maandag 4 mei 2015
Waarheidsgetrouw verhaal uit de jeugdpsychiatrie
Skunk vertelt een rauw, gruwelijk, maar waarheidsgetrouw verhaal uit de jeugdpsychiatrie...
Ik nam de scalp en droogde de huid aan mijn zwarte T-shirt. Hij zag er mooi uit en glom een beetje. Ik legde hem tussen twee grote bladeren, rolde hem op en stak hem in mijn broekzak. Met wat bladeren maakte ik mijn handen en borstkas schoon. Ik trok mijn T-shirt aan en besefte dat ik het nog steeds niet koud had.
Ik veegde de tomahawk voorzichtig schoon en vette hem weer grondig in. Deze veldslag had ik gewonnen: Skunk, de machtige Apachekrijger. Ik kon mijn tocht verderzetten.
SKUNK is een verslag van Geert Taghons eigen werkervaringen in de forensische jeugdpsychiatrie; de personages zijn fictief, de ingrediënten voor het verhaal zijn echt.
‘Het schrijven van dit boek was iets dat moest gebeuren. In de meer dan twintig jaar dat ik werk in de kinder- en jeugdpsychiatrie heb ik veel gezien, maar het zijn vooral de laatste zeven jaar binnen de forensische jeugdpsychiatrie die aanleiding zijn geweest tot dit boek. De levensloop, de emoties en de gedachten van de vele jongeren die ik heb begeleid, overtuigden mij ervan dat hun verhalen het verdienden om neergeschreven te worden. Dit is geen licht verteerbaar, laat staan een opgewekt boek, maar een confronterend, en – helaas – waarheidsgetrouw verhaal uit de praktijk.’
Ik nam de scalp en droogde de huid aan mijn zwarte T-shirt. Hij zag er mooi uit en glom een beetje. Ik legde hem tussen twee grote bladeren, rolde hem op en stak hem in mijn broekzak. Met wat bladeren maakte ik mijn handen en borstkas schoon. Ik trok mijn T-shirt aan en besefte dat ik het nog steeds niet koud had.
Ik veegde de tomahawk voorzichtig schoon en vette hem weer grondig in. Deze veldslag had ik gewonnen: Skunk, de machtige Apachekrijger. Ik kon mijn tocht verderzetten.
SKUNK is een verslag van Geert Taghons eigen werkervaringen in de forensische jeugdpsychiatrie; de personages zijn fictief, de ingrediënten voor het verhaal zijn echt.
‘Het schrijven van dit boek was iets dat moest gebeuren. In de meer dan twintig jaar dat ik werk in de kinder- en jeugdpsychiatrie heb ik veel gezien, maar het zijn vooral de laatste zeven jaar binnen de forensische jeugdpsychiatrie die aanleiding zijn geweest tot dit boek. De levensloop, de emoties en de gedachten van de vele jongeren die ik heb begeleid, overtuigden mij ervan dat hun verhalen het verdienden om neergeschreven te worden. Dit is geen licht verteerbaar, laat staan een opgewekt boek, maar een confronterend, en – helaas – waarheidsgetrouw verhaal uit de praktijk.’
