Showbizzsite 2020
Deze week valt in Vilvoorde het doek over het zomerfilmfestival Cinema Canvas. Xander De Rycke presenteert er in de Kruitfabriek opnieuw drie straffe films, gekozen door bekende cinefielen:
Woensdag 23 augustus: Dr. Strangelove (de keuze van Stijn Meuris)
Donderdag 24 augustus: Moonrise Kingdom (de keuze van Kat Steppe)
Vrijdag 25 augustus: Boogie Nights (de keuze van Jan Verheyen)
De gasten leiden hun keuzefilm telkens in, samen met Xander De Rycke en een andere filmexpert.
De film en het gesprek vooraf zijn ook te zien op Canvas en vrtnu.be
.
De toegang is gratis, maar je moet wel reserveren via canvas.be. Er zijn nog enkele plaatsen vrij.
Woensdag 23 augustus: Dr. Strangelove
De keuze van Stijn Meuris
“Een belangrijk criterium voor mij is dat je een film niet zomaar een tweede keer, maar zelfs een vijfde keer wil zien. Dr. Strangelove is zo’n film”.
Stijn Meuris
Stijn Meuris in een lijstje opsommen, is haast onbegonnen werk. Een poging: regent geschiedenis-aardrijkskunde, matroos, bibliothecaris, lid van Gruppenbild, Noordkaap en Monza, regisseur voor Woestijnvis en VRT, journalist voor Het Belang van Limburg, verliefde sterrenkijker, onvrijwillig stemadviseur, allround opiniebraker.
“Zou een heel klein beetje oorlog soms niet beter kunnen zijn?” is een bekende zin uit een van zijn grootste hits. Het lijkt wel een levensmotto, blijkens de boude uitspraken waarmee hij regelmatig voor wat leven in de indommelende Vlaamse brouwerij zorgt.
Zijn keuzefilm, de oorlogssatire Dr Strangelove (1964) van Stanley Kubrick is er ééntje waarin met scherp geschoten wordt op pompeuze politici, paranoïde militairen en doortrappende wetenschappers. Actueler dan ooit in ons Trumpiaanse tijdsgewricht.
Stijn Meuris praat er in De kruitfabriek over met gastheer Xander De Rycke en filmkenner Gertjan Willems (filmhistoricus Universiteit Gent).
Dr. Strangelove
Dr. Strangelove is een Britse koude-oorlogssatire van Stanley Kubrick (1964 - Z/W) met o.a. Peter Sellers, Sterling Hayden en Tracy Reed.
Een Amerikaanse generaal meent dat Amerika bedreigd wordt door een communistisch complot en stuurt een eskader B 52's vol atoombommen naar de Sovjet Unie. Daarop dreigen de Russen met een totale vernietiging van alle leven op aarde. De Amerikaanse president en zijn adviseurs proberen op wanhopige zij het hilarische wijze de nucleaire logica van de Koude Oorlog te doorbreken.
De film is een gebaseerd op de roman van Peter George, met als volledige titel Dr Strangelove, or: How I learned to stop worrying and love the bomb. Net als in Kubricks Lolita (1997) speelt Peter ‘Pink Panther’ Sellers niet minder dan drie schitterende personages: de president, kapitein Mandrake en het titelpersonage. Dr. Strangelove, een vroegere Nazi-wapenexpert die te pas en onpas zijn rechterarm de lucht inhijst en vanuit zijn rolstoel de mondiale wapenwedloop beïnvloedt.
Kubricks enige komedie sloeg bij zijn release in als een nooit geziene bom en blijft zovele jaren later een luchtige maar onderhuis beangstigende komedie, in glorieus zwart-wit.
Uitzending op Canvas: vanaf 21.55 u
Donderdag 24 augustus: Moonrise Kingdom
De keuze van Kat Steppe
“Licht en luchtig, wat ‘artistiekerig’ en daardoor ogenschijnlijk ongevaarlijk, maar met de doeltreffendheid van een mokerslag. Er is geen andere regisseur die zo de pijn van het volwassen worden én het volwassen zijn, vat”
Kat Steppe
Is het een kwestie van geluk dat regisseur Kat Steppe recent en unaniem met lofbetuigingen - en de Ha! van Humo - werd overladen voor haar televisiewerk? Bescheiden als ze is, lijkt ze dat zelf weleens te suggereren, maar als je 120 dagen lang geduldig een biotoop verkent, als je 211 versies maakt van je eerste aflevering, als je maanden kampeert in je montagekamer, dan is er meer aan de hand dan geluk.
Steppe’s ‘naar iets essentieels tastende reality-serie Een kwestie van geluk was een pleidooi voor empathie dat alle complimenten die het kreeg meer dan verdiende. In Goed Volk ontpopte Jeroen Meus zich ondertussen voor Steppes camera ook tot een uitstekende interviewer.
Wie haar vroegere, van melancholie doortrokken documentaires gezien heeft (Bedankt en Merci, over volkscafés in de Westhoek, en Ik vergeet u nooit over het kerkhof van Menen) zal wellicht niet verbaasd zijn over Steppe’s keuzefilm voor Cinema Canvas: het bitterzoete, hilarische Moonrise Kingdom (2012) van superieure stilist Wes Anderson.
Voor de voorstelling praat ze over de film met Anke Brouwers (filmdocente Universiteit Antwerpen en KASK Gent) en gastheer Xander De Rycke.
Moonrise Kingdom
Moonrise Kingdom is een Amerikaanse coming-of-age film van Wes Anderson (2012) met o.a. Kara Hayward, Jared Gilman, Bruce Willis, Tilda Swinton
De zomer van 1965, op een eiland aan de Amerikaanse oostkust. Sam en Suzy, beiden twaalf, besluiten dat ze van elkaar houden. Ze lopen samen weg, de wildernis in. Hun ouders, hun scoutsgroep, de sheriff van het eiland en de jeugdbescherming gaan naar hen op zoek. Bovendien is er een serieuze storm op komst.
Het kleurenpalet en set design maken van elke Wes Anderson film een waar feest voor veel filmfans. Zeker op het grote scherm is Andersons hypergestileerde universum onweerstaanbaar – denk aan het India uit The Darjeeling Limited (2007) of het heerlijk anachronistische The Grand Budapest Hotel (2014). In Moonrise Kingdom creëert Anderson een sixties-wereld tjokvol visuele details. Het verhaal werd mee geschreven door Roman Coppola, die als kind een rolletje kreeg in twee Godfather-films van zijn vader Francis Ford, en vaak meedraait op de filmsets van zijn zus Sofia.
Ook altijd present in Andersons werk: heerlijk absurde, droge humor. Acteurs amuseren zich te pletter op zijn sets, waar altijd ruimte is voor excentrieke vertolkingen. Habitués als Tilda Swinton en Jason Schwartzman kunnen zich in Moonrise Kingdom helemaal uitleven, maar het zijn kindacteurs Jared Gilman en Kara Hayward die met hun onvoorwaardelijke liefde de show stelen.
Uitzending op Canvas: vanaf 21.55 u.
Vrijdag 25 augustus: Boogie Nights
De keuze van Jan Verheyen
“Als je een film maakt over een gast met een lul van vijfentwintig centimeter, dan moet je die op een bepaald moment laten zien. En de vraag is dan, doe je dat in begin - zo van : let’s get it over with - of spaar je dat op? Ik kan mij voorstellen dat daar serieus over gediscussieerd is.”
Jan Verheyen
Cinema Canvas eindigt in schoonheid (m/v) én in het goede gezelschap van filmfreak Jan Verheyen. De korte broek nauwelijks ontgroeid schreef hij al filmkritieken voor Teek en blufte hij samen met Marc Punt het Filmfestival van Knokke-Heist bij elkaar, om vervolgens, samen met diezelfde Punt, het succesvolle filmdistributiebedrijf Independent op te richten.
Tijdens de Nachten van de Wansmaak liet hij kannibalen, zombies en andere monsters los op de Vlaamse goegemeente. Ondertussen regisseert hij zelf de éne film na de andere: Boys, Alles moet weg, Team Spirit, F.C. de Kampioenen, Vermist, Dossier K, Het Vonnis, noem maar op - dit najaar komt hij met Het tweede gelaat.
Daarnaast presenteerde hij de talkshow Aan tafel op Eén, was hij een paar jaar programmadirecteur bij VTM én Senior Vice President of International Distribution bij Polygram in Londen.
Hij had wel vijftig films kunnen kiezen, maar hij mag er maar ééntje : in Cinema Canvas presenteert Verheyen very proudly Boogie Nights van Paul Thomas Anderson - een film over de porno-industrie in L.A. met een ontstellend goede Philip Seymour Hoffman, en een ontstellend groot geschapen Mark Wahlberg als hoofdattracties.
Daar hoort een woordje uitleg bij en dat geeft Jan Verheyen samen met Lisa Colpaert (filmwetenschapper University of the Arts in Londen en programmator bij Cinea) en gastheer Xander De Rycke.
Boogie Nights
Boogie Nights is een Amerikaans misdaaddrama van Paul Thomas Anderson (1997) met Mark Wahlberg, Julianne Moore, Burt Reynolds, Philip Seymour Hoffman e.a.
Jaren '70. De naïeve en ongeschoolde Eddie Adams wordt ontdekt door pornoregisseur Jack Horner. Jack en zijn vriendin Amber nemen Eddie onder hun hoede. Onder hun creatieve leiding ontwikkelt Eddie zich binnen de kortste keren tot (letterlijk) de grootste in zijn vakgebied. Eddie wordt pornoster Dirk Diggler en geniet met volle teugen van zijn verworven faam. Maar dan leert hij ook de schaduwkant van het succes kennen.
Als Paul Thomas Andersons werk met ensembles van acteurs doet denken aan Robert Altman, dan herinnert zijn excellente beeldvoering aan Martin Scorsese. Zoals Casino de rise and fall van mafiosi in Vegas toont, zien we hier de hoogmoed, hoogdagen en teloorgang van adult film professionals.
Het glorieuze, drie minuten lange one-take openingsshot van Boogie Nights, gefilmd met een steadicam camera, glijdt op een seventies discodeun langs elk van de excentrieke porno-aficionados die we daarna leren kennen. Het zijn niet de meest pientere personages, wat zorgt voor zowel hilariteit als ontroering. Een meesterlijke en feestelijke film waarmee regisseur Andersons ster naar het Hollywood-zenit steeg.
Uitzending op Canvas: vanaf 21.55 u
