Pommelien Thijs schittert ook weer tijdens het tweede seizoen van ‘Knokke Off’. In het eerste seizoen zitten best wel wat intieme scènes, maar dat valt nu gelukkig beter mee.

“Iedereen begon daar altijd over... Dat is deze keer gelukkig minder. Ik snap dat mensen benieuwd zijn hoe zoiets in z'n werk gaat, maar intussen weet iedereen wel dat er op de set een intimiteitscoach aanwezig is. Ik denk dat wij in interviews goed ons best hebben gedaan om dat heel onromantisch voor te stellen”, lacht Pommelien in Dag Allemaal.

Als zo’n scène van belang is voor het verhaal, dan heeft Pommelien er weinig problemen mee en speelt ze die gewoon. Anders begint ze er niet aan.

“Zaken als drugs en seks inzetten louter om te choqueren, daar ben ik niet voor. Maar in 'Knokke Off' is dat niet het geval, vind ik. Als dat zo bestaat in de wereld van die jongeren, dan kan dat getoond worden.”

Mocht Hans De Munter op een dag terug 20 kunnen zijn, dan zou hij het leven leiden dat hij heeft gehad. Hij zou exact dezelfde keuzes maken als toen.

“Als ik morgen zou sterven, kan ik niet anders dan besluiten dat ik een héél tof leven heb gehad. Ik wóu acteur worden, ik bén acteur geworden en ik heb er altijd mijn kost mee verdiend. Ik ben nooit iets anders om den brode moeten gaan doen. En uiteindelijk ben ik ook niet onsuccesvol geweest”, zegt hij in Primo.

Hans mag zeker trots zijn op alles wat hij heeft gedaan. Maar het meest trots is hij op zijn drie zonen. Hij heeft drie verstandige kinderen op de wereld gezet.

“Pas op, dat is niet alleen mijn verdienste en die van hun moeders, hé. Vanaf een bepaalde leeftijd worden kinderen ook opgevoed door hun vrienden, niet alleen door hun ouders. Al hebben mijn zoons zeker ook stommiteiten begaan.”

Dat Bart Appeltans op mannen valt, dat is al lang geen geheim meer. Zijn coming-out was dan ook voor zijn familie geen grote verrassing of probleem.

“Mijn moeder was blij dat ze het eindelijk wist, dat ze het zelf kon vertellen aan haar zus en aan de familie. Zij heeft daarin het voortouw genomen om mij te helpen, to spread the word, als ik het zo mag zeggen. Ik heb in mijn dichte kring nooit negatieve reacties gekregen, dus dat is allemaal heel goed gegaan”, blikt Bart terug in Dag Allemaal.

Zijn mama was erg positief, maar ook zijn vader maakte er geen probleem van toen Bart het hem vertelde.

“Maar voor hem was dat dadelijk oké. Hij had een andere vriendin in die periode, en dat was ook een heel lieve vrouw. Ik werd in die tijd absoluut omringd door familie en vrienden die mij steunden. Ik prijs mezelf gelukkig op dat vlak.”

Een avontuur als ‘De Expeditie: Namibië’ is een heuse beleving, maar het verandert je ook als persoon. Je vertrekt als ene persoon, maar komt als een ander persoon terug van de tocht.

“Ik heb geleerd dat er een zintuigelijke snaar extra is in mijn hart. Ik ben gevoeliger dan voordien en ga sindsdien wat trager door het leven. Ik zie en hoor meer. Net voor de afreis maakte mijn dochter me dat al duidelijk”, zegt Linde Merckpoel in Primo.

Op een moment toen Linde erg gehaast was, wees haar dochter haar op de schoonheid van het leven.

“Op een ochtend bracht ik haar naar school en was ik gehaast want ik moest naar de VRT, had verschillende meetings. Ik keek vol frustratie naar mijn driejarige dochter die maar niet opschoot. Plots zei ze: 'Mama, hoor je dat? De vogels fluiten!' Toen dacht: 'Fuck, zij heeft het door, hoe het leven in elkaar zit. Zij toont mij nu wat echt belangrijk is.”

Het jaar begon niet supergoed voor Laura Tesoro op relatievlak, maar gelukkig heeft dat ondertussen weer een positieve wending gekregen. Zij staat nu anders in haar relatie dan vroeger.

“Ik was altijd iemand die heel erg in functie van de ander dacht. Niemand heeft me dat ooit gevraagd, ik ging volledig vrijwillig in de schaduw van de ander staan, ik cijferde mezelf helemaal weg” zegt ze in Humo.

Laura vindt het niet abnormaal als iemand zichzelf in zijn prioriteitenlijstje op 1 zet. Je kan pas de beste versie van jezelf zijn voor iemand anders als je dat ook voor jezelf kan zijn.

“Het klinkt misschien stom, maar voor mij was dat echt een eyeopener. Het heeft me niet alleen geholpen om vaker nee te zeggen in functie van mezelf, ik heb ook geleerd om alleen te kunnen zijn, zelfs alleen op vakantie te gaan zonder me eenzaam te voelen. Net omdat ik nu gelukkig kan zijn in mijn eentje, kan ik een betere partner zijn. Jezelf op één zetten is geen egoïsme.”

Thomas Julian bracht afgelopen week zijn nieuwe single 'Een laatste kus' uit. 

Dit meeslepende nummer, geproduceerd in Duitsland door de gerenommeerde Florian Krahe, markeert een nieuw hoogtepunt in de carrière van Thomas Julian. Met zijn unieke popschlagerstijl weet hij een brug te slaan tussen traditie en moderniteit, en zet hij zichzelf neer als een pionier van de nieuwe generatie schlagerartiesten.

'Een laatste kus' is meer dan een lied; het is een verhaal dat raakt. Met krachtige teksten, een pakkende melodie en een vleugje melancholie, vertelt het nummer over afscheid, liefde en hoop. Dankzij de samenwerking met Florian Krahe, een van de meest gerespecteerde producers in de Duitse muziekscene, wordt het nummer gekenmerkt door een frisse, internationale sound die de traditionele schlager naar een hoger niveau tilt.

Sinds Luc Steeno meewerkt aan zijn muzikale carrière is Thomas Julian de afgelopen jaren ontwikkeld tot een van de meest gevraagde artiesten binnen de jonge generatie.  In 2025 staan nu al bijna 100 optredens op de agenda.

Met zijn moderne benadering van schlager en zijn vermogen om jonge en oude generaties te verbinden, heeft hij op sociale media een breed publiek aan zich weten te binden met meer dan 22.000 volgers op Facebook, 62.000 op Tiktok en 13.000 op Instagram.

De single "Een Laatste Kus" is beschikbaar op alle grote streamingplatforms. 

Vorig weekend stond er een mooi interview met Eva De Roo in de krant De Morgen. Aanleiding voor dat interview was de start van het programma ‘Lift You Up’ dat op VTM te zien is. Eva De Roo presenteert dat programma samen met Koen Wauters. 
 
Tijdens het interview komt vreemdgaan ter sprake, Eva De Roo praat er openhartig over. “Ik zou liever hebben dat Jan vreemdgaat en ik het weet, dan dat het achter mijn rug gebeurt”, geeft de presentatrice toe. 
 
En daar heeft zij een goede uitleg voor. “Dan is er niet alleen het feit dat je gekwetst bent doordat iemand iets heeft gedaan wat voor jullie twee gereserveerd was, maar vooral met het feit dat die ander tegen je is blijven liegen”, gaat De Roo verder. 
 
Maar haar man Jan Paternoster kan maar beter niet vreemdgaan. “Ik zou daar niet mee kunnen leven. Dat bedrog zou voor mij een enorme storm betekenen. Want hoe erg is het dat je iemand honderd procent vertrouwt, iemand die in bed zegt dat je de mooiste en enige bent, en dat dat helemaal niet waar blijkt te zijn?”, besluit Eva De Roo in De Morgen.  

Nog niet zo heel lang geleden moest Marijn Devalck afscheid nemen van zijn beste vriend Yvon Michielsens. Hij werd 87 en de twee belden vroeger heel vaak met elkaar.

“De laatste tijd niet meer, omdat de ouderdomsdementie wat toesloeg. Hij en zijn vrouw zijn naar een woonzorgcentrum getrokken, maar hij kon daar niet aarden. Hij is snel achteruitgegaan. De begrafenis was bijzonder emotioneel voor mij. De familie had me gevraagd om het volk toe te spreken. Dat heb ik gedaan. Het was pakkend. Toen ze de kist de kerk binnenbrachten, heb ik trompet gespeeld”, vertelt Marijn in Primo.

Hoe moeilijk het ook was, Marijn had het zijn beste vriend beloofd om te spelen op zijn begrafenis.

“Ik heb het met mijn ogen dicht gedaan. Tijdens de dienst zong ik 'L'important c'est la rose' van Gilbert Bécaud, maar ik heb er een strofe uit gelaten, omdat ik voelde dat het tijd werd dat ik stopte. Er kwamen te veel emoties naar boven. Ik draag Yvon nu verder in mijn hart.”

Willy Naessens is een zakenman, ondernemer, maar vooral een werkgever met een hart voor zijn werknemers. Samen met zijn vrouw Marie-Jeanne is hij nog zo goed als elke dag in zijn bedrijf te vinden.

“De laatste tijd durven we al eens een snipperdag te nemen of trakteren we onszelf op een verlengd weekend met een maandag of vrijdag erbij. Maar eigenlijk zijn we praktisch alle dagen op het bedrijf. Ik heb er regelmatig vergaderingen. Ons personeel komt trouwens goed overeen. Sommigen brachten meer dan de helft van hun leven bij ons door, gewoon omdat ze zich er thuis voelen”, zegt Marie-Jeanne in Primo.

Dat ze af en toe een snipperdag nemen, dat is te begrijpen. De twee zijn al op een leeftijd gekomen waarop het wel eens mag.

“We houden nog altijd erg van ons bedrijf. Dus genieten we op onze manier. De leuke dingen in het leven zijn de dagelijkse. Stuur ons niet op reis. Daarmee doe je Willy geen plezier. En wat moet ik thuis doen? Ik heb graag iets omhanden, ik ben bang om in een zwart gat te vallen.”

Werner De Smedt ging niet heel graag naar school en al zeker niet in het vierde leerjaar. Hij was vaak ziek van de stress en voelde zich ook vaak ellendig. Het voelde ook een beetje als een trauma die hij toen heeft opgelopen.

“In zekere zin wel, vermits ik er nu nog over praat. Die jaren hebben me zeker getekend, dat is een feit. Waarom mijn ouders me naar die school stuurden? Tja, omdat het een school was met naam en faam en omdat ze dachten dat hun zoon daar een degelijke opvoeding zou krijgen. Ze hadden vertrouwen in het apparaat, een verkeerd respect eigenlijk”, zegt hij in Primo.

Rebelleren tegen het regime deed Werner niet. Maar hij was wel een buitenbeentje op school. Hij voelde zich er niet thuis en deviant gedrag dook op.

“Dat uitte zich op een zeer onschuldige manier. Vaak met een humoristische insteek. Ik zou bijvoorbeeld nooit de bezemkast in brand gestoken hebben. Ik herinner me wel nog dat ik op de speelplaats een doodskop had getekend met de krijtrestanten uit de bordenwissers. Hij was prachtig gelukt, dat weet ik nog.”