Raf Van Brussel is 53 en wordt net als iedereen elk jaar een jaartje ouder. Maar niet alles aan ouder worden vindt de radiopresentator even leuk.

“Vooral de fysieke ongemakken. ’s Ochtends uit mijn bed stappen gaat niet meer zo vlot als vijftien jaar geleden. De heup wil al eens niet mee. Bovendien heb ik ook een nekprothese. Maar voor de rest vind ik ouder worden heel mooi”, klinkt het in Story.

Door ouder te worden leert Raf de dingen meer te appreciëren en in plaatst hij dingen meer en meer in perspectief. Hij voelt zich een veel wijzer man. Maar of hij zijn slechtste karaktertrek ook zo apprecieert, dat is nog maar de vraag.

“Ik ben een binnenvetter. Ik communiceer te weinig of uit mijn emoties niet voldoende. Maar intussen heb ik er al heel snel hard aan gewerkt. Ik zal sneller zeggen wat ik denk of voel.”

Gelukkig voor Jacotte Brokken heeft de VRT-weervrouw haar pestverleden achter zit kunnen laten. Ze werd gepest door haar medeleerlingen en dat bleef niet zonder gevolgen.

Maar de dag van vandaag staat Jacotte weer als sterke vrouw in het leven en heeft ze eigenlijk maar één boodschap voor iedereen die haar heeft gepest.

“Ik denk dat ik haar vooral zou aanmoedigen om haar intuïtie te vertrouwen. Ik voelde als tiener al duidelijk dat ik mezelf niet kon zijn bij de mensen die ik in het middelbaar tot mijn vrienden rekende, en toch heb ik het probleem lang bij mezelf gelegd. Ik moest me maar aanpassen, dacht ik. In het vierde middelbaar heb ik dat ook tegen mijn toenmalige vrienden gezegd. Ik zei: 'Eigenlijk zijn wij toch ook weer niet zó'n goede vrienden.' Laten we een kat een kat noemen, dacht ik”, zegt ze in De Morgen.

De vrienden schrokken heel erg van die boodschap en sinds dat moment zijn de pesterijen alleen maar erger geworden.

“Het werd een wij-zij-verhaal. Toen werd er al eens door de klas geroepen: 'Je gaat toch niet samenwerken met Jacotte?' Over de middag ging ik thuis eten om geen tijd met mijn klasgenoten te moeten doorbrengen. Alles om die laatste maanden op school toch maar te overleven. Voor mezelf had ik toen besloten: hier blijf ik niet nog twee jaar hangen.”

Wie deelneemt aan ‘De Verraders’ moet het thuisfront natuurlijk eventjes achterlaten om het spel te kunnen spelen. De BV’s moeten hun GSM afgeven en mogen geen contact hebben met vrienden en familie. 

Voor Hans Otten viel het uiteindelijk allemaal wel mee. Hij heeft zijn gezin wel gemist, maar werd vooral opgeslorpt door het spel. 

“Zodra het gemis er is, kan je wel kort even met je geliefden bellen. Uiteraard mis je het thuisfront, in mijn geval mijn vrouw en kinderen, maar je vergeet ook even de dagelijkse beslommeringen”, zegt Hans in Primo. 

Hans en zijn vrouw Colette zijn twaalf jaar getrouwd en het doet Hans nog maar eens beseffen hoe snel de tijd kan vliegen. 

“Je mag daar ook niet te hard bij stilstaan, anders vergeet je te genieten. Onze zoon Marcel wordt al elf. Zelf ben ik al even een vijftiger, maar in mijn hoofd blijf ik jong.” 

In april dit jaar mocht Jimmy Frey 85 kaarsjes uitblazen. Dat is een hele prestatie want de zanger sukkelt al een tijdje met zijn gezondheid. Zo verplaatste hij zich sinds enkele maanden met een scootmobiel door het leven.

Jimmy heeft op vlak van zijn gezondheid al best veel meegemaakt. Zo zijn veel mensen vergeten dat hij ooit kanker heeft gehad.

“Toen ik op een dag ging lopen, moest ik stoppen. Ik kon niet meer. Het was een week voor mijn 50se verjaardag en na een paar onderzoeken bleek dat ik lymfeklierkanker had. Ik kreeg mijn eerste chemo en voelde mij als een zombie”, blikt hij terug in Primo.

Nadien volgden nog bestralingen en werd hij er doodmoe van. Uiteindelijk heeft hij zo’n drie jaar lang niet meer kunnen optreden.

“Fysiek was ik weer oké, maar mijn verdere carrière heeft er wel onder geleden.”

Omdat het Britt Winnepenninckx niet lukte om een geschikte partner te vinden, schakelde ze de hup in van ‘Blind Getrouwd’. Zij zag op televisie het filmpje van Jonas verschijnen en schreef zich in.

Britt zocht een man die houdt van reizen en dieren en met wie ze die passie kan delen. Ze herinnert zich het moment nog heel goed waarop ze het filmpje zag.

“Ik was met een vriendin op vakantie in Polen toen ik het oproepfilmpje van Jonas zag. Ik voelde onmiddellijk dat hij iemand voor mij was, dus besloot ik te reageren, want ik volg altijd mijn gevoel. Terwijl ik achter het stuur zat, stelde mijn vriendin me de vragen uit het inschrijvingsformulier en dicteerde ik haar de antwoorden. Ze gaf per ongeluk mijn oude e-mailadres op, maar gelukkig kon ik dat nog rechtzetten”, klinkt het in Flair.

Britt had de online apps wel al uitgeprobeerd, maar het bleek dat niks voor haar te zijn. Het was ook allemaal te nieuw voor haar

“Ik kwam net uit een lange relatie en daarvoor was er nog geen sprake van Tinder en zo. In het begin vond ik het wel leuk om te ontdekken, maar toen het nieuwe eraf was, raakte ik die oppervlakkige gesprekken snel beu. Ik vind het veel toffer om iemand in het echte leven te leren kennen.”

Er rust altijd nog wat taboe rond het lachen met de psychiatrie of niet, ondanks dat je er zelf gezeten hebt of niet. In zijn tweede theatershow schroomt Jens het onderwerp niet en hij vindt ook niet dat hij daarom risico’s neemt. 

“Alles vertrekt vanuit mijn heel persoonlijke ervaring. Ik lach dus nooit zomaar met andere mensen, maar enkel met mezelf en mijn eigen situatie. Het zou kunnen dat er mensen zijn die zich daarin herkennen. Mensen beledigen is mijn stijl niet. Ik denk wel dat het helpt om het thema geestelijke gezondheid bespreekbaar te maken. Ik vertel dingen die ik zelf heb meegemaakt. Ik heb er trouwens zelf voor gekozen om te communiceren over mijn opname. 

Jens heeft zelf in de psychiatrie gezeten en weet dus wat het is. Voor hem is het ook een soort va zelfrelativering. 

“In principe kan elke mens daar terechtkomen. Humor is dan het ideale middel om een beetje gewicht van de psychiatrie weg te nemen. Het is oké om ook met dat thema te lachen, zeker omdat ik artiest én ervaringsdeskundige ben. Er zijn al veel stappen gezet om het taboe rond mentale gezondheid te verminderen de laatste jaren, maar het werk is nog lang niet af.” 

Laura Tesoro heeft zich in 'Laura Tesoro: meer dan een droom' heel kwetsbaar opgesteld. Dat zij bijna niets verdient me het maken van muziek, dat verrast ons totaal niet. Zij is trouwens niet de enige. De tijd dat je met het uitbrengen van een nummer behoorlijk wat centjes kon verdienen ligt al lang achter ons.

Hoewel het einde van de documentaire positief is en dat haar manager Stijn Peeters vertelde dat er dankzij een toch wel succesvolle zomer geld is om een nieuwe single te maken, dat was voor Laura Tesoro een gelukzalig moment. Maar niet iedereen is laaiend enthousiast over de documentaire. Verschillende mensen 'uit het vak' stellen zich vragen. "Waarom zouden mensen Laura Tesoro boeken voor hun festival volgende zomer?" vroeg één van hen zich hardop af. "Als Laura te kennen geeft - en net dat is sterk uitvergroot in de media en promotie - dat zij eraan denkt om te stoppen, als ze onomwonden zegt voor halfvolle zalen te moeten spelen, waarom zou je als organisator dan in hemelsnaam je budget aan Laura Tesoro en haar band geven?" 

Een terechte vraag, want een zaal vullen is vandaag de dag moeilijker dan voor corona. Het is crisis mensen, het is crisis. De prijzen van voeding swingen de pan uit, alles is duurder geworden.  

En zou jij als muziekliefhebber nu sneller een ticket voor een show van Laura Tesoro kopen of heeft zij daarmee het tegenovergestelde bereikt? De toekomst zal het uitwijzen. 

Laura Tesoro wou het moeilijke verdienmodel in de muziekwereld ter sprake brengen, maar haar documentaire gaat daar niets aan veranderen. Spotify en co liggen niet wakker van het feit dat artiesten bijna niets aan streaming verdienen. Het geld moet vaak van merchandising en optredens komen. Artiesten proberen bijna alles om toch iets te verdienen. Laura Tesoro omschrijft het maken van muziek als een hobby, wel... bijna elke hobby kost geld. Al moeten we wel toegeven dat het een dure hobby is. 

Laat duidelijk zijn, wij keken met veel bewondering naar de documentaire die Laura Tesoro en co gemaakt hebben en hadden zin om haar een dikke knuffel te gaan geven. Niet één artiest verdient het om het zo moeilijk te hebben, maar Laura moet ook eerlijk zijn: ze wil geen toegevingen doen en alleen het beste van het beste brengen. Laura doet ook geen live on tape-optredens, daar zou ze best wel wat mee kunnen verdienen. Dat is echter haar keuze. Zelfs een Willy Sommers en Christoff doen het vandaag de dag nog en daar is totaal niets mis mee.

Niet alleen veel artiesten zitten met verliescijfers, ook organisatoren zitten met de handen in het haar. Zij grijpen steeds vaker terug naar de goedkopere coverbands, die zijn betaalbaar en zorgen ook voor ambiance. Toch hopen wij dat Laura Tesoro en co een drukke zomer zullen beleven in 2025, 2026, .... gewoon omdat heel wat artiesten verdienen om van muziek te dromen.