De kogel is door de kerk: Linda, Jolien en Elsa zijn de drie genomineerden van deze week. Big Brother maakte donderdag de namen van de drie genomineerden bekend. Linda en Jolien Pede waren al op de hoogte dat zij genomineerd waren, zij hadden namelijk al enkele dagen een nominatiepin op.

Maar hoe werd die derde nu bepaald? De bewoners werden deze week niet naar de dagboekkamer geroepen om te nomineren, het was de eigenaar van het gouden kistje die moest nomineren.

Niels Mestdagh kreeg de opdracht om één naam te noemen en hij maakte een tactische keuze door op Elsa te gaan. Zij nam haar nominatie sportief op en zal mogelijk vrijdagavond in het huis blijven.

In de polls zien we nu al een grote afscheiding tussen de nummer 2 en 3. In de poll op de Facebookgroep zien we Linda helemaal achteraan bengelen. Blijkbaar gunnen de meeste mensen Jolien en Elsa een verlengd verblijf in het huis.

Elsa omdat zij gewoon héél lief is en altijd voor iedereen klaar staat, Jolien omdat ze mogelijk wel een koppeltje met Jeffrey zal worden. Mogelijk hopen heel wat kijkers hun eerste kus nog op tv of op de livestream te zien.

Let wel, een poll is en blijft een poll. Het kan nog alle kanten uit. Stemmen kan tot vrijdagavond op Goplay.be .

De afgelopen weken gingen er emotioneel aan toe in Thuis. Na een heftige confrontatie met haar schoonvader Lieven (Wim Danckaert) belandde Sam (An Vanderstighelen) namelijk in een coma waar ze nooit meer uit zal ontwaken. Iedereen is er het hart van in en zeker mama Simonne (Marleen Merckx) weet met haar verdriet geen blijf. Ze sluit zich van alles en iedereen af. Is er dan echt niemand die haar troost kan bieden? Toch wel zo blijkt, want in de aflevering van vanavond (16 januari) stond haar andere dochter Kaat (Leen Dendievel) plots opnieuw naast haar.
 
Leen Dendievel nam vijf jaar geleden afscheid van haar rol als Kaat in Thuis om andere horizonten te verkennen. Ze gaf toen aan dat de set van Thuis een warm nest was dat ze enorm zou missen. Nu keert ze dus vol enthousiasme terug naar dat warme nest.
 
“Ik sta ondertussen alweer een aantal maanden op de set bij Thuis en het voelde alsof ik er nooit weggeweest was. Er is in de afgelopen vijf jaar natuurlijk heel wat gebeurd in Thuis, maar net zoals mijn personage Kaat kan ik ook gewoon weer thuiskomen bij mijn ma’ke Simonne en pa’ke Frank (Pol Goossen). Heel fijn om weer deel uit te maken van dat warme nest.”

Bij haar vertrek in 2020 gaf Leen Dendievel aan dat voor haar toen de rol gespeeld was, maar toch staat ze nu opnieuw op de set bij Thuis. Het feit dat haar personage Kaat een inspiratie voor velen kan zijn, gaf daarbij de doorslag voor Leen:
 
“Ik vind het enorm belangrijk dat een personage als Kaat vertegenwoordigd wordt in een serie als Thuis die dagelijks meer dan een miljoen kijkers trekt. Kaat is een personage met veel verschillende facetten. Het feit dat ze een transpersoon is, is daar één aspect van. Ik hoop dat Kaat een hart onder de riem kan zijn voor kijkers die op zoek zijn naar zichzelf en dat we met Thuis ook in 2025 gesprekken op gang kunnen brengen die niet altijd vanzelfsprekend of eenvoudig zijn.”

Kaat vertoefde al die tijd in het buitenland en maakt nu dus haar comeback. In eerste instantie is ze teruggekeerd als steun en toeverlaat voor haar mama Simonne, maar Kaat maakte de afgelopen vijf jaar zelf ook heel wat mee. Het personage van Leen worstelt dus met een aantal demonen, wat maakt dat het een zeer boeiende rol is.
 
“De rol van Kaat heeft altijd al erg veel diepgang, fijngevoeligheid en nuance in zich gehad. Kaat heeft heel veel verschillende facetten en een stevige bagage, waardoor het een erg boeiende rol is om te spelen. De kijkers kunnen zich de komende weken opnieuw aan een meeslepende verhaallijn verwachten!”

Op alcoholverslaving rust nog steeds een taboe. We gaan er te vaak van uit dat dit iemands ‘eigen schuld’ is. Iets wat actrice Katrien De Ruysscher zelf heel erg herkent vanuit haar eigen verleden. Haar vader overleed in 1997 op 45 - jarige leeftijd aan de gevolgen van zwaar alcoholmisbruik. Jarenlang ervaarde ze schaamte en onbegrip over zijn doodsoorzaak. Toen Katrien de leeftijd bereikte die haar vader had toen hij overleed is ze zelf gaan nadenken over de plaats van alcohol in haar eigen leven én in onze samenleving. 

Daaruit ontstond deze reeks waarin Katrien openhartig praat met mensen die lang geworsteld hebben met hun alcoholverslaving. Ze ontmoet vijf mensen van verschillende leeftijden, van een twintiger tot een zeventiger, allemaal gestopt met drinken. Sommigen van hen hebben deze beslissing al een tijd geleden gemaakt, anderen zijn pas recent in herstel of worstelen er nog mee. Hoe geraakten zij uit hun verslaving?  Welke rol speelde hun omgeving daarin? En hoe gaan ze om met een samenleving waarin alcohol overal aanwezig is? Katrien gaat ook in gesprek met enkele experten om antwoorden te zoeken op haar vragen. Bestaat er bijvoorbeeld zoiets als een verslavings-gen? En is alcohol echt zo’n schadelijke stof?  Via deze gesprekken probeert ze een ander beeld te krijgen van haar vader en alle andere mensen die kampen met een verslaving, een beeld ‘voorbij de schaamte’ ...

Katrien De Ruysscher: "Ik heb lang getwijfeld om openlijk te spreken over een moeilijk en kwetsbaar hoofdstuk uit mijn jeugd: het verlies van mijn papa door een alcoholverslaving. Toen ik zelf zo oud werd als mijn vader was toen hij overleed, en ik ook zelf stopte met het drinken van alcohol, besefte ik hoe belangrijk het is om dit thema net wel bespreekbaar te maken. We leven in een maatschappij die vaak wegkijkt en weinig verantwoordelijkheid neemt, waardoor het voor mensen met een alcoholverslaving nog moeilijker wordt om te stoppen. De impact van verslaving op de omgeving is enorm en brengt veel pijn, schaamte en verdriet met zich mee. Het verhaal van mijn papa is uiteindelijk ook het verhaal geworden van vijf dappere mensen die de moed vonden om te spreken over ongetwijfeld de moeilijkste strijd in hun leven. Dankzij hen ben ik anders naar mijn papa gaan kijken, waardoor ik hem nu misschien nog wel meer mis dan ooit. "

Voorbij de schaamte, vanaf 5 februari op VRT Canvas en VRT MAX om 21.20 uur

Als je iets wil weten over de liefde, dan kan je misschien aankloppen bij Tess Goossens. Zij lijkt een pro te zijn in de liefde. Ze is ook al 15 jaar samen met haar man.

De twee hebben ook twee kinderen Carlotte en Ferran. Zij zijn 10 en 8 maar zijn ook al bezig met een liefje.

“Carlotta heeft al een paar jaar een vriendje en Ferran is toch ook al een tijdje samen met zijn liefje. Dat is natuurlijk nog allemaal heel onschuldig, maar zo schattig om te zien. En ze zijn heel trouw in hun relaties”, lacht Tess in Story.

Wat helaas ook bij de liefde hoort is liefdesverdriet. Daar worden de kinderen van Tess gelukkig nog niet mee geconfronteerd. Al zal dat er wel ooit een keertje van komen.

“Het liefst van al zou ik dat verdriet willen overnemen, want als mama wil je je kinderen niet ongelukkig zien. Maar we hebben het allemaal wel eens moeten doorspartelen. Al mag ik van geluk spreken. Mijn hart is maar één keer gebroken geweest en daar heeft de pers uitgebreid over geschreven.”

Britt Van Marsenille en haar gezin hebben een grote stap gezet door te verhuizen naar Panama. Het is vooral een samenloop van omstandigheden die daarvoor heeft gezorgd.

“Mijn partner is half Panamees en heeft daar familie. We verhuizen dus niet naar een compleet onbekende plek. Ons zoontje is nu vier jaar, wat de ideale leeftijd is: vanaf maart gaat hij in Panama naar school en als we over anderhalf jaar terugkomen, kan hij hier gewoon instromen in het eerste leerjaar. Het voelt alsof dit het juiste moment was”, zegt hij in Story.

Het is natuurlijk een heel groot avontuur en ze hebben nog geen idee wat hen eigenlijk te wachten staat.

“Hoe onze dagen eruit zullen zien en wat we daar allemaal gaan beleven, is nog een grote verrassing. Dat maakt het wel spannend. En of ik daar dan heimwee ga hebben? Ook dat valt nog te bezien. Ik ben nog nooit zo lang weggeweest, maar wie weet voelt het straks wel alsof we in een oogwenk weer terug zijn.”

We weten ondertussen allemaal hoe Ruben Van Gucht in zijn relatie staat. Maar hoe is het met zijn zoontje Mondo?

De sportjournalist is getrouwd met de voormalige hoogspringster Blanka Vlašić en samen heeft het koppel één zoontje, Mondo. Maar Mondo woont met zijn mama in Kroatië, terwijl Ruben Van Gucht voornamelijk in België vertoeft voor zijn professionele werkzaamheden. Van Gucht betreurt dan ook één ding…

In een interview met Humo blikt Ruben Van Gucht terug op het afgelopen jaar en de presentator zou zich daarbij een score van negen op tien geven. Al is er één element waar hij toch spijt van heeft…

De tijd die hij doorbrengt met zijn zoontje is bijzonder beperkt. Is Ruben Van Gucht een afwezig vader? Van Gucht zelf formuleert het als volgt…

“Ik ben een enorme optimist, dus geef ik mezelf een negen op tien”, klinkt het bij Ruben Van Gucht in Humo. “Maar ik trek een punt af omdat ik mijn zoontje Mondo meer had willen zien. Mijn drukke werkagenda liet dat niet altijd toe.”

Terwijl Nathalie Meskens het moeilijk had om haar kinderen 18 dagen te missen, viel het bij haar twee kinderen gelukkig heel goed mee. Zij hebben zich best geamuseerd zonder hun mama.

“Nadim heeft ook heel veel leuke dingen met hen gedaan, zo zijn ze op reis geweest naar Ibiza. Hen terugzien na de expeditie was best wel emotioneel, ze plakten meteen aan mij. Maar na een minuut vroegen ze al of ze een ijsje mochten. En alles was weer normaal”, lacht Meskens in Story.

De kinderen missen dat was natuurlijk heel lastig. Maar er waren wel nog dingen waar Nathalie het moeilijk mee had.

“We zaten daar in de warmste woestijn ter wereld, dus de hitte was bij momenten echt ondraaglijk. 's Middags kan de temperatuur makkelijk oplopen tot vijftig graden... Ik ben iemand die het graag warm heeft, maar dit was er los over. Al was mijn allergrootste vijand toch die loodzware kar die we moesten meesleuren. Als we naar boven moesten, trok die me weer naar beneden. Vreselijk.”

Voor Nora Gharib begon het K3-avontuur 10 jaar geleden al. Ze nam toen deel aan ‘K3 zoekt K3’. En wat het nu nog straffer maakt is dat ze toen al begon aan de zijde van Hanne Verbruggen en Marthe De Pillecyn.

“Wij deelden toevallig een kamer in de bootcamp van K3 zoekt K3 en het klikte meteen. En ik weet nog dat we ­tegen elkaar zeiden: 'De kans is klein dat we alle drie gekozen worden, maar we gunnen het ­ieder van ons'. Het is echt bangelijk dat Nora er nu wel bij is”, zegt Hanne in Het Nieuwsblad.

Nora en Julia Boschman kenden elkaar dan weer niet. Maar Julia is laaiend enthousiast met de komst van Nora.

“Ik vind het nu al gezellig. Nu ik erbij stilsta: ik heb ­eigenlijk nog nooit een volledig normale tournee gehad. Ik heb al eens met een vervanger op het podium gestaan toen Hanne een kindje kreeg. Maar ik vind het wel wat hebben. K3 moet mee op de trein van het leven en daar ­horen veranderingen nu eenmaal bij. En eerlijk? Het is leuk om eens niet de nieuwe te zijn.”

Jarenlang was Marktrock een festival dat plaatsvond in Leuven en dat werd georganiseerd door Jos Kerkhofs, de vader van Kat Kerkhofs.

Het festival hield op met bestaan, na het overlijden van Jos. Maar nu willen Kat en haar zus het festival opnieuw leven in blazen, voor één keer dan toch.

“Een mooi neveneffect is dat ik sinds een maand of zes kniehoog in de geschiedenis van Marktrock sta, en weer besef hoe rijk die is. Artiesten als James Brown, Lou Reed en Ringo Starr - een Beatle, verdorie - hebben op de Oude Markt in Leuven hun liedjes gespeeld: ongelooflijk, toch”, klinkt het in Humo.

Het festival bestaat ondertussen al zo’n tien jaar niet meer en het nu opnieuw organiseren, het zou wel eens een groot risico kunnen zijn.

“De werkelijkheid haalt het doorgaans niet van de legende. En in het geval van Marktrock is er veel veranderd. De muziekwereld, om te beginnen: in de tijd van mijn vader tankten muzikanten hun inkomsten uit de platenverkoop, en vormden concerten het extraatje. Nu is dat omgekeerd, waardoor een festivalaffiche samenstellen verschrikkelijk duur is geworden.”

De kans krijgen om mee te doen aan ‘De Expeditie: Namibië’ is een kans die je net snel een tweede keer krijgt.

Linde Merckpoel greep die kans met beide handen, ook al moest ze haar twee kinderen daarvoor 18 dagen missen.

“Mijn vriend Jef zei meteen: ‘Ga maar, ik handle dat hier thuis wel.' Weet je, ik heb het gevoel dat de kinderen me echt nauwelijks hebben gemist. Volgens mij hadden ze het gevoel dat ik maar één dag ben weggeweest. Pas op, toen ik 'ja' antwoordde op de vraag om mee te doen, wist ik nog niet meteen of ik werkelijk in Namibië zou geraken. Ik moest nog passen in de puzzel”, zegt Linde in Primo.

Toen Linde de bevestiging kreeg dat ze ook effectief mee mocht, was ze door het dolle heen. De zenuwen gierden door haar lichaam.

“Vooral omdat ik niet wist of ik het fysiek wel zou aankunnen. Mijn lijf was, na twee bevallingen, toch wel in een soort winterslaap gegaan.”