Het was een stralende die 20ste september 2014, de dag waarop Staf Coppens en zijn vriendin Monique in een open wagen aan het gemeentehuis van Tremelo arriveerden. De twee zouden even later hun ja-woord geven in het bijzijn van hun kinderen, familie en naaste vrienden.

Maar wat keken Monique en Staf vreemd op toen zij de pers aan het gemeentehuis zagen staan, dat hadden ze niet verwacht. De twee lieten er hun mooiste dag niet door verpesten en poseerden even voor de aanwezige pers die het koppel nadien lieten genieten van hun huwelijk, want ook dat is waar de Belgische voor staat. 

Ondertussen zijn we 11 jaar verder en wat is het leven van Monique en Staf in al die jaren veranderd. De kinderen zijn groot geworden, hun thuis ligt nu in Zweden. De geluksfactor van het gezin Coppens is misschien wel met factor tien gestegen, genieten doen zij elke dag van het leven, ook al werken zij best wel hard. Vandaag is er hopelijk tijd om te genieten, proficiat Monique en Staf!

Heel veel mensen hebben een probleem op al op jonge leeftijd uit te zoeken wat zij later willen worden. Waar heb jij toen je klein was niet allemaal over gedroomd en wat is er uiteindelijk van gekomen?

Weervrouw Jacotte Brokken studeerde chemie, ook al had zij wel wat in de theaterwereld willen doen. Chemie is er nog in haar job, maar toch wel op een andere manier dan bij de eerste jobs die zij uitoefende.

"Na mijn studie heb ik drie jaar lang verschillende jobs gedaan in de chemie met het idee dat ik mijn droombaan er wel zou vinden. Maar het plezier ging er snel af en de gedachte dat ik dat nog veertig jaar zou moeten doen, leek ineens heel claustrofobisch”, geeft Brokken tijdens een interview met de krant De Morgen toe.

“Gevolg: een crisis na drie jaar jobhoppen. Opeens was ik Jacotte de chemicus die al de rest verwaarloosd had. Ik was de sparkle kwijt”, geeft zij toe.

En dus werd de zoektocht naar wat anders opgestart. “Omdat ik iets anders wilde, ben ik digital content creation gaan studeren. Daarvoor mocht ik stage doen op de VRT. Datzelfde jaar werd ik ook geselecteerd voor Studio Dada van Studio Brussel. Ik kende er mijn weg intussen, dus kwam ik op dat sollicitatiegesprek met zoveel zelfvertrouwen aan dat ik ben aangenomen”, glundert Brokken.

"Maar een paar maanden later bleek dat ik na mijn stage geen job kreeg én dat ik niet bij Studio Brussel mocht blijven. Een stevige domper op de feestvreugde”, lacht Brokken.

“Wel probeerde ik een voet tussen de deur te houden. Vier jaar later, na een uitstap in het hoger onderwijs, mocht ik toch achter de schermen beginnen. Dat was leuk, maar ik wilde presenteren”, gaat Brokken in De Morgen verder.

“Ik maakte toen al YouTube-video's en toen ze vervanging zochten voor Frank Deboosere werd ik gevraagd voor een screentest. Geloof me, ik zou er nooit voor gesolliciteerd hebben. Uit angst dat ik het niet zou kunnen. Ik heb geen meteorologie gestudeerd, dat volstond om te twijfelen of ik er wel geschikt voor was. Typisch vrouwen, hè. Als die in een lange lijst met vereisten aan één ding niet voldoen, durven ze hun kans niet te wagen”, knipoogt Jacotte Brokken.
 

Hoewel Pedro Elias en Robin Pront ongetwijfeld naar elkaar opkijken als goede vrienden, blijkt Robin nog meer bewondering te hebben voor overleden Sopranos-acteur James Gandolfini volgens Pedro.

Al maakt Robin de opmerking dat hij ook ontzettend opkijkt naar Johan Cruijff. “Vroeger, thuis, was hij onze god. Zeker voor mijn vader, hij is een Nederlander. Cruijff was enerzijds een fantastische voetballer, maar anderzijds ook een icoon die ergens voor stond, slim en principieel.”

Pedro zou dan weer een ontzettende fan zijn van de overleden Amerikaanse kok en tv-presentator Anthony Bourdain, een rebel die fantastisch kon schrijven. Eigenlijk een beetje zoals Pedro, aldus Robin.

“Hij was een geweldige kok maar was ook goed in jiujitsu”, merkt Pedro op in Story. “Twee dingen die ik niet kan. Als televisiemaker was hij een vernieuwer.”

Al lijkt Robin ook een krak van een televisiemaker te zijn. “Hoe Robin scenario's schrijft, gecombineerd met zelfvertrouwen en visie. Ik kan ook goed schrijven, maar ik ben minder overtuigd van mijn talent. Robin combineert een eigen, unieke stem met een gezonde dosis zelfvertrouwen. Daar ben ik jaloers op, zonder afgunstig te zijn”, besluit Pedro.

In een van de afleveringen van ‘Over mijn lijf’ gaan Kobe Ilsen en Danira Boukhriss behoorlijk uit de kleren. Alleen Danira beperkt zich nog een beetje omdat ze zich nog niet 100% in orde voelde op fysiek vlak.

Danira hield een sportlegging aan en dat voelde voor haar toch net iets veiliger. Het gaf haar een veiliger gevoel om over haar zelfbeeld te praten. Zo vermijdt ze ook het risico dat er een printscreen zou gemaakt worden die dan het hele net zou rondgaan.

“En dan heb je daar geen controle meer over. Terwijl het míjn lichaam is. Daarnaast ben ik ook gewoon wat preutser op dat vlak. Ook op een strand vind ik het moeilijk om rond te lopen in een bikini. Waarom zou ik dat dan plots wel moeten doen voor een camera?”, zegt ze in Het Nieuwsblad.

Het is een feit dat iedereen zich vergelijkt met iemand anders en dat we vaak anderen knapper vinden dan ons zelf. Danira is daarmee begonnen toen ze twaalf jaar oud was.

“Ik voelde mij altijd de vollere persoon van de groep. Nu lukt het om dat wat meer los te laten. Maar ik merk nog steeds dat wanneer ik wat vermager, om welke reden dan ook, dat ik veel complimenten krijg van mensen. Voor je het weet zit je in een ongezonde spiraal, en denk je dat je slank móét zijn.”

Margriet Hermans en Koen Crucke kennen elkaar al meer dan 35 jaar. De twee zijn goede vrienden en hebben vooral lief met elkaar gedeeld, maar ook leed.

“Problemen delen, dat doe ik niet zo makkelijk. Toen ik als politicus niet herverkozen raakte - ik moest mijn plek afstaan aan een ander - was dat zo'n grote teleurstelling, na al dat harde werk. Pas toen ik dat verwerkt had, vertelde ik het aan Frank”, geeft Margriet toe in Story.

Iets waar Koen zich wel in herkent. Hij reageert net hetzelfde als Margriet. Ook hij zal niet heel snel over zijn problemen praten. Ze kunnen allebei hard zijn voor zichzelf. Geen gezever, altijd maar blijven doorgaan.

“Toen ik pas samen was met Frank, probeerde mijn ex-partner Paul me een loer te draaien. Hij wilde mijn broers ervan overtuigen de familieraad samen te roepen omtrent Celien, omdat ik haar enkele dagen bij de babysit en familie had ondergebracht. Ik zat met dagelijkse shows aan de kust. De smeerlap vond dat ik mijn kind verwaarloosde terwijl ik aan zee zat 'te hoeren en tamboeren'. Ik was compleet in paniek, dacht dat hij mijn kind wilde afpakken. Niemand heeft dat aan mijn gezicht gezien.”

Mensen liggen liever niet in een ziekenhuis, want vaak zitten zij met een vervelend probleem dat in het beste geval volledig verholpen kan worden, maar dat is niet altijd het geval. Bart Appeltans is momenteel aan het werk in een ziekenhuis. Niet dat hij op zoek is naar een nieuwe job, maar hij kon écht niet neen zeggen toen hij de vraag kreeg of hij wou meewerken aan het nieuwe seizoen van 'Een Echte Job'. Bart gaat geen ziekenhuiskamer restylen (al weet je met hem nooit), maar hij gaat effectief aan de slag als verpleegkundige.

“Een ziekenhuis vind ik een enorm boeiende plek. Zoveel mensen, zoveel beweging, en toch hangt er vaak een warme sfeer. Mijn ouders worden een dagje ouder, dus de afgelopen jaren kom ik al vaker in ziekenhuizen om met ze mee te gaan naar een consultatie of onderzoek", reageert Bart bij de start van de opnames van het nieuwe seizoen.

"Ik bewonder het verplegend personeel omwille van de manier waarop ze omgaan met mensen. Zoveel empathie, geruststellende woorden, een grapje. Het is zo belangrijk om mensen op een moeilijk moment in hun leven niet alleen van de juiste medische behandeling te voorzien, maar ook te omarmen met een warm en zorgend menselijk contact. Dat maakt volgens mij een wereld van verschil. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe het eraan toegaat als ‘part of the team’. Ik kijk uit naar deze voor mij ongetwijfeld bijzondere ervaring", glundert Bart Appeltans. 

Peter Vanlaet is niet alleen een trotse zanger en partner, mar ook een trotse vader. En mocht hij kunnen kiezen, dan weet hij wel welke karaktertrek hij van zichzelf graag aan zijn kinderen wil doorgeven.

Zo zou hij graag willen dat zijn dochters iets minder impulsief zijn wat aankopen betreft.

“Ik ben niet impulsief, zeker niet wat aankopen betreft. Dat zouden mijn dochters misschien wel wat meer van mij mogen hebben. Ze shoppen graag en veel. Ik probeer dat toch een klein beetje te temperen, zodat ze twee keer nadenken voor ze iets kopen.”

In een interview in Humo blijkt dat Emma Rotsaert het erg moeilijk heeft met het dwingende aspect van een groep. De actrice zou naar eigen zeggen te individualistisch ingesteld zijn hiervoor.

“In m'n eerste jaren op de middelbare school zat ik in een ASO-richting, en dat werkte echt niet voor mij”, herinnert ze zich. “Ik zat alleen maar uit het raam te kijken. Nu, die school had wel een kapel, en in die kapel stond een piano. Ik vroeg gewoon altijd de sleutel en ging daar dan tijdens de speeltijd pianospelen. Nooit een speelplaats gezien. Voor mij voelde dat evident: ik deed wat ik graag deed. Maar het was ook dubbel, want daarmee onttrok ik mezelf aan de groep, en dat hielp me natuurlijk niet om vrienden te maken.”

Emma zou het tot op de dag van vandaag nog altijd heel moeilijk hebben om uit te maken wat er nu het eerst was, de kip of het ei. “Zoek ik de eenzaamheid van de kapel op omdat ik buiten de groep val? Of val ik buiten de groep omdat ik van de eenzaamheid van de kapel houd?”, vraagt ze zich af.

De meeste mensen kennen Jo met de Banjo als publieksopwarmer. Maar hij was ook tv-presentator. In de jaren 70 presenteerde hij ‘Singe Sange Jo’ op BRT en op VTM was dat ‘De Shoplijn’.

“Leuk allemaal. Ik ben nog altijd presentator van shows en evenementen. Ik blijf dat graag doen. Zo af en toe, want zoals je weet: ik word een dagje ouder”, zegt Jo in Primo.

De voorbije jaren is Jo gescheiden van zijn ex-partner, maar hij heeft opnieuw de liefde gevonden bij zijn vriendin Maggy die dertien jaar jonger is.

“We kennen elkaar van heel lang geleden. Toen haar man is verongelukt, zijn we elkaar weer tegengekomen. Zij had me uitgenodigd om iets te gaan eten en bij te praten. Het klikte nog altijd. We hebben nu al zes jaar een latrelatie.”