In de Pré Historie van zondag 27 april neemt Guy De Pré naar de laatste week van april 1968, 1978, 1988 en 1998. 

Eind april 1968 scoorde Cliff Richard met zijn Eurovisie Songfestivalliedje Congratulations, en nog 57 jaar geleden had Roger Simons, onze correspondent in Londen, het over de invoering van de eerste decimale (10-delige) muntstukken in Groot-Brittannië, ter vervanging van hun 12-delige stelsel. 

Het mooie Baker Street van Gerry Rafferty was eind april 1978 een grote hit, en onze biljartkampioen Raymond Ceulemans ging 47 jaar geleden voor zijn 47e titel.
Angel Eyes van Wet Wet Wet was in week 4 van april 1988 een voltreffer, en burgemeester Pieters van Komen wilde 37 jaar geleden niet dat het lot van zijn gemeente werd verbonden aan dat van het woelige Voeren.
Dance The Night Away van The Mavericks deed het prima eind april 1998, en 27 jaar geleden stond ons land in rep en roer nadat de kindermoordenaar Dutroux ontsnapte uit het gerechtsgebouw van Neufchâteau.

COMPLETE PLAYLIST
Congratulations – CLIFF RICHARD
The dock of the bay – OTIS REDDING
Delilah – TOM JONES
Concerto voor jou Natasha – JOHAN STOLLZ
Simon says – 1910 FRUITGUM COMPANY
Cry like a baby – THE BOX TOPS
Honey – BOBBY GOLDSBORO
Fantasy – EARTH WIND & FIRE
Night fever – THE BEE GEES
Baker street – GERRY RAFFERTY
The night the lights went out in New York City – THE TRAMMPS
Love is in the air – JOHN PAUL YOUNG
Argentina – CONQUISTADOR (instrumental)
Yeke yeke – MORY KANTE
Angel eyes – WET WET WET
I should be so lucky – KYLIE MINOGUE
Met jou wil ik de hemel zien – LILIANE SAINT-PIERRE
Tell it to my heart – TAYLOR DAYNE
I think we’re alone now – TIFFANY
Perfect – FAIRGROUND ATTRACTION
Stop – THE SPICE GIRLS
Angels – ROBBIE WILLIAMS
Dance the night away - THE MAVERICKS
5, 6, 7, 8 – STEPS
Liefs uit Londen – BLOF
My heart will go on – KENNY G (instrumental)

Siska Schoeters probeert een succesvolle showbizzcarrière te combineren met haar taak als alleenstaande moeder. Makkelijk is het allesbehalve.

“Noem het gerust moeilijk, hoor. De meest interessante uren in mijn sector zijn 's morgens vroeg op de radio en 's avonds laat, met de talkshows op tv, maar dat zijn net de momenten waarop de kinderen bij jou zijn. Dat je hen naar hun hobby's brengt of ze in hun bedje stopt, want als mama wil je dat toch het liefst zelf doen”, zegt ze in Story.

Gelukkig heeft ze een goede manager, Katleen, die haar agenda perfect weet te beheren.

“Zij weet ook: als de mogelijkheid er is, dat ik dan liefst opdrachten aanneem als de kindjes bij hun papa zijn.”

Liandra Sadzo is niet van in het begin fan geworden van Taylor Swift. Zij is er pas op een later moment bijgekomen. Meer zelfs, zij heeft zich in het begin heel erg verzet tegen haar muziek omdat ze enorm tegen hypes is.

“Uiteindelijk besefte ik dat zij de hype wél helemaal waard is. Ze is echt een boegbeeld van wat je allemaal kan bereiken als vrouw. Je hebt geen man of andere mensen nodig om succesvol te zijn”, zegt ze in Flair.

Een nummer als ‘The Man’ maakt vrouwen daar nog net iets meer bewust van. Het maakt je ook bewust hoe je als vrouw behandeld wordt en dat je jezelf moet heruitvinden zonder dat je irrelevant wordt.

“Het gaat erom dat je hoofdstukken mooi afsluit en niet vast blijft hangen in de vorige. Ze is trouw aan zichzelf, en dat vind ik ongelooflijk inspirerend. Ze laat zien dat je je kan aanpassen en dat je kan veranderen, maar hoe je toch altijd dicht bij jezelf blijft.”

Sieg De Doncker mocht in ‘Make Up Your Mind’ zijn meest vrouwelijke kant naar boven halen. Dat was voor de acteur geen drempel en het ging als vanzelf.

“Ik ben altijd een entertainer geweest en ik ben ook een extravert persoon. Als er een verkleedfeestje is of Aalst Carnaval of zo, ga ik altijd voluit. Maureen en ik doen dat ook graag. We zijn ooit als de twee bandieten van Home Alone naar een feestje gegaan, en ook eens als Frankenstein en z'n bruid. Dus er was geen schroom om mij te verkleden of om vrouwelijke kantjes te laten zien, daar schaam ik me niet voor”, zegt hij in Story.

Elke kandidaat van het programma had zo zijn eigen drijfveer om mee te doen. Ook Sieg had die.

“Het was eerder omdat ik graag nieuwe dingen doe die mij een beetje zenuwen geven. Als je je beperkt tot de dingen die je al kunt, dan is het leven maar saai. Dus je moet af en toe iets nieuws proberen.”

De kijkers van ‘Kung Fu Helden’ hebben ongetwijfeld gezien dat Nora Monsecour heeft gezegd dat ze trots is op zichzelf. Nochtans zegt ze zoiets niet vaak over zichzelf.

“Ja, ergens in mijn hoofd zit er een stemmetje dat mezelf constant bekritiseert en dat elke keer als ik een mijlpaal bereik, meteen zegt: oké, what's next? Ik heb jarenlang gedacht dat het nodig was om zo streng te zijn voor mezelf. Sinds 'Kung fu helden' besef ik dat dat niet altijd de juiste manier is, dat zachtheid me ook vooruit kan helpen”, zegt ze in Humo.

Gelukkig weet Nora ook hoe ze zichzelf tot rust kan brengen wanneer ze stresst of onrustig is.

“Dan praat ik op een zachte toon met mezelf. Ik geef mezelf eigenlijk wat ik graag van een ander zou krijgen. Zo word ik rustig, kan ik helder denken en duidelijke keuzes maken.”

Julia Boschman en Louis Thyssen vormen nu al een tijdje een gelukkig koppel en wonen sinds een tijdje ook samen.

De twee amuseren zich rot en genieten van de tijd die ze met elkaar kunnen doorbrengen. En ze heeft het geluk dat Louis de dingen leuk vindt die Julia ook leuk vindt om te doen zoals knutselen.

“Louis vindt dat ook leuk om te doen. Dus soms knutselen wij samen”, bekent Julia in ‘Make Up Date’.

Bert De Kock is natuurlijk heel benieuwd wat de twee samen knutselen en ook dat verklapt Julia.

“Dan maken we van fimoklei Pokémon en dan bakken wij die af in de oven”, lacht ze.

Pat Krimson heeft special voor zij realityreeks zelf de muziek geschreven. Daarvoor keerde hij terug naar Ibiza, het party-eiland waar hij negen jaar lang heeft gewoond.

“Het is er serieus veranderd. Ik zou er niet meer aarden. Het is heel commercieel en heel duur geworden, maar het blijft wel een fantastisch mooi eiland natuurlijk. De vrijheid die je er vroeger had, is er nu wel volledig verdwenen. Op alle vlakken”, zegt hij in Primo.

Wonen op Ibiza, het was destijds een droom voor de DJ. Een droom die hij negen jaar lang heeft mogen beleven.

“Ik was het hier, in Vlaanderen, gewoon allemaal beu. Ik speelde voor volle zalen, maar het interesseerde me allemaal niet meer. Ik vertrok op mijn hoogtepunt. Ik was 35 jaar en had al mijn dromen gerealiseerd. Er restte me nog één droom: op Ibiza gaan wonen.”

Timon Verbeeck was al maanden bezig met het monteren van filmpjes, toen hij een project voor school moest indienen, ging hij dood van de stress door de onzekerheid.

“Op zeker ogenblik moest ik bijvoorbeeld een onderwerp zoeken voor een documentaire, maar ik wist niet hoe, ik durfde niemand te bellen, ik stelde het uit. Toen ik dan effectief die documentaire moest gaan draaien, stond ik daar. Met cameraman en geluidsman, maar als enige van de groep: zonder onderwerp, zonder plan”, blikt hij terug in Het Laatste Nieuws.

Verbeeck en zijn team trokken Brussel in en volgden een kraker. En dat draaide onverwachts heel goed uit.

“Hij is binnengedrongen in een bedrijf, er is politie bijgekomen en ik bleek uiteindelijk de hoogste punten van de hele groep te hebben. Maar toch, het toont maar aan hoe onzeker ik was.”

Jaap Reesema vindt het een aangename gedachte om te geloven dat het mooiste nog moet komen. Ook al heeft hij ook al vaak gedacht dat het niet mooier meer kon worden.

“Maar dan word je toch nog verrast. Deze song geeft me de drive om te blijven gaan, om te blijven vechten”, zegt hij in Story.

De zanger is een dromer, maar hij stelt zichzelf ook tevreden met wat hij allemaal heeft. Hij is gewoon heel erg ambitieus en weet waarvoor hij wil werken.

“Denk maar aan die sixpack op de cover van het magazine Men's Health. Intussen zijn er opnieuw wat kilo's bij, maar ik blijf wel fitnessen en zeker in de week let ik op mijn eten en drinken. In het weekend mag de riem dan wat losser. Het is zoeken naar een balans.”

Als Herbert Flack ergens binnenkomt, dan herkent iedereen hem meteen aan zijn stem. Hij heeft een van de meest herkenbare stemmen van Vlaanderen.

“Mijn timbre heb ik overgehouden aan een basketbalmatch. Ik speelde bij de Bobbies in Boom en bezweet - we speelden toen nog buiten - liep ik eens een longontsteking en -abces op. Ik was een mager mannetje en een klein beetje astmatisch. Dat laatste ben ik nog steeds en dat werkt op de stem”, klinkt het in Primo.

Niet dat Herbert ooit een carrière overwoog als profbasketballer. Hij was gewoon een grote fan van enkele basketbalspelers zoals John Loridon.

“Die mannen speelden Europees in de Arenahal in Deurne en ik ging regelmatig kijken. Ik had wel wat talent, maar ik ben geen icoon van het Belgische basketbal geworden.”