Showbizzsite 2020
Het gaat goed met Jens Dendoncker. “Hoe Zal Ik Het Zeggen” wordt opnieuw gelauwerd en ondanks zijn epilepsie prijst hij zich gelukkig. Maar toch is Jens er zich heel hard van bewust dat hij niet oud zal worden…
“Hoe Zal Ik Het Zeggen” is genomineerd voor een Emmy, maar Jens Dendoncker zal niet aanwezig zijn bij de Emmy-uitreiking. “Met mijn epilepsie is het geen optie om verre reizen te maken”, aldus Jens in Hallo, de weekendbijlage van HBVL. Een epilepsieaanval krijgen op een vliegtuig en nadien nog zes uur gevangen zitten in die stalen huis behoort niet tot de mogelijkheden. En de epilepsieaanvallen volgen elkaar tegenwoordig erg snel op. Tot voor kort had Jens Dendoncker eenmaal per maand een epilepsieaanval maar dat is verleden tijd. “Ik heb het nu één keer per week. Heel heftig, moet ik zeggen.” Ondanks alles vindt Jens dat hij zich in een luxepositie bevindt. “ik heb een job die ik graag doe en mijn collega’s houden rekening met mijn beperking,” klinkt het bij Jens. Een aanval tijdens een draaidag kan het productiehuis duizenden euro’s kosten, maar niemand die daar moeilijk over doet…
Jens Dendoncker krijgt medicijnen voor zijn epilepsie maar al tien jaar zoeken ze naar de ideale cocktail. “Het blijft zoeken.” Een echte diagnose is er evenmin. “Ze hebben wel klinisch kunnen vaststellen dat er iets schort aan mijn neurotransmitters, die zouden niet genoeg geleiden. Maar waar het precies misloopt, weten ze niet.” Jens Dendoncker is er zich van bewust dat hij niet oud zal worden. “Ik ben me ervan bewust dat ik niet oud zal worden. Ik geef mezelf nog twintig jaar,” spreek de 28-jarige Jens Dendoncker klare taal. Maar dat wijt hij niet enkel aan zijn aandoening. “Er is ook nog mijn levensstijl die niet bepaald voorbeeldig te noemen is,” geeft Jens toe. “Een sportman zal ik nooit worden, mijn voedingspatroon laat te wensen over, mijn levensritme klopt niet, ik heb die ziekte, ik pieker veel, er is weinig rust in mijn hoofd… Let’s face it, echt oud zal ik op deze manier niet worden.”
Een conclusie die Jens Dendoncker zelf trekt maar die niet worden tegengesproken door zijn behandelende arts, aldus Jens. Ondertussen is Jens opnieuw single na een relatie van vijf jaar. Jens geeft toe dat hij soms wel nood heeft om eens alleen te zijn. “Het zijn meestal ook mijn meest creatieve periodes.” Toch beseft hij dat een mens niet gemaakt is om alleen te blijven. Hij hoopt dan ook dat hij snel weer iemand tegenkomt met wie hij alles kan delen, aan wie hij zijn liefde kan geven. Dan zou hij de “meest contente mens” in de wereld zijn.