Showbizzsite 2020
De 11de editie van Rimpelrock was een kleurrijk en sfeervol muziekfestijn met 500 minuten livemuziek maar ook met plaats en aandacht voor enkele ingetogen momenten ter ere van de slachtoffers van die dodelijke storm die vorig jaar op diezelfde plaats zo ongenadig toesloeg op de Pukkelpopweide…
Het dient gezegd dat organisator Chokri Mahassine voor een spetterende affiche gezorgd had, één die zowel jong als oud wist te boeien want waar Rimpelrock vroeger een gratis festival was voor de al wat oudere 45-plussers, is het festival nu meer gegroeid naar een betalend evenement waar een veel breder publiek thuis is maar het mag best gezegd dat deze 11de editie elke euro waard was!
Festeyn ofwel Stijn Schraepen, ex-zanger van Perron-Geluk, zorgde voor de ideale opwarmer en de sfeer zat er al van bij de eerste minuten in op de snel volstromende Rimpelrockweide.
Luc Steeno had de bal er vervolgens maar in te trappen en terwijl Luc’s moeder in de frontstage zag dat het allemaal prima was, gingen ook al de eerste polonaises over de weide!
Uit een gans ander vaatje tapte Andrei Lugovski met zijn repertoire vol onverwoestbare Italiaanse klassiekers als “Il Mondo”en “Caruso”. Met zijn geweldige baritonstem en sympathieke verschijning wist de Wit-Russische idoolfinalist in een mum van tijd ontelbare harten te veroveren en kreeg daarbij herhaaldelijk een open doekje van het publiek. Andrei had trouwens voor de gelegenheid ook een special guest meegebracht in de persoon van Yannick Bovy waarmee hij enkele mooie duetten zong. Duidelijk geëmotioneerd door de vele uitbundige reacties dankte Andrei het Rimpelrock-publiek op beide knieën en een, wegens het strakke tijdsschema ongebruikelijk, bisnummer!
Tijd en plaats dan voor Christoff & Friends met als gasten Jo Vally, The Sunsets, Dana Winner, Kathleen Aerts en Christoff’s jarige zus Lindsay. Zij kreeg niet alleen een “Happy Birthday!” uit vele duizenden kelen gepresenteerd, uit handen van presentator Luk Appermont kreeg Lindsay van een sponsor een GSM cadeau, net als ook alle jarigen van de dag in het publiek trouwens!
Na al dat schlagergeweld was het Will Tura die al liefst voor de 6de keer in de geschiedenis van Rimpelrock het podium op mocht. Al sinds zijn eerste hit in 1962 ‘Eenzaam Zonder Jou’ heeft Will een vaste plaats verworven in de Vlaamse muziekindustrie. 40 jaar, vele hits en ontelbare optredens later is Will tot een echt muziekmonument geworden en ook op zijn 72 nog altijd erg populair bij het Vlaamse publiek wat zaterdag eens te meer bleek. Zijn Engels-Russisch ¬duet tijdens “My Way” met Andrei Lugovski klonk ondanks een technisch probleem met Andrei’s microfoon nog best genietbaar maar het leverde wel een aantal ludieke taferelen en heel wat hilariteit op. Eindigen deed Will akoestisch met “Winterroosje” en het obligate “Limburg Allein” waarna om half 6 de andere Vlaamse artiesten hem vervoegden voor hét kippenvelmoment van de dag. Een pakkend “Hoop Doet Leven” ter ere van de slachtoffers van de Pukkelpop-storm bezorgden velen een krop in de keel en Will Tura kreeg zelfs tranen in de ogen.
De Hollies mochten het internationaal getinte avondprogramma inzetten en zorgden met hun vele hits van de jaren ‘60/’70 voor een perfecte overgang naar die nostalgische ‘tijd van toen’. Ook al heeft de groep sinds de jaren ’60 al vele wijzigingen ondergaan, oudgedienden Tony Hicks (gitaar/vocals) en Bobby Elliot (drums) vonden steeds de juiste stand-inns als o.a. zanger Peter Howarth en gitarist Steve Lauri. Hun superhits “He Ain’t Heavy… He’s My Brother” en vooral het onvergetelijke “The Air That I Breathe”zorgden daarbij voor enkele stevige meezingmomenten! Tom Jones is er net als Will Tura intussen 72 geworden, de damesslipjes vliegen hem ook niet meer om de oren als in zijn gloriejaren maar Sir Tom bewees eens te meer en rasartiest te zijn en op zijn stem zat duidelijk nog geen sleet. Zijn grote hits als What’s New Pussycat, ‘Its Not Unusual’, ‘Green Green Grass Of Home’, ‘Sex Bomb’ en ‘Delilah’ klonken nog erg zuiver maar de Rimpelrockweide écht op zijn kop zetten was pas weggelegd voor afsluiter Marco Borsato die opnieuw bewees een echte hitmachine te zijn en super om te zien hoe hij het hele publiek mee kreeg met “Rood” en vervolgens Dromen zijn bedrog in twee versies bracht: eerst in een rustige, slow versie om daarna volle bak te gaan. Topentertainer en een straffe heer die Borsato die ook even stil wou blijven staan bij de Pukkelpopramp: “Heel veel mensen hebben met dat drama meegeleefd en dit is iets wat je een heel leven bijblijft!” Vervolgens bracht hij het pakkend “Afscheid Nemen Bestaat Niet” dat nog nooit eerder zo hard moet geklonken hebben…
Met een publiek over verschillende generaties heen lijkt Rimpelrock met deze supersterke editie een stevige, nieuwe start genomen te hebben en was het zaterdag ver weg van het gratis seniorenfestival waarmee het allemaal meer dan 10 jaar geleden begon…
Donderdag start grote broer Pukkelpop, het drama indachtig ongetwijfeld weer een moeilijk moment voor velen, zeker zij die er bij waren, maar dan moeten we weer denken aan de laatste zinnen van Tura’s ‘Hoop Doet Leven’:
“Zo zorgeloos en vol kattekwaad
Ze zijn het jonge leven dat verder gaat
De nieuwe hoop!”
Tekst en foto’s: Fonny Gijsels