktor is 20 jaar, komt uit Sint-Truiden en studeert vastgoed. Hij geraakte ooit een tand kwijt tijdens een skireis - nu ja na een apres-ski, maar is zeker niet op zijn mondje gevallen. In de aflevering van morgen steekt hij alvast een tandje bij.



Het Rad met de geweldige Peter Van de Veire, maandag 24 augustus om 21.20 uur op VIER.

 

Natalia praat in Story openhartig over haar eerste bevalling. Vier maanden geleden beviel Natalia van Bobbi-Loua en die bevalling duurde maar liefst 36 uur. Toch blikt Natalia positief terug op de bevalling…

 

 

Natalia meent dat de bevalling heel goed verlopen is. “Al heeft ze wel 36 uur geduurd. Twee volle nachten. Maar ik ga dat niet dramatiseren. Op zo’n moment ga je daar gewoon door. Je weet ook dat je er iets voor in de plaats krijgt, dan kan je een ander soort pijn aan,” onthult Natalia in Story.

 

 

 

 

Met de gloednieuwe docureeks Ja, Chef! brengt VIER dit najaar de weg naar de culinaire top van enkele jonge getalenteerde chefs in beeld.

Het leven van een jonge chef is keihard: lange werkdagen - tot 110 uur per week- en nauwelijks tijd voor familie, vrienden of hun eigen kinderen. Het financiële risico is groot. En de concurrentie bikkelhard. Kok zijn is niet alleen hun werk, het is hun leven. Constant zijn ze bezig met dingen opzoeken, creëren en ontdekken van nieuwe producten. Steeds is er die wil om te verbeteren en de druk om te presteren. Vaak ten koste van een leven met normale werkuren, een sociaal vangnet of een gezin.

Vijf jonge Vlaamse topchefs zetten dit najaar hun restaurant voor ons open. Allemaal zijn ze gedreven door passie, adrenaline en ambitie. Internationale erkenning, GaultMillau-punten en Michelinsterren zijn kinderdromen van hen en daar hebben ze heel veel voor over. In Ja, Chef! volgen we het vallen, opstaan en weer doorgaan van deze creatieve doorzetters met hun eigen visie, problemen, en momenten van intens geluk. We volgen de chefs gedurende een zestal maanden van juni tot eind november, wanneer de sterren worden uitgedeeld. Slagen zij er in - om in dit horrorjaar voor de horeca – hun hoofd boven water te houden en hun droom te realiseren?

Walter Grootaers lag zelf in het ziekenhuis met het coronavirus en vindt dan ook dat de maatregelen strikt moeten worden opgevolgd. Toch heeft de Opperkreuner soms toch zijn bedenkingen: “Ik voel wel onbegrip,” klinkt het bij de 65-jarige zanger-presentator in Dag Allemaal.

 

 

Terwijl vliegtuigen vol zitten en de stranden vol liggen, blijven concertzalen en festivalweides leeg. Toch meent Walter Grootaers dat er ook daar oplossingen voor zijn.

 

 

 

 

“Neem nu die honden die corona kunnen ruiken, fantastisch toch voor muziekfestivals volgend jaar. En in Duitse en Nederlandse tv -studio’s gebruiken ze nu een onzichtbare nevel die alles ontsmet, ze kunnen dus gewoon met publiek opnemen. Ik denk zelfs dat het een Belgische uitvinding is, de man van de AED-studio’s in Lint zit daar mee achter. Maar in Vlaanderen is er precies geen interesse voor, vreemd,” klinkt het ontgoocheld bij Walter Grootaers.

 

 

Jarenlang was Siska Schoeters één van de leading ladies van Studio Brussel en vorige zondag mocht zij Radio 2 vertegenwoordigen bij Radio 2 Zomerhit 2020.

 

 

Het was ooit anders, Siska Schoeters begon al in het begin van deze eeuw als jongedame bij Studio Brussel, daar werkte zij met losse contracten en dat was voor haar niet echt prettig. In Het Nieuwsblad van zaterdag vertelt Siska Schoeters dat zij het jarenlang moeilijk had bij Studio Brussel. De reden? Een gebrek aan erkenning in de vorm van een vast contract.



“De eerste vijf jaar bij Studio Brussel waren waarschijnlijk mijn moeilijkste jaren. Ik kreeg geen contract, mensen die na mij kwamen kregen er wel een. Ik was nochtans de vaste invaller, maar vijf jaar lang bleven ze zeggen dat ze niet overtuigd waren. Ze zagen het niet”, vertelt Siska Schoeters. De partner van Tomas de Soete vertelt in de weekendeditie van Het Nieuwsblad hoe moeilijk zij het daarmee niet had. “Ik heb nog staan huilen in de gang. De hele zomer had ik het ochtendblok gepresenteerd, maar na de vakantie moest ik terug naar één dag per week presenteren. Ook financieel was dat niet makkelijk. Pas in 2007 kreeg ik mijn vast contract en mocht ik meteen ook Music for Life doen. Maar ik ben nog zeer lang onzeker gebleven”, geeft Siska in de krant toe.