Pommelien Thijs stormt naar de eerste plaats

Morgen staat Pommelien Thijs in een uitverkochte Ziggo Dome met een gloednieuwe single op zak: ‘Onomatopee’. Het is een straf synthpopliedje vernoemd naar de term voor woorden die de klank van een geluid nabootsen (bijvoorbeeld knallen, smakken of knetteren). Pommelien noemt het ‘Onomatopee’ een viering van het gevoelsmatige; van vragen die misschien voor eeuwig onbeantwoord blijven.

“Ik kende het woord onomatopee al, maar ik was het voor lange tijd vergeten,” vertelt Pommelien. “Ik was op een gegeven moment met mijn moeder aan het wandelen en die sprak plots over het woord. Er was iets aan de uitspraak van dat woord… je hebt soms van die woorden die iets krabben in mijn brein. Die synths in ‘Onomatopee’ doen hetzelfde in mij; het is iets wat mij op een hele goeie manier prikkelt. “

Pommelien liet afgelopen week een tipje van de sluier horen met een klein videofragment van het nummer, waarop fans, pers, radiostations en collega-artiesten intussen veelvuldig hebben gereageerd. “Het eerste wat bij mij opkwam was die hele simpele hook, ‘onomatopee’, dat zich telkens herhaalt,” vertelt Pommelien. “Dat vond ik zó fijn om in te zingen. De rest van de song lag ook best wel goed klaar. Ik denk dat ik goed kan observeren in relatie tot anderen, vriendschappen, familie en relaties, hoe mensen zich gedragen en opstellen in een bepaalde situatie. Maar dat wil niet zeggen dat ik het ook kan benoemen, dat ik zelf daarin die blinde vlekken niet heb. Of zelf daarmee het trekken en duwen mee in gang zet.”

Op Gedoe keek Pommelien heel erg naar wat er zich voor haar afspeelde en wat er in de toekomst ging komen. Maar nu kijkt ze naar hoe en waar ze zélf binnen deze verhouding staat. “‘Onomatopee’ gaat over hoe ik mij weer open kan stellen. Hoe doe ik die dingen? Ik kan zien dat ik het doe. Dit is wat je krijgt, maar het is niet altijd een flexibele positie om vanuit te staan.”