Dat Pedro Elias en Robin Pront het uitstekend met elkaar kunnen vinden, daar is hun nieuwe programma ‘Kooiboys’ het beste bewijs van. Wanneer de reporter van Story het tweetal wil leren kennen polst hij met welke lekkernij de heren elkaar altijd een plezier kunnen doen.

Daaruit blijkt dat Robin dankzij de opnamen van hun nieuwe programma een voorkeur voor proteïneshakes heeft ontwikkeld. “Dankzij Kooiboys heb ik dat leren waarderen. Ik vind die shakes niet per se lekker, maar het voelt wel aan als semi- gezond cheaten.”

Pedro zou volgens zijn goede vriend dan al eens graag een boterham met worst eten. “Ik lijd aan boterhammennachtslaapwandelingen”, geeft het tv-gezicht droogjes toe. “'s Nachts opstaan en boterhammen met kaas eten in mijn bed. Die borden schuif ik dan onder mijn bed zodat mijn vrouw het niet ziet.” Benieuwd of Pedro dit ook gedaan heeft tijdens zijn training tot kooivechter.

Kathleen Aerts vindt het belangrijk om altijd dicht bij zichzelf te blijven. En dan vindt ze het vooral belangrijk om naar haar lichaam te luisteren. Daar begint het allemaal mee voor haar.

“Ik voel het wanneer iets 'mijn pad' is aan de kriebels in mijn buik en de goesting om eraan te beginnen. Wanneer iets niet helemaal klopt, voel ik vaak weerstand of twijfel”, zegt ze in Feeling.

Maar soms krijgt ze ook lichamelijke kwaaltjes waar ze geen duidelijke reden voor heeft. Dan gaat ze onderzoeken waar die kwaaltjes vandaan komen.

“En dan heb ik het niet over naar de dokter gaan, maar over me afvragen welke zaken in mijn leven beter moeten worden afgestemd. Nog een manier waarop ik voorkom dat ik in mijn hoofd schiet, is mijn gsm-gebruik beperken. Ik pak hem op drie vaste momenten per dag vast. De rest van de tijd ligt hij ver weg.”

Als er één iets was, wat de ouders van Klaasje Meijer belangrijk vonden, dan was het wel dat ze hun best deden. Ze moesten zich potentieel benutten.

“Als we ergens goed in waren, stimuleerden ze ons om daar iets mee doen. Of dat nu was met muziek, sporten of studeren. Maar we zijn ook wel vrij opgevoed, in die zin dat we wel helemaal zelf mochten kiezen wat we dan precies wilden doen”, zegt Berdien Meijer in De Morgen.

Binnenkort staat er iets geweldigs te gebeuren in de familie van Klaasje, want Klaasje verwacht haar eerste kindje.

“Ook in onze familie wordt daar erg naar uitgekeken, want het is het eerste kleinkind voor onze ouders. Ja, het leven van mijn zus gaat binnenkort veranderen, maar iedereen heeft er vooral veel zin in. Er is nu bijvoorbeeld al veel enthousiasme om binnenkort te komen oppassen."

2 jaar, zo lang leefde Daphne Paelinck met het geheim dat ze is misbruikt toen ze dertien was. Pas op haar 15de legde ze klacht neer bij de politie, nadat ze gehoord had dat er opnieuw een meisje door de man was misbruikt.

“Ik wilde gewoon niet dat andere kinderen hetzelfde moesten doormaken als ik. In de rechtbank sprak men over een schadevergoeding. Dat idee alleen al heb ik altijd verschrikkelijk gevonden. Het voelde alsof iemands lichaam mits je een vergoeding betaalt te misbruiken is”, zegt ze in Dag Allemaal.

Voor Daphne hoefde de man zelfs geen celstraf te krijgen. Zij wilde gewoon dat de man geholpen werd en dat er verder geen slachtoffers meer zouden vallen.

“Ik doe dat omdat, naar mijn gevoel, justitie en strafuitvoeringsrechtbanken falen in de aanpak en opvolging van dit soort misdrijven. Mensen die pedofiele feiten hebben gepleegd, worden onvoldoende begeleid. Zoals ik al zei, vind ik een celstraf géén oplossing, maar je kan zo iemand ook niet zomaar opnieuw in de samenleving loslaten.”

Al voor het tiende seizoen op een rij wordt het luisterpubliek van JOE elke weekdag wakker met de stemmen van Sven Ornelis en Anke Buckinx. Ze breken daarmee het record van het langstzittende radioduo van Vlaanderen.

Het Nieuwsblad vraagt zich evenwel af of de wekker die elke weekdag in het holst van de nacht afgaat ooit wel went. “Ik ga niet liegen, dat is best zwaar”, reageert Anke. “Je moet een ochtendmens zijn, anders moet je er niet aan beginnen. Slaaptekort doet wat met een mens…”, zegt ze. “Maar dit is mijn droomjob.”

“En ik vind het een eer dat het publiek al zoveel jaren met Sven en mij wil opstaan. En ook tussen 5 en 6 uur, wanneer we ons programma voorbereiden, hebben we al zoveel gelachen”, gaat ze verder. “Het is al 9 jaar plezier”, grijnst de presentatrice.

Omar Souidi is een ijdele jongen, zoveel is zeker. Hij ontkent het ook niet. Hij was zestien toen hij zijn allereerste kostuum kocht.

“Dat kocht ik met wat ik verdiend had in de Quick. Ik heb een heel maandloon aan dat pak uitgegeven. Mijn broer en ik hadden vroeger weinig nieuwe kleren, we droegen vooral afdankers. Ik heb me als kind altijd voorgenomen om later goed voor de dag te komen”, zegt hij in Het Laatste Nieuws.

Omar is ijdel, maar hij is niet 100% tevreden met wat Moeder Natuur hem heeft gegeven. Maar hij maakt er het beste van.

“Het nadeel is: ik hou van een bourgondische levensstijl. En als je ouder wordt, durft de weegschaal te sputteren. Ik was heel blij met de kilo's die ik had achtergelaten in Namibië. Maar er zijn er al een paar opnieuw bij. Ik heb verder geen probleem met ouder worden.”

Eén van de meest ingrijpende momenten van het leven van een arts is zonder twijfel de eerste incisie. In Humo lezen we dat ook Topdokter Alicja Zarowska dit moment nog kan herinneren alsof het gisteren was.

“Ik zat in mijn derde jaar en mocht het mes in een stuk zetten dat net was afgesneden voor een mammoplastie”, gaat ze van start. “Het stuk huid met weefsel lag op het tafeltje naast de patiënt en zou nadien voor onderzoek naar de patholoog gaan. De arts zei opeens: 'Probeer maar.' Ik wilde laten zien dat ik het kon, dus ik sneed heel secuur op het vooraf getekende lijntje. Maar toen ik mijn scalpel ophief, zag je helemaal niks.”

Een fenomeen dat in de medische wereld ‘hesitation cuts’ zou heten. “Die zie je ook bij mensen die hun polsen proberen over te snijden. Om door weefsel te gaan moet je kracht durven te zetten. Op den duur leer je hoe hard je moet duwen op welke huid. Bij iemand van 80 moet je veel minder hard duwen dan bij een twintiger. Bij oude mensen is de huid dun perkament.”

Jan Verheyen is al vaak op reis geweest en heeft al veel mooie herinneringen gemaakt, maar ook zijn absolute horrorvakantie zal hij niet zo snel meer vergeten.

“Ik heb me twee keer laten verleiden door deze populaire toeristische bestemming, maar ik ga nooit meer naar Egypte. Het was de hel. We sliepen in een lelijk hotel en er was geen ontsnappen aan de animatie. En een andere keer zaten er allemaal Russen in ons hotel. Een week lang was ik omringd door van die vierkante koppen die voortdurend naar filmpjes aan het kijken waren op hun gsm”, zegt hij in Story.

Jan heeft al heel wat van de wereld gezien en is al op mooie, maar ook minder mooie plekken geweest. Maar zou hij ook naar het buitenland durven verhuizen mocht hij het ergens echt naar zijn zin hebben?

“Ik heb al eens drie jaar in Londen gewoond, maar in het weekend kwam ik toch altijd terug naar mijn appartement in Antwerpen. Intussen ben ik 62 en zie ik mezelf niet meer verhuizen naar een ander land. Een tweede verblijf zie ik dan weer wel zitten; we hebben recent ons huisje aan de Noord-Franse Opaalkust verkocht, met als bedoeling binnen afzienbare tijd iets te kopen in Spanje.”

Onlangs beviel Kato, de dochter van Leen Demaré van haar zoontje Miro.

Wanneer de reporter van Primo opmerkt dat kleinkinderen weleens door hun grootouders verwend worden en vraagt of de radiostem ook in deze val gaat trappen, geeft Leen aan dat ze tamelijk consequent zal zijn.

“Ik hou er niet van als kinderen alles mogen en geen grenzen kennen”, gaat ze streng van start. “Als ik bijvoorbeeld op de tram kinderen zie roepen tegen hun ouders of hun voeten op de zetels leggen, word ik kregelig. Dat zou bij mij niet door de beugel kunnen. Ik weet niet of ik een strenge mémé zal zijn, maar ik wil wel dat ze naar me luisteren. Een kind mag alles ontdekken en plezier maken, maar er moet ook respect zijn. Dat is precies wat ik ze wil meegeven.”

Wel merkt Leen op dat de rol van grootmoeder anders is dan die van moeder. “Het leuke aan grootouder zijn is dat je vooral de voordelen ervaart. Ik heb meer geduld en levenswijsheid en ik hoef me minder op te jagen. Daardoor kijk ik met andere ogen naar mijn kleinzoon.”

Leven in armoede, het doet wat met een mens. Het is mentaal zwaar om elke dag weer de eindjes aan mekaar te moeten knopen en je af te vragen wat de volgende dag gaat brengen. In het programma 'Zorgen Voor Mama' probeert Kristel Verbeke met enkele experten gezinnen uit hun penibele situatie te helpen. Kristel heeft helaas ervaring met armoede, als kind werd zij vaak met een lege koelkast geconfronteerd.

"Als ik voor een lege koelkast sta, word ik heel ambetant. Omdat ik het vroeger zoveel heb meegemaakt", geeft Kristel Verbeke in het weekblad Story toe. De kans bestaat dat u het ook wel al eens hebt meegemaakt, dat er geen geld meer was om fatsoenlijk eten te kopen.

"Ik at dan spaghetti met bruine suiker. Nu weet ik natuurlijk ook dat ik die koelkast kan vullen. Als ik naar de winkel ga, dan laad ik mijn kar vol. Ik heb toen ook geleerd om op mezelf te rekenen. Het alleen te doen. Dus wat ik ook merk, is dat ik niet zo makkelijk mensen vertrouw. Ik zal altijd wat afwachtend of voorzichtig zijn vooraleer ik een connectie maak. Twee keer nadenken dus", is de wijze tip van Kristel Verbeke. 

De zangeres en presentatrice staat vanaf 3 oktober weer met K3 op het podium en dat is iets waar zij naar uitkijkt.