Wim Soutaer is nu zo’n vijf jaar aan het golfen en hij amuseert zich altijd heel erg. Maar soms gebeurt er ook al eens iets gênants op de golfbaan.

“Nog niet zo lang geleden was ik vergeten de rem van mijn golfbag op wielen aan te trekken. Gevolg? Mijn golfsticks en alle andere attributen rolden de berg af, recht de modderige gracht in. Achteraf bleek dat ik ook mijn afstandsmeter nog kwijt was... die vond ik later onder een rots”, lacht Wim in Primo.

Maar ook Charles heeft al eens iets gênants meegemaakt op de golfbaan. Al valt het misschien nog mee.

“Ik ben eens te laat aangekomen voor een toernooi. Mijn naam werd afgeroepen, ik kwam aangerend met mijn hemd half aan, broek nog open en iedereen lag dubbel van het lachen.”

Toen Cilou Annys had besloten om haar man te verlaten, trok ze terug richting haar moeder. Daar wilde ze even op adem komen. Iets waar ze wel nood aan had.

“Er komt dan veel op je af. Een huurhuisje zoeken. Een nieuwe job, want met de zaak kon ik niet verder en een verdeling zat er niet meteen aan te komen. Op mijn rekening stond 6.000 euro, die na het betalen van de waarborg en de aankoop van de goedkoopste Ikea-meubeltjes al bijna verdwenen waren. Gelukkig was er steun”, zegt ze in Het Laatste Nieuws.

Voor Cilou was het erg spannend om een stap in het onbekende te zetten. Maar toch maakte ze de sprong.

“Je moet die angst in kleine stukjes hakken. Elke dag probeerde ik een stapje vooruit te zetten, door bijvoorbeeld juridische raad te vragen of haalbare doelen te zetten. Ik heb ook tijd genomen om mezelf te leren kennen.”

Jo Vally kan niet begrijpen dat mensen zo roekeloos met hun gezondheid omgaan. En na wat hij gezien heeft in het ziekenhuis toen hij daar zelf lag, nog minder.

“Dan maak ik me toch wat boos. Ze drinken of roken zich kapot en gebruiken van alles terwijl anderen keihard vechten om de volgende dag te halen. Daar heb ik toch bij stilgestaan”, zegt hij in Dag Allemaal.

Voor afgelopen zomer bracht Jo ook een nieuw nummer uit ‘C’était Jolie’, een heerlijk feelgoodnummer dat gaat over mannen die zich al eens omdraaien als een mooie vrouw voorbij wandelt.

“Het is een luchtig nummer dat makkelijk mee te zingen is en vooral bedoeld is om je een goed gevoel te geven. Iedereen kan er vrolijk van worden. Ik hoop dat het een hit mag worden, maar ik maak me weinig illusies. Tussen al die jonge artiesten van vandaag is scoren niet evident.”

Vrijdag 12 september dropt Red Sebastian zijn nieuwe album ‘Turn On The Lights’. De plaat is een verzameling van pop, dance en electro, en omvat alles waar Red Sebastian de dag van vandaag voor staat. Voor het album werkte Red Sebastian samen met de jonge, talentvolle producers Willem Vanderstichele, OSKI en Tjeerd van Oord. ‘Turn On The Lights’ is naast digitaal ook als fysiek product te verkrijgen op CD.

Red Sebastian: “Kleine Seppe zong ooit met een speelgoedmicrofoon voor een ingebeeld publiek. Vandaag mag ik eindelijk de dromen waarmaken waar ik als kind al naar verlangde – en dat maakt me de gelukkigste mens op aarde. Deze zomer mocht ik op de allermooiste podia staan en zingen voor steeds een enthousiast publiek. Dat gaf me telkens zoveel energie. Nu, het mooiste moet nog komen, want binnenkort mag ik dit avontuur verder zetten met mijn eigen songs van de plaat.”

Op ‘Turn On The Lights’ mogen uiteraard ‘Strobe Lights’ en ‘SLAY’ - waarmee hij genomineerd was voor ‘VRT Zomerhit’ - niet ontbreken. Daarnaast bevat het album zeven nieuwe nummers, waaronder de nieuwe, gelijknamige single ‘Turn On The Lights’. Eén van de nieuwe nummers is ook ‘Sunday’, dat Red Sebastian wijdt aan zijn oma: “Ik weet hoe graag ze dit allemaal gezien zou hebben en geloof me, ik ook. Maar via dit nummer is ze erbij, voor altijd.” Als tiende nummer deelt Red Sebastian een bonus track met de fans, een extended mix van ‘Strobe Lights’.

Paul Jambers is 80, zijn vrouw Pascale Naessens is 56. De kans dat Paul komt te overlijden voor Pascale komt te overlijden is zo goed als een zekerheid. Maar de twee praten er nooit over.

De twee willen wel nog veel reizen met elkaar. Zo droomt Paul ervan om met een luxetrein van Londen naar Istanboel te rijden.

“Ik wil nog naar Ierland, Griekenland, Japan, Zuidoost-Azië... En gaan zeilen in de Caraïben. Onze zeilboot hebben we verkocht, maar we huren dan een boot. Bezig blijven en gelukkig zijn, da's wat je in het leven moet doen”, zegt hij in Primo.

Maar dat wil hij alleen met Pascale doen. Zij is de liefde van zijn leven en de liefde is voor Paul van het grootste belang.

“Een goeie relatie met iemand met wie je door het leven kan gaan is de meest positieve impuls om te willen verder leven. Pascale houdt me jong. Iedereen wordt oud. Maar als Pascale oud wordt, word ik stokoud.”

Als het van Nono Wauters afhangt, dan staat er hem geen carrière in de media te wachten. Hij studeert international business management.

“Het is echt iets voor mij. Ik voel passie als ik ermee bezig ben. Ik kan er ook helemaal mezelf zijn. Er zitten veel internationale studenten in mijn richting, voor hen ben ik gewoon Nono. Die kennen de naam Wauters niet”, zegt hij in Gazet van Antwerpen.

Het klinkt chic als Nono vertelt wat hij studeert. Hij wordt volop klaargestoomd tot mensen die zo het bedrijfsleven kunnen instappen.

“We leren over de financiële kant, maar er zijn ook vakken als 'manager' en 'leadership'. Het is een zeer globale richting om een goede basis voor de businesswereld op te bouwen. Ik droom ervan om iets succesvols uit de grond te stampen.”

Je vriend voorstellen aan je ouders, het is altijd een spannend momentje. Ook Kelly Pfaff was benieuwd wat haar ouders zouden vinden van Sam Gooris.

“Toen we tien dagen samen waren, hoorde ik van zowel mijn ouders als mijn schoonouders: 'We weten dat jullie nog maar tien dagen samen zijn, maar het lijkt alsof jullie elkaar al jullie hele leven kennen.' Papa heeft zich nooit vragen gesteld bij mijn relatie met Sam en heeft zijn schoonzoon vanaf dag één met open armen ontvangen”, zegt hij in Tv Familie.

Het ging heel snel bij Kelly en Sam en ze lieten er geen gras over groeien. In de zomer van 1999 leerden ze elkaar kennen, in december waren ze al getrouwd.

“Ik zou het direct opnieuw doen. We hebben er bewust vaart achter gezet omdat we niet het eerste BV-koppel wilden zijn dat zijn jawoord gaf in het nieuwe millennium. Mensen dachten toen dat de wereld zou vergaan bij de overgang naar het jaar 2000. Dus we dachten: laat ons er nog snel aan beginnen. Het feit dat Sam me na 40 dagen al ten huwelijk vroeg? Dat was voor ons hét bewijs dat het goed zat, hoe zot het misschien ook klonk.”

Stijn Baert werd enkele weken geleden voor het eerst papa. Het vaderschap is nog mooier dan hij had gedacht, maar de vermoeidheid weegt wel door.

“Maar zelfs als ik ’s nachts met Pluk als een halve zombie door de gang loop, voel ik me zielsgelukkig. Vijftien jaar geleden had ik er wellicht minder van kunnen genieten”, vertelde hij eerder in het weekblad Humo.

Stijn beseft dat veel ouders veel bordjes tegelijk de lucht moeten inhouden en dat dat soms een onmogelijke karwei is. Je kan niet en een carrière uitbouwen én een huis zoeken én een sociaal leven onderhouden en nog eens een kind opvoeden.

“Ik ben dankbaar dat Pluk op het juiste moment in mijn leven komt. Ik zal later niet moeten zeggen: 'Ik wou dat ik er meer voor hem was geweest.”

Pommelien Thijs wist haar favorietenrol bij de VRT Zomerhit waar te maken en mocht op het einde van een geweldige avond de trofee voor de tweede keer in haar carrière in de lucht steken.

“Twee jaar geleden was ik echt wel heel overweldigd door het geheel en nu kon ik het iets beter laten binnenkomen”, gaat de zangeres van start in Story. “Misschien ook omdat ik wat rustiger ben geworden. Of beter: ik ga bewuster om met alles wat ik doe. Daardoor geniet ik er ook meer van.”

Wanneer de reporter vraagt of de zangeres al een plekje voor haar trofee heeft gevonden, geeft de artieste aan dat als haar ouders willen, zij hem mogen hebben. “En anders geef ik hem aan mijn opa. Dat is meteen ook een goede aanleiding om dan wat vaker bij hen langs te gaan. Bij allebei mijn grootvaders krijgen die awards een mooi plekje en die tonen ze dan telkens vol trots als er bezoek over de vloer komt.”

Hoewel Pommelien lang niet al haar awards weggeeft, is het ook niet zo dat ze er graag mee pronkt. “Ze staan ergens weggestopt in een kast. Ook al ben ik er altijd heel blij mee. Maar ik word nog gelukkiger als ik de trofee aan een familielid of vriend kan geven.”