Steven Van Herreweghe ging door diep dal

������

Dinsdagavond was Steven Van Herreweghe te gast in Die huis. Eric Goens heeft het met Steven over zijn carrière en het dal daarin, toen onder andere Rasters erg slecht scoorde. Ook op privévlak ging Steven door een moeilijke periode. Ik had het gevoel dat op alle niveaus in mijn leven iets van mij verwacht werd, wat ik maar voor 70% kon waarmaken.

In de jeugdkamer vertelt Steven over zijn grootvader, die als collaborateur aan het oostfront vocht. En hij praat ook over zijn gezin. Elke avond wanneer ik ga slapen, tel ik iedereen in het huis. En dan doe ik het licht uit, en dan weet ik dat het goed is.

Bij aankomst ziet Steven zijn bezoek niet meteen zitten: Ik ben benieuwd. Op dit soort momenten besef ik echt hoe hard ik een controlefreak te zijn. En net daarom vind ik het interessant om nu eens hier te zijn. Om eens helemaal uit mijn comfortzone gehaald te worden.

Stevens carrière beleefde hoogdagen tijdens De pappenheimers, dat op meer dan 2 miljoen kijkers kon rekenen. Na zijn overstap naar VIER ging het echter bergaf. Dat was een groot contrast. Er is een extreme onzekerheid over mij neergedaald. En onzekerheid is gezond, maar wie werd heel ongezond, eigenlijk. Ik begon aan alles te twijfelen. En dan verlies ik mijn evenwicht. Steven kwam zichzelf in die periode echt tegen: Dat was een periode waarin in mijn leven alles heel intens was. Ik was aan kinderen begonnen, net een huis gekocht, net een groot contract getekend... Ik had het gevoel dat op alle niveaus in mijn leven iets van mij verwacht werd, wat ik maar voor 70% kon waarmaken. Het was een grote confrontatie met mezelf: ik dacht altijd dat ik onoverwinnelijk was. Ik merkte dat ik even kwetsbaar was als iedereen.

Steven is nu 40 jaar en heeft al heel wat meegemaakt. Toch blijft hij een speelvogel: Ik vond 30 worden heel erg: toen had ik echt het gevoel dat ik in de grotemensenwereld moest terechtkomen. Maar eigenlijk had ik pas toen ik 40 werd, het gevoel dat ik naar de grotemensenwereld ging. De speeltijd is strafstudie. In de kinderkamer wordt Steven stil bij foto's van zijn zoontjes. Toen Lenny geboren werd, zag ik ineens heel zijn leven voor me. Hup, tot een oud manneke worden. Dat ontroerde mij heel hard. En de gedachte dat ik die niet tot de laatste dag ga kunnen ondersteunen, dat vind ik verschrikkelijk.

Steven vertelt ook over zijn grootvader, die een collaborateur was: In zijn context was dat logisch: hij was een arbieder, in Aalst, 16, kwam uit een Vlaamsgezinde familie die al generaties lang het gevoel hadden dat ze onderdrukt werden. Ik sprak achteraf met enkele mensen die samen met hem aan het front zaten. Ze zeiden: Hij was een schande voor de oostfronters. Ik vroeg waarom. Omdat hij achteraf spijt had. Omdat hij dat niet kon plaatsen. En dat was voor mij wel een grote troost.

Steven was ooit zanger van een boyband, het resultaat van een weddenschap voor Ketnet. Ik kon daardoor in een wereld komen die van mij niet was. Een wereld vol vedetten. En kwaad dat die waren! Steven werkt sinds enkele maanden weer aan een programma voor Eén. Is hij opgelucht? Ja. Als je tv maakt, maak je iets voor een breed publiek. Of dat is toch mijn definitie van televisie maken. Ik was wel wat bang om terug te keren. Maar het voelt juist aan. Op de kunsthumaniora moet Steven verplicht dansles volgen: We hadden op de kunsthumaniora 3 uur dans per week. Dat was aanvankelijk mijn grootste nachtmerrie. Komende van een klassieke school was dat het beste wat me kon overkomen. Ik werd uit mijn comfortzone getrokken, dat was heel goed.

Al van kleins af aan maakte Steven graag video's. Overal had hij zijn camera mee naartoe: Ik amuseer me daar ongelooflijk mee, en ik hoop daarmee andere mensen ook te plezieren. Dat zijn de twee voornaamste redenen om dat te doen.



Die huis: elke dinsdag om 20.40 uur op Eén.