Het zal voor Herman Verbruggen geen uitzondering zijn dat hij al eens als Markske wordt aangesproken en niet als Herman. Het is iets wat hij dagelijks tegenkomt en daar heeft hij ondertussen mee leren leven. 

“Als je een reeks van twee seizoenen maakt, heb je mensen die gekeken hebben en mensen die niet gekeken hebben. 'F.C. De Kampioenen' is al 35 jáár op tv: dan heeft iedereen je gezien en plakt je personage aan je vast. Bij mij nog meer dan bij de anderen, omdat ik naast 'F.C. De Kampioenen' vooral achter de schermen heb gewerkt, en mensen mij dus alleen maar gezien hebben als Mark Vertongen”, legt Herman uit in Humo. 

Niet alleen de oudere generaties kennen Herman, ook de jonge mensen kennen Herman erg goed. En dat verbaast hem dan wel weer een beetje. 

“Ik presenteer binnenkort Pennenzakkenrock, voor 25.000 kinderen van 12 jaar: die waren nog niet geboren toen wij met 'F.C. De Kampioenen' stopten, en toch sta ik daar als DJ Mark Vertongen achter de draaitafel.” 

Bij de familie Planckaert is er altijd wel een reden tot feesten. Vandaag is Devon Planckaert jarig en wordt hij 18 jaar. De zoon van Francesco en Magali is eindelijk officieel volwassenen en dat kan natuurlijk niet onopgemerkt voorbij gaan. Proficiat Devon!

Wie is zondagavond de praatgast van Micha Marah in het programma 'Hadiemicha' op MENT55? David Vandyck zakt naar de studio af en praat daar een uur lang honderduit met Micha Marah. 

Hadiemicha, zondagavond om 21 uur op MENT55, ook op zaterdag 29 juni om 10 uur. 

Er zijn maar weinig mensen in Vlaanderen die geen grote fan zijn van ‘FC De Kampioenen’. Iedereen moet erg lachen met de reeks, ook al is het een zoveelste herhaling. Ook Saartje Vandendriessche is een grote fan. 

Saartje speelde zelfs een aantal keren mee in de reeks. De eerste keer was ze een majorette en later werd ze Mimi van de Pussycat. 

“Mimi kwam, aangespoord door Boma, solliciteren in het café van Pascale. Ze was niet het scherpste mes in de la: gevraagd wat 'een dagschotel' was, schreef ze het woord 'voetsel' op, met een 't'. Dat deed ik met het puntje van mijn tong uit mijn mond, alsof elke letter de grootste moeite kostte”, lacht ze in Humo. 

Saartje en Marijn Devalck hebben regelmatig samen op de set gestaan en dat vond Saartje wel plezant. Zij vindt hem een aangenaam persoon. 

“Ik heb later met hem nog een item gemaakt voor 'Vlaanderen vakantieland', over de lekdreef, een straat in Averbode waar tijdens de zomermaanden ijskarretjes staan. We hebben dat twintig keer opnieuw moeten filmen omdat ik elke keer in een complete deuk lag, enkel en alleen door de manier waarop Marijn dat woord uitsprak - in zijn mond was het niet gewoon de lekdreef, maar de lékdreef.” 

Elke goede band moet wel eens repeteren voor ze gaan optreden. Dat deden De Kreuners ook. Tot ze op een bepaald moment geen tijd meer hadden om op te treden door de vele optredens die ze hadden. 

“Ik herinner me de periode rond 1990, toen speelden we 180 concerten per jaar. In 1992 zeiden we tegen onze manager (toen Alain Grootaers, broer van, red.) dat het er minder moesten zijn. Geen probleem, zei Alain. En hij boekte er 160”, lacht Walter in De Morgen. 

De groep heeft een tijdje niet meer kunnen optreden door de ziekte van Walter. Hij heeft zelfs eventjes gewacht met het de andere leden te vertellen. Maar daar had hij een goeie reden voor. 

“Ik wilde het stilhouden, had geen zin in gezeur en pers en telefoons. Ik wist het zelf nog maar een maand. Rick wist het wat eerder dan de groep en toen we zijn samen gaan eten en heb ik het verteld. 'Jongens, ik heb een leverziekte.' En toen zei Erik: 'Ja, en ik heb de ziekte met een K aan mijn prostaat.' Hij is ook weer helemaal in orde nu, gelukkig.” 

Niks zo belangrijk in het leven voor Dina Tersago als haar kinderen. Thor en Isak zijn alles voor de presentatrice en dat ze ooit mama zou worden, daar droomde ze al heel haar leven van. 

“Maar je kan op voorhand niet inschatten hoe dat gaat zijn. Ik heb mijn visie over het moederschap al wat moeten bijschaven. Vroeger dacht ik dat er bepaalde regels moesten zijn, zoals de kinderen die in hun eigen bed slapen, maar ik ben daarvan afgeweken omdat ze nood hadden om bij mama in bed te kruipen”, glimlacht Dina in Story. 

Ondertussen gaat Dina iets meer op het gevoel af, en moet ze ook toegeven dat dat gevoel haar soms toch een beetje in de steek laat. Mama zijn, het blijft een heuse zoektocht. 

“Ik zie mijn kinderen heel graag, maar het is zeker niet evident om altijd mama te zijn. Als ik moe ben, durf ik al eens wat sneller kwaad te worden. Achteraf denk ik dan: ik had niet zo mogen uitvliegen. Mijn jongens hebben best veel energie en eisen mijn volle aandacht op. Anderzijds kan ik ze ook wel makkelijk loslaten. Als ik een paar dagen weg ben, kan ik daar echt van genieten. Maar ik zorg er dan wel voor dat thuis alles goed geregeld is.” 

Jacky Lafon moet toegeven dat ze ontzettend zenuwachtig was voor haar terugkeer naar ‘Familie’. Sinds die 9 jaar dat ze de reeks heeft verlaten, is er heel wat veranderd en er zijn niet zo heel veel acteurs meer van vroeger. 

“Ik dacht: hoe gaan ze reageren? Maar ik kwam terecht in een zee van liefde, vriendschap en knuffels. Alsof ik nooit was weggeweest. Het was bijna tien jaar geleden, maar ik voelde me meteen weer thuis bij mijn familie”, zegt Jacky in Dag Allemaal. 

Het valt de actrice wel meteen op dat de manier van werken veranderd is tegenover vroeger, maar gelukkig wel in de positieve zin. 

“Caroline Maes is een fles cava gaan vragen en dan zaten wij daar gezellig met een glaasje bubbels onze teksten door te nemen. Niet dat Rita weer aan de fles is hoor, ze drinkt niet meer. Ik ook niet, zeker niet als ik moet rijden. Maar kom, als je een hapje eet, moet je eens kunnen toosten, hé. Dat voelde echt als: 'Welkom Rita, welkom Jacky!'.” 

Rani De Coninck was een tijdje buiten strijd waardoor ze niet meer kon gaan werken. Ze verzette zich ook volop tegen het verdriet dat ze voelde en dat had ze beter niet gedaan. Het is dankzij haar man dat ze het verdriet toeliet en dat ze kon beginnen aan haar herstel. 

Het was vooral onverwerkt verdriet om haar overleden zus die weer was komen opspelen. En dat allemaal door een gebeurtenis bij vrienden van haar en haar man.  

“Ik liet het toe en het werd een zeer heftige periode. Daar ben ik nu dankbaar om. Want ook al was het oud verdriet, de rouw om mijn zus kent geen einde. Die kan altijd getriggerd worden. Een geur, een blik van iemand of een lied, je kunt het zo gek niet bedenken of het is er weer. Ik word niet op een dag wakker met het gevoel: ah, het is voorbij, dat verdriet”, zegt Rani in De Morgen. 

Men zegt wel eens dat je verdriet een plek moet geven en dat het dan ook weer beter zal gaan, maar dat vindt Rani een beetje vreemd. 

“Weet jij waar die plek is dan? Nee, ik ga tot het einde van mijn dagen verdriet hebben om mijn zus, die plots niet meer naast mij liep op mijn levenspad. Maar ik probeer ook dankbaar te zijn voor de jaren die we wel samen hadden, zelfs al zijn dat er maar zestien.” 

Wie had gehoopt nummers als ‘Goeiemorgen morgen’ of ‘Baby Baby’ ooit nog gezongen te horen worden door Hugo in duet met iemand anders, die moet Hugo teleurstellen. Hij zal die nummers nooit nog met iemand anders zingen, want dat voelt niet juist aan. 

Tijdens de winterrevue zong Hugo de nummers wel. Maar daar was Nicole weer eventjes van de partij, dankzij een hologram. 

“Toen ik haar voor de eerste keer zag, dat hologram dus, ben ik gecrasht. Na een paar keren voelde het echter goed aan. Ik had echt het gevoel dat Nicole naast mij op het podium stond. Tot de laatste voorstelling. Toen werd ik overvallen door een verschrikkelijk gevoel. Toen besefte ik dat het écht de allerlaatste keer zou zijn dat we samen op het podium stonden”, zegt Hugo in Primo. 

Hugo moet het al eventjes stellen zonder zijn vrouw en er zijn heel wat momenten waarop het moeilijk is om alleen te zijn. 

“Het moeilijkste is het alleen eten. Ik ben dat nog altijd niet gewoon. Ik betrap mezelf erop dat ik heel vlug eet, om snel van die tafel weg te zijn. Wanneer ik aan de keukentafel zit, staar ik naar de lege stoel waarop Nicole altijd zat. Dan zie ik heel goed wat er veranderd is en krijgen mijn leegte en gemis een duidelijk beeld.” 

In elk goed huwelijk rommelt het weleens. Dat is bij Winnie Bogaerts en Jonah Hulselmans niet anders. Strubbelingen zijn het koppel niet onbekend, maar daar slaan ze zich altijd door. 

“Winnie is de eeuwige optimist. Ze denkt op voorhand niet na over dingen en lost de problemen op als ze zich voordoen. Ik ben dan eerder wat negatief ingesteld, altijd bezorgd en een groot stresskieken . Het kan weleens kletteren. Winnie is daar gevoelig voor en begint snel te wenen”, zegt Jonah in Het Nieuwsblad. 

Ook wat betreft de opvoeding van hun dochtertje, is Winnie de meest geduldige van de twee. Jonah durft al eens zijn stem verheffen. Maar dochtertje Lily lijkt zich aar heel weinig van aan te trekken. 

“Ze is een echt papa's-kindje. 'Papa' was ook haar eerste woordje. Al is ze echt een dochter van ons. Ze is heel sociaal, gaat overal graag mee naartoe, maakt snel vriendjes. We lijden allebei een beetje aan fomo, en willen overal bij zijn. Dus is het wel fijn dat Lily zo gemakkelijk is.”