Geen moord, wel euforie aan het ontbijt van De Verraders. De verraders kwamen met lege handen uit het conclaaf: geen enkele moordbrief had de missie overleefd. Dat nieuws zorgde bij het ontbijt voor een mix van opluchting maar ook speculaties over een eventuele verleiding. Maar de spanning bleef hoog: Toni Coppers, tot nu toe één van de stilste spelers, kwam plots strijdvaardig uit de hoek. Zijn onverwachte uitbarsting maakte hem zo verdacht dat hij uiteindelijk zelf het spel moest verlaten. Met opgeheven hoofd nam hij afscheid: “Ik heb een fantastisch avontuur beleefd, veel geleerd over mezelf. Je had moeten luisteren dat ik niet kan liegen, want ik was een fantastische bondgenoot.”
 
“Ik dacht dat er zeker gemoord ging worden”, klonk het verbaasd aan het ontbijt. Charlotte Sieben was blij met het succes van de opdracht, maar er was ook veel verwarring: “Er is misschien gechanteerd. Dan moeten we weer helemaal opnieuw beginnen met zoeken.” Toni, normaal een stille observator, gooide het roer om. Hij lanceerde een theorie over leeftijden en profielen van de verraders. Dat leverde hem meteen argwanende blikken op. Maar niet alleen Toni kreeg het warm. Francesco Planckaert, alias ‘koning van de verwarring’, werd door Yannick frontaal aangevallen over zijn eerdere keuzes rond dolk en schild. Francesco hield vast aan zijn tactiek van zwijgen en selectief informatie delen, maar dat werd door velen als verdacht gezien. “Hij zegt van alles, maar eigenlijk zegt hij niks”, vond Clémentine Caron.
 
Aan de Ronde Tafel werd Francesco opnieuw zwaar onder vuur genomen door Yannick Noben. Olivier Deschacht probeerde een andere piste te volgen en stelde voor Chloé De Bie ‘op te offeren’ om zo tot een verrader te komen. Lynn Van den Broeck weigerde mee te gaan in dat plan en hield vast aan haar verdenking van Toni. De discussie draaide steeds meer rond Toni’s gedragsverandering. “Ik zou een bijzonder oneffectieve verrader zijn als ik niet zou lobbyen”, verdedigde hij zich nog. Maar het mocht niet baten: Toni belandde op de stip.
 
Met Toni uit het spel en de verraders die opnieuw kunnen moorden, wordt het steeds spannender. Blijft Francesco overeind onder de druk? Wordt Chloé ontmaskerd of slaagt ze erin de verdenking af te schuiven? En wie overleeft de volgende nacht?

Naar de boeken van Toni Coppers

Tom Lenaerts heeft voor het eerst een feelgoodreeks gemaakt: ‘Kassa Kassa’. Dat deed hij vooral met de reden om even de mensen te kunnen laten wegdromen over hoe het wel kan zijn.

“Je zou nu perfect een zware psychologische thriller kunnen maken over hoe onbetrouwbaar en achterbaks mensen zijn; superherkenbaar voor deze periode. Maar de realiteit overstijgt elke dag zulke fictie. Dan maak ik liever iets anders”, zegt Tom in Het Nieuwsblad.

Voor Tom hoeft niet alles love en peace te zijn. Maar er moet wel sprake zijn van een basishumanisme wat aantoont dat een mens niet zonder een ander kan.

“Er wordt tegenwoordig altijd maar gezegd: 'kies voor jezelf', of 'kies voor je land' of 'kies voor je groep'. Mensen bestaan tegenwoordig in de mate dat ze zich afzetten tegenover anderen. Hoe leg je dat uit aan je kinderen, en hoe zorg je ervoor dat ze met vertrouwen in de mensheid opgroeien? Ik vind dat moeilijk.”

Je zou denken dat het hebben van ervaring als kandidaat bij ‘The Masked Singer’ van pas komt als je ook deel mag uitmaken van het speurdersteam, maar daar lijkt Celine Van Ouytsel toch niet helemaal van overtuigd te zijn.

“Laat me het zo zeggen: ik ben toch wel iets nederiger geworden achter die desk. Ik dacht dat ik een goede speurder zou zijn, maar ik heb het toch wel onderschat. Speuren is echt hard werken. Je moet op verschillende dingen tegelijkertijd letten: zang, beweging, tips... en daar ben ik niet goed in”, lacht ze in Story.

Celine wilde zich vooral focussen op de stem. Daar leek ze goed in te zijn, tot ze achter de desk plaats nam.

“Ik herinner me nog het eerste seizoen van The Masked Singer. Ik stond in de keuken bij ons moeder en het programma stond - zonder dat ik het wist - op. 'Sinds wanneer zingt Kevin Janssens?', zei ik luidop. Ik herkende meteen zijn stem en dacht een verborgen talent te hebben ontdekt. Maar het was eerder beginnersgeluk.”

Er zijn veel BV’s die ervan dromen om ooit es een keertje te mogen meedoen aan ‘The Masked Singer’. Voor Jacotte Brokken was het een droom die is uitgekomen. Zij was heel benieuwd hoe ze het er vanaf zou brengen.

“Ik kon absoluut niet zingen, en ik kan nog altijd niet supergoed zingen. Maar ik heb mij wel altijd laten vertellen dat iederéén kan leren zingen. Ik dacht: het is een toffe gelegenheid om met Ibernice te werken, dé zangcoach van Vlaanderen en Nederland”, zegt ze in Story.

Fysiek valt een deelname natuurlijk ook niet te onderschatten. Zo’n pakken zijn vaak erg zwaar en erg warm. En Jacotte is behoorlijk claustrofobisch aangelegd.

“Gelukkig was mijn masker redelijk transparant. Het werd wel warm in dat pak, maar niet superbeklemmend. Maar toch, na uren zangcoaching en choreotraining zit je ineens in dat pak en dan valt alles weg. Dat was heel beangstigend: ik was mijn tekst kwijt, wist niet hoe ik moest bewegen. Gek hoe hard zo'n pak alles kan beïnvloeden.”

Revelatie van het huidige seizoen van ‘De Slimste Mens Ter Wereld’ is zonder twijfel Felix Heremans. De acteur is maandag voor de achtste keer in ‘De Slimste Mens Ter Wereld’ te zien. Felix lijkt elke tegenstander aan te kunnen en hoopt nog een tijdje in het programma te zitten.

“We gaan ervoor”, reageert de acteur enthousiast wanneer Erik Van Looy hem erop wijst al aan acht afleveringen te zitten.

Heremans smijt zich volledig en het publiek apprecieert de jonge acteur. De kijker hoopt Heremans nog een tijdje in ‘De Slimste Mens Ter Wereld’ te zien, wie weet is hij wel op weg om het record te verbreken, maar daarvoor moet hij nog wel wat avonden opofferen.

Herman Verbruggen lijkt niet meteen de man te zijn die snel spijt heeft van iets. Maar in Story moet hij toch toegeven dat er één iets is wat hij liever langer had volgehouden.

“Ik heb een jaar of twee notenleer gevolgd in een plaatselijke academie en een tijd privéles accordeon gekregen. Maar een talent is maar zo groot als het zweet dat je ervoor wil laten, ik heb het dus – helaas – niet volgehouden. Daar heb ik oprecht spijt van, omdat ik weet dat muziek maken heerlijk is, en het verbreedt je mogelijkheden als performer”, zegt hij in Story.

Maar Herman is wel acteur geworden en mocht in de bekendste serie van ons land meespelen: ‘FC De Kampioenen’.

“Ik zie dan een zeer jonge versie van mezelf en maakt me telkens de bedenking dat het gezegde ‘Een man wordt mooier met ouder worden’ – gelukkig voor mij – toch een beetje klopt.”

In de rubriek ‘De 7 Hoofdzonden’ van Humo heeft radiostem en tv-gezicht Manu Van Acker eerlijk verteld over wat alcohol met hem doet: “Ik word er nóg luider van”, lacht hij. “Ik begin ook vaak te dansen. Agressief word ik niet, hooguit een tikkeltje baldadig”, moet hij bekennen.

“Ik heb bijvoorbeeld lange tijd graag glazen uit cafés gestolen. Nadat ik dat eens in een interview had laten vallen, was er bij de VRT trouwens een klacht binnengekomen: presentatoren als ik hebben een voorbeeldfunctie en zouden dus beter moeten weten”, vertelt Manu.

“Die persoon had natuurlijk volkomen gelijk”, onderschrijft de presentator. “In datzelfde interview had ik overigens al beloofd dat ik het nooit meer ging doen.” Een voornemen dat intussen aardig stand houdt, een zwak moment in Londen afgelopen zomer niet te na genomen.

Clémentine Caron is een van de revelaties van ‘De Verraders’. Ze vond het een onvergetelijk avontuur, maar zeker niet makkelijk omdat ze kampt met angststoornissen en een overactief brein. Dat zorgt ook nog eens voor slaapproblemen.

“Ik wou dat ik mijn brein af en toe kon uitschakelen, zeker voor het slapengaan. Dan zou ik veel beter functioneren. Al sinds mijn twaalfde heb ik enorme dwangstoornissen. Sindsdien neem ik medicatie, maar ik ben nog steeds erg angstig”, zegt ze in Het Nieuwsblad.

Vooral haar wekker kan Clémentine veel stress bezorgen. Door haar dwangstoornissen checkt ze wel tien keer of haar wekker wel goed staat.

“Ik heb negen uur slaap nodig. Dat zit ook in mijn hoofd, dus telkens als ik controleer, is het weer wat later en moet ik mijn wekker opnieuw instellen. Heel vermoeiend.”

Vanaf 2026 komt er opnieuw een einde aan het sabbatjaar dat Vlaanderens grootste tekstdichter Raymond van het Groenewoud eind vorig jaar inlaste. Vanaf dan trekt hij met zijn retrospectieve concertreeks ‘Archivaris’ weer langs de grootste theaterzalen van het land in Antwerpen, Hasselt, Brugge en Gent.

Nochtans heeft hij zijn sabbatical, naar eigen zeggen goed besteed. Zo trok hij eind 2024 naar het onherbergzame Spaanse binnenland. Een plek waar helemaal niks te beleven valt, vermoedt Primo. “Daar komt het op neer”, beaamt Raymond. “Daar was ik voor het eerst in al die jaren niet bezig met mijn vak, muziek”, zegt hij.

“Als ik daar 's morgens wakker werd, besefte ik: ‘Ik moet just niks’, om het met de woorden van Wout van Aert te zeggen. Een fantastische ervaring. Eentje die niet meer zal terugkomen, want voor alles is een eerste keer, maar het gaf me genot om eens een compleet ander leven te leiden. Het leven heeft ook nog andere dingen te bieden dan muziek, besefte ik toen pas voor het eerst”, moet hij toegeven.

Sinds haar negende vecht Celien Hermans tegen diabetes type 1. Een auto-immuunziekte die haar nog elke dag uitdaagt, maar nooit klein krijgt. Ze leerde door de ziekte al vroeg wat veerkracht betekent: prikken, meten, plannen... “Diabetes is een fulltime job waar je nooit vakantie van kan nemen”, vertrouwt de dochter van Margriet Dag Allemaal toe.

Bovendien blijkt de ziekte ook een niet te onderschatten impact te hebben op de kinderwens van de zangeres. Een kinderwens die desalniettemin alleen maar groter blijkt te zijn geworden: “Laten we zeggen dat eraan gewerkt wordt”, lacht Celien in Dag Allemaal.

“Maar met diabetes moet je extra voorzichtig zijn. Bij schommelende waarden is er meer kans op een miskraam of complicaties bij de baby. Daarom ben ik erg streng op m’n levensstijl. Ik zou het mezelf nooit vergeven als mijn onzorgvuldigheid mijn kind zou schaden”, zegt ze. “Maar ik blijf geloven dat het lukt. Met liefde, discipline en een beetje suiker”, knipoogt Celien.