Wie toezegt voor ‘Special Forces: VIPS’ die vertrekt niet zonder voorbereiding. Gelukkig moest Nono Wauters niet alleen aan die voorbereidingen beginnen. Zijn vader, Koen Wauters, ging mee trainen met zijn zoon.

Koen weet wat het is om deel te nemen aan het programma, maar hij heeft hem niet overladen met advies.

“Papa wilde me vooral alles zelf laten ontdekken. Al heeft hij wel een belangrijke tip gegeven: dat ik ten allen tijden mezelf moest blijven en geen rolletje moest spelen. 'Als je daar niet open en eerlijk over je gevoelens praat, dat werkt niet', heeft hij me op het hart gedrukt. En: denk nooit dat een proef voorbij is, want als je dat doet, volgt er gegarandeerd nog een uitdaging. Helaas had hij gelijk”, lacht Nono in Het Laatste Nieuws.

Nono vertrok voor lange tijd zonder zijn zus, vader en moeder en heeft hen in die periode heel erg gemist. Hij dacht vaak terug aan hun woorden vlak voor zijn vertrek.

“Zij zijn de laatste die ik heb gehoord voor we onze smartphones moesten afgeven. Lieve berichtjes waar ik mezelf aan heb opgetrokken. Ik heb ze zo hard gemist die week. Mijn familie betekent immens veel voor mij.”

Zaterdagavond stond Wim Leys op het podium in Sint Idesbald waar hij zijn 25-jarige carrière vierde met een groot openluchtconcert. "Dit was puur genieten en nu weet ik waarom ik al 25 jaar in dit vak zit", glundert Wim na afloop van het concert. "Ik heb er keihard voor gewerkt en ben blijven volharden", gaat Wim in een reactie verder.

Wim neemt nu enkele dagen de tijd om samen met zijn vrouw na te genieten van dat concert. Zondagochtend om half vijf werd de zanger al gespot op de luchthaven. Het was dus een korte nacht, maar Wim moest het vliegtuig naar de zon nemen. "We nemen nu enkele daagjes vakantie. Naar waar wij vliegen? Turkije. Tot volgend weekend", lacht Wim. 
 

 

 

 

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een bericht gedeeld door Wim Leys (@wimleysmusic)

Als misdaadauteur zou het een eitje moeten zijn voor Toni Coppers om de verraders te ontmaskeren tijdens een nieuw seizoen van ‘De Verraders’. De schrijver heeft dan ook niet lang moeten nadenken over zijn deelname. Ik ben ooit gevraagd voor een kookprogramma…dat idee gaf me pas stress. Op De Verraders heb ik volmondig JA gezegd. Als thrillerschrijver ben ik dagelijks bezig met de grens tussen waarheid en fictie. Eerst dacht ik: het is logisch dat ik een verrader word, want dan pas zou ik in mijn kracht staan: het scenario mee bepalen, de plotlijnen mee uitzetten, controle hebben over het verloop van het verhaal, net als in mijn boeken.”

Maar sinds Toni de vorige seizoenen in detail heeft bekeken, is hij tot het besef gekomen dat de waarheid een stuk genuanceerder is dan dat.

“Iedereen is overgeleverd aan toeval, paranoia, het oordeel van de anderen, aan de groepsdynamiek. Ik ben eigenlijk geen groepsmens: ik zit meestal veilig afgeschermd en alleen in mijn schrijfkamer en ik weet écht niet of ik in dit spel overeind ga blijven. Ik vertrek met een heel bang hartje …”

Ontdekt Toni de verraders of is hij er zelf één, dat ontdek je dit najaar bij VTM.

Als Gert Verhulst en James Cooke samenwerken bij het maken van een zomershow, dan gebeurt het eigenlijk zelden dat de twee een meningsverschil of discussie hebben. Al gebeurt het natuurlijk altijd wel eens.

“Maar als iets beter is: waarom zouden we daar dan over discussiëren? In andere producties hoor ik soms dat er klinkende ruzies zijn, maar dat kennen wij niet. We zijn echt wel uniek. En ook belangrijk: we hebben geen ego, dus die kunnen niet botsen. Het is niet omdat ik iets heb geschreven, dat het zo moet blijven”, zegt Gert in Story.

Er is geen concurrentiestrijd tussen Gert en James en geen van beiden wil de show echt stelen in hun nieuwe zomershow in De Panne.

“Ook op het podium is de gunfactor heel groot. Het is niet dat de ene meer wil scoren dan de andere. Wat ook nergens voor nodig is: de mensen komen voor ons als duo. Zij zien ons als één, net als wij.”

Het gaat nog altijd goed tussen Karlien en Thomas uit het meest recente seizoen van ‘Blind Getrouwd’.

De twee zijn u al meer dan een jaar getrouwd, maar leren elkaar nog elke dag beter kennen. En dan komen er nog steeds positieve, verrassende zaken naar boven.

“Thomas kan het mooie zien in zulke kleine of alledaagse dingen, en hij kan daar echt verwonderd over zijn. Het zijn dingen waar ik zelf vaak niet bij stilsta of geen tijd voor neem.”

Mensen in Vlaanderen zijn misschien wel fan van Sven Ornelis om zijn talent of zijn talent om te presenteren op de radio. Maar van wie is Sven Ornelis eigenlijk grote fan?

“Ik hou enorm van het werk van David Hockney. Zijn kunst is prachtig, maar hij is ook zo'n bijzondere man: gevoelig, poëtisch, eigengereid. Onze kat is naar hem vernoemd. Eigenlijk zou ik hem het boek De Poëzie van Hockney moeten opsturen. Ik weet dat hij twee teckels had, maar of hij een kattenmens is? Geen idee”, zegt hij in Story.

Hockney is de kater van Sven, en aan hem heeft Sven nu een eigen geschreven gedichtenbundel opgedragen. Hij en Hockney lijken soms op elkaar.

“Hockney is best een knuffelaar, maar alleen als hij daar zelf zin in heeft. Je mag hem strelen wanneer hij het wil, en dan kan hij daar enorm van genieten. Maar pak hem niet zomaar vast, want dat vindt hij helemaal niks. Dat heb ik zelf eigenlijk ook: kom niet te dicht in mijn persoonlijke ruimte als ik daar geen zin in heb. Ik heb mijn eigen bubbel nodig.”

Als je je op sociale media aan een Q&A waagt, dan kan je werkelijk de meest gekke vragen krijgen. Maar ook vragen met mogelijk wel een dubbele lading. Jeffrey kreeg afgelopen week de vraag of hij een vriendin heeft.

Over die vraag moest hij geen seconde nadenken, in een mum van tijd had hij zijn antwoord klaar: nope. Niet dus, Jeffrey is nog steeds vrijgezel én gelukkig.

En dat laatste moet de jongeman zeker zo houden.

Aan de hand van gesprekken met mensen willen Tatyana Beloy en Josje Huisman mensen samenbrengen als ideale match. Maar de dames beseffen heel goed dat ze geen seksuologen zijn.

“Dat beweren we ook niet. Wij gaan af op gevoel. Deze zomer organiseer ik voor de tiende keer musicalkampen voor kinderen, SupaStar, en eigenlijk is dat met dezelfde missie: ga weg van het scherm en connecteer met elkaar. Dit is de volwassen variant daarvan”, zegt Tatyana in Story.

De twee dames staan er ook niet alleen voor. Ze krijgen veel ondersteuning en er is een heel team aanwezig dat hen erbij helpt en die het voorbereidende werk doet.

“Een AI-programma filtert bijvoorbeeld wie geen kinderen wil, zodat die niet gematcht wordt met iemand die dat wel wil. Daarna volgen intakegesprekken waarin we via gerichte vragen ontdekken wat mensen écht zoeken.”

Alex Callier beseft dat zijn opvliegendheid niet meteen een van zijn mooiste eigenschappen is. De dag van vandaag is opvliegend zijn ook absoluut not done.

“Misschien is dat wel mijn grootste angst, dat iemand me er ooit van zou beschuldigen toxisch te zijn. Ik weet dat ik dat níét ben. Ik heb het hart op de juiste plek, ik vecht voor dingen, maar nooit met de intentie om te kwetsen of te manipuleren”, zegt hij in De Morgen.

Gelukkig zijn er nog geen momenten van opvliegendheid geweest waarvan hij echt spijt heeft gehad. Hij is al die tijd trouw aan zichzelf gebleven.

“Ik heb altijd gezegd dat ik muziek wilde maken voor een breed publiek zonder mezelf te verloochenen. Dat heeft misschien tot een wat verwarrend muzikaal parcours geleid, want met Hooverphonic maken we soms hele akoestische platen en dan weer meer elektrische. Maar het klopt wel met wie ik ben, want ik héb ook gewoon een brede muzieksmaak”

Hoewel Jean Bosco Safari een rasechte Merksemnaar is, kan de zanger zijn Rwandese roots niet verloochenen. In Primo lezen we dan ook dat de artiest een kind is van een Afrikaanse moeder en een Europese vader. In zijn theatertour ‘Enkele reis België’ vertelt Jean Bosco openhartig zijn adoptieverhaal.

“Muzikaal verteltheater over mijn Rwandese afkomst. En over hoe mijn moeder onder valse voorwendselen werd gedwongen om haar zoon af te staan en uiteindelijk is gezwicht”, vat de zanger kort samen.

Kerk en staat beloofden de moeder van Jean Bosco destijds namelijk dat hij in het buitenland mocht gaan studeren en dat hij daarna zou terugkeren naar Rwanda. “Maar eens mijn moeder mij had afgestaan, weliswaar uit liefde, sloten de rangen zich en kon ze mij noch mijn vader nooit meer terugvinden. Ik ben dus nooit teruggekeerd.”

Tot op heden weet de artiest nog altijd niet bijzonder veel over zijn echte ouders buiten het feit dat zijn moeder Tutsi was en zijn vader een blanke mijningenieur. “Dat was het enige dat ik altijd geweten heb, maar sinds vorig jaar kan ik een naam op mijn vader kleven. Hij heette Edgard Henri. Een Brusselaar. Ik heb kort daarop ook voor het eerst in mijn leven een foto van hem gezien.”