Omdat het Britt Winnepenninckx niet lukte om een geschikte partner te vinden, schakelde ze de hup in van ‘Blind Getrouwd’. Zij zag op televisie het filmpje van Jonas verschijnen en schreef zich in.

Britt zocht een man die houdt van reizen en dieren en met wie ze die passie kan delen. Ze herinnert zich het moment nog heel goed waarop ze het filmpje zag.

“Ik was met een vriendin op vakantie in Polen toen ik het oproepfilmpje van Jonas zag. Ik voelde onmiddellijk dat hij iemand voor mij was, dus besloot ik te reageren, want ik volg altijd mijn gevoel. Terwijl ik achter het stuur zat, stelde mijn vriendin me de vragen uit het inschrijvingsformulier en dicteerde ik haar de antwoorden. Ze gaf per ongeluk mijn oude e-mailadres op, maar gelukkig kon ik dat nog rechtzetten”, klinkt het in Flair.

Britt had de online apps wel al uitgeprobeerd, maar het bleek dat niks voor haar te zijn. Het was ook allemaal te nieuw voor haar

“Ik kwam net uit een lange relatie en daarvoor was er nog geen sprake van Tinder en zo. In het begin vond ik het wel leuk om te ontdekken, maar toen het nieuwe eraf was, raakte ik die oppervlakkige gesprekken snel beu. Ik vind het veel toffer om iemand in het echte leven te leren kennen.”

Er rust altijd nog wat taboe rond het lachen met de psychiatrie of niet, ondanks dat je er zelf gezeten hebt of niet. In zijn tweede theatershow schroomt Jens het onderwerp niet en hij vindt ook niet dat hij daarom risico’s neemt. 

“Alles vertrekt vanuit mijn heel persoonlijke ervaring. Ik lach dus nooit zomaar met andere mensen, maar enkel met mezelf en mijn eigen situatie. Het zou kunnen dat er mensen zijn die zich daarin herkennen. Mensen beledigen is mijn stijl niet. Ik denk wel dat het helpt om het thema geestelijke gezondheid bespreekbaar te maken. Ik vertel dingen die ik zelf heb meegemaakt. Ik heb er trouwens zelf voor gekozen om te communiceren over mijn opname. 

Jens heeft zelf in de psychiatrie gezeten en weet dus wat het is. Voor hem is het ook een soort va zelfrelativering. 

“In principe kan elke mens daar terechtkomen. Humor is dan het ideale middel om een beetje gewicht van de psychiatrie weg te nemen. Het is oké om ook met dat thema te lachen, zeker omdat ik artiest én ervaringsdeskundige ben. Er zijn al veel stappen gezet om het taboe rond mentale gezondheid te verminderen de laatste jaren, maar het werk is nog lang niet af.” 

Laura Tesoro heeft zich in 'Laura Tesoro: meer dan een droom' heel kwetsbaar opgesteld. Dat zij bijna niets verdient me het maken van muziek, dat verrast ons totaal niet. Zij is trouwens niet de enige. De tijd dat je met het uitbrengen van een nummer behoorlijk wat centjes kon verdienen ligt al lang achter ons.

Hoewel het einde van de documentaire positief is en dat haar manager Stijn Peeters vertelde dat er dankzij een toch wel succesvolle zomer geld is om een nieuwe single te maken, dat was voor Laura Tesoro een gelukzalig moment. Maar niet iedereen is laaiend enthousiast over de documentaire. Verschillende mensen 'uit het vak' stellen zich vragen. "Waarom zouden mensen Laura Tesoro boeken voor hun festival volgende zomer?" vroeg één van hen zich hardop af. "Als Laura te kennen geeft - en net dat is sterk uitvergroot in de media en promotie - dat zij eraan denkt om te stoppen, als ze onomwonden zegt voor halfvolle zalen te moeten spelen, waarom zou je als organisator dan in hemelsnaam je budget aan Laura Tesoro en haar band geven?" 

Een terechte vraag, want een zaal vullen is vandaag de dag moeilijker dan voor corona. Het is crisis mensen, het is crisis. De prijzen van voeding swingen de pan uit, alles is duurder geworden.  

En zou jij als muziekliefhebber nu sneller een ticket voor een show van Laura Tesoro kopen of heeft zij daarmee het tegenovergestelde bereikt? De toekomst zal het uitwijzen. 

Laura Tesoro wou het moeilijke verdienmodel in de muziekwereld ter sprake brengen, maar haar documentaire gaat daar niets aan veranderen. Spotify en co liggen niet wakker van het feit dat artiesten bijna niets aan streaming verdienen. Het geld moet vaak van merchandising en optredens komen. Artiesten proberen bijna alles om toch iets te verdienen. Laura Tesoro omschrijft het maken van muziek als een hobby, wel... bijna elke hobby kost geld. Al moeten we wel toegeven dat het een dure hobby is. 

Laat duidelijk zijn, wij keken met veel bewondering naar de documentaire die Laura Tesoro en co gemaakt hebben en hadden zin om haar een dikke knuffel te gaan geven. Niet één artiest verdient het om het zo moeilijk te hebben, maar Laura moet ook eerlijk zijn: ze wil geen toegevingen doen en alleen het beste van het beste brengen. Laura doet ook geen live on tape-optredens, daar zou ze best wel wat mee kunnen verdienen. Dat is echter haar keuze. Zelfs een Willy Sommers en Christoff doen het vandaag de dag nog en daar is totaal niets mis mee.

Niet alleen veel artiesten zitten met verliescijfers, ook organisatoren zitten met de handen in het haar. Zij grijpen steeds vaker terug naar de goedkopere coverbands, die zijn betaalbaar en zorgen ook voor ambiance. Toch hopen wij dat Laura Tesoro en co een drukke zomer zullen beleven in 2025, 2026, .... gewoon omdat heel wat artiesten verdienen om van muziek te dromen. 

Vanavond is het zover en start het zesde seizoen van 'De Verhulstjes'.

In de eerste aflevering van 'De Verhulstjes' zien we in James De Musical Live het moment dat de vonk is overgeslagen tussen Gert Verhulst en Ellen Callebout en komen we te weten hoe Gert zijn Ellen voor het eerst introduceerde bij Viktor en Marie Verhulst ​

Marie schittert op de prestigieuze Musical Awards in Nederland, hét evenement van het jaar voor de theaterwereld. Ze is er te gast voor haar rol in De Drie Biggetjes en vertegenwoordigt de musical op de Nederlandse rode loper.

Naast al deze glamoureuze momenten, zien we de familie ook in Oostduinkerke. De verbouwingen van hun huis brengen flink wat stress met zich mee.

Het zesde seizoen van De Verhulstjes elke zaterdag om 19u55 op Play4 en GoPlayV

Iedereen heeft iemand nodig in het leven waaraan hij of zij de lastigheden van het leven kan toevertrouwen. Voor Annelien Coorevits was dat Nele, haar beste vriendin. Maar zij pleegde helaas zelfmoord, vorig jaar.

“Ik zeg wel eens luidop tegen haar dat ik haar mis, maar om echt tegen haar te babbelen: daar ben ik te rationeel voor”, zegt ze in Het Laatste Nieuws.

Wanneer het gaat over emotionele zaken, dan is Annelien niet meteen de grootste prater. Ook niet toen ze het na de bevalling van haar zoon Luis erg moeilijk had.

“Ik zat thuis met een kind van vier en een pasgeborene, Olivier was veel weg, ik had een borstontsteking, ik zat vol stress en ik had het gevoel dat ik moest praten. Ik heb gebeld naar Kind en Gezin — ik dacht: 'Dan kan het anoniem' — maar er nam niemand op en pas een paar telefoons later heb ik naar mijn zus gebeld, die psychologe is. 'Steph, er is iets niet oké met mij', heb ik gezegd, maar dat hardop moeten toegeven, vond ik heel moeilijk. Ik ben toen echt gecrasht. En ik wist niet wat ik ermee moest.”

Tijdens het allereerste seizoen van 'Big Brother', heel wat jaren terug, maakten we kennis met Frank Molnar. Frank schopte het net niet tot de finale maar werd vierde. Het lukte hem wel om een carrière in de media uit te werken en werkte zowel voor als achter de schermen. Frank is vandaag jarig en wordt 50 jaar. Gelukkige verjaardag Frank!

Was het Tinne Oltmans, Hanne Verbruggen of toch Celine Van Ouytsel? Zebra gaf vrijdagavond al haar geheimen prijs in The Masked Singer. Véronique De Kock kon haar collega-Miss België ontmaskeren en van achter het gestreepte masker verscheen inderdaad Celine Van Ouytsel. Celine beleefde in The Masked Singer de tijd van haar leven en zette zo een nieuw vinkje op haar bucketlist. “Dit is het leukste, het mooiste, het tofste dat ik ooit heb mogen doen”, klinkt het. “Het was mijn droom om dit te mogen doen, want het is een grote eer als je gevraagd wordt voor The Masked Singer. Dat ík Zebra heb mogen zijn: dat is bucketlist number one.”
 
Het is met een dubbel gevoel dat Celine The Masked Singer verlaat, vertelt ze in Behind The Mask op VTM GO. “Ik ben opgelucht dat ik het geheim niet meer moet bewaren, maar ik vond het stiekem ook plezant om te liegen.” Zo heeft ze de voorbije maanden een paar keer bewust vals moeten zingen om te bewijzen dat ze Zebra níet was. Dat Celine wel degelijk kan zingen heeft Vlaanderen kunnen zien. Zonder enige ervaring verbaasde ze de kijkers met haar stem. “Ik vond van mezelf niet dat ik goed kon zingen en was daar wel onzeker over. Maar ik heb heel veel geoefend. Dat werd zelfs maniakaal, ik was er constant mee bezig. Opnieuw en opnieuw en opnieuw. Ik kon het liedje nadien niet meer horen.”
 
Bij de eerste kennismaking met het Zebra-pak was Celine helemaal starstruck. “De 11-jarige Celine deed niets liever dan zich verkleden. Dit was toch wel een kinderdroom die uitkwam.” Het is dan ook haar favoriete moment van heel het parcours. Om zich voor te bereiden op de warmte hield Celine er een bijzondere tactiek op na. “Het is zover gevorderd dat ik repeteerde in mijn skipak. Je moet je dat inbeelden: ik stond in mijn eentje in de living te dansen in een volledige ski-outfit. Dat heeft keigoed geholpen, want dat pak zat tight en was heel warm. De helm ook, want mijn Zebra-masker was op een helm gemonteerd. En door de skibril zag ik niet goed. Het gevoel kwam dus heel goed overeen. Vooral het zweten.”
 
Jens mocht er eens in knijpen, want ook Zebra’s poep kwam meermaals ter sprake in de show. Geen echte poep, zo bleek. “Die was heel realistisch met de hand gemaakt. Dat was een hele leuke poep, maar soms ook heel vervelend. In de eerste show moest ik als allereerste optreden en wist ik meteen dat ik in de risicozone zat. Ik moest het pak dus tot het einde van de aflevering aanhouden. Om te plassen moest heel dat pak uit en dat vond ik te veel werk voor de mensen achter schermen. Dus ik dacht: dat doen we niet. Maar ik kon ook niet zitten, dus ik heb urenlang op een zeteltje op mijn vier poten gezeten”, lacht Celine.
 
Dankzij Zebra tankte Celine heel wat zelfvertrouwen. “Ik hield enorm van de interactie met het publiek”, vertelt ze. “Daar kreeg ik zoveel energie en bevestiging van, exact wat ik nodig had om Zebra te kunnen zijn. Zebra is zelfzeker, Celine niet. Daar had ik in het begin wat moeite mee, want het voelde heel onnatuurlijk. Maar figuurlijk ben ik steeds meer Zebra geworden en heb ik haar confidence overgenomen. Net zoals iedereen heb ik ook dagen waarop ik me niet goed in mijn vel voel en veel onzekerder ben. Nu denk ik: ik ben wel Zebra. Dat helpt me erg. Dan probeer ik terug dat masker op te zetten en in die rol te kruipen. Intussen is het geel rol meer, het is gewoon een ander deeltje van mij geworden.”

Barbara Sarafian heeft als kotbazin mooie dingen verwezenlijkt. Zo heeft ze onder andere studente Delphine Vanhemel geholpen bij het loslaten van haar faalangst. Dat probeerde Barbara vooral te doen door het geven van wijze raad.

“Ik stormde niet op al hun issues af, om te tonen dat ik de moederrol had. Nee, ik heb ze geleerd om naar mij te komen. Ik ben er, kom maar aankloppen. Of ik stuurde een berichtje: 'Kom, we spreken ergens buiten af.' Op het tempo en op maat van de student, want iedereen heeft een andere persoonlijkheid”, zegt Barbara in Dag Allemaal.

Tijdens het programma kregen zowel Delphine als Barbara ook slecht medisch nieuws te horen. Ook dat schepte een band tussen de twee dames.

“Ik heb heel veel aan Barbara gehad toen. Ik had een MRI-scan laten maken omdat ik al van kinds af nierproblemen heb. Toevallig ontdekte de uroloog een afwijking aan mijn baarmoeder. 'Kan ik nog kinderen krijgen?' was mijn eerste vraag. Bij de gynaecoloog kreeg ik te horen dat het moeilijk gaat zijn. Er is een groot risico op miskraam, vroeggeboorte of keizersnede. Dat was een klap in mijn gezicht, want ik heb 'n grote kinderwens.”

Toen Kürt Rogiers te horen kreeg dat zijn mama ALS had en dat er 50% kans bestond dat haar kinderen het ook konden krijgen, zakte de grond onder de voeten van Kürt weg. Het was voor het eerst dat hij een paniekaanval kreeg.

“Mijn zus en ik moesten een heel traject doorlopen. Vier maanden later pas kregen we het resultaat. Gelukkig had ik intussen contact gehad met Servaas Bingé, een dokter die ik had leren kennen via een tv-programma. Hij legde uit dat die 'vijftig procent' eigenlijk dubbelzinnige informatie was”, zegt Kürt in Het Laatste Nieuws.

Als iemand ALS heeft, wordt dat onderzocht. Slechts 7 zeven procent heeft de familiale vorm. Van die 7% geeft vijftig procent het door aan de volgende generaties.

“Maar dát wisten wij dus pas een maand later. Eén maand lang heb ik mijn verstand compleet vergiftigd. Kon ik énkel denken: dit loopt fout. Er kruipt een verschrikkelijk monster tussen je oren. En je begint het ook te 'krijgen'. Ik kreeg last van fasciculaties. Ik lag nachtenlang wakker, moest soms twee keer per nacht opstaan om mijn donsdeken te verversen omdat het kletsnat was van angstzweet.”