Jacques Vermeire over zijn moeilijkste periode ooit

Jacques Vermeire praat in Primo openhartig over de moeilijkste periode in zijn leven waarin hij zelf vocht tegen darmkanker en waarin hij op korte tijd twee grote liefdes verloor aan even ernstige ziektes. “Het verhaal van Martine en Muriel heeft er diep ingehakt”, geeft de komiek toe in het weekblad. “Ik heb ontzettend veel verdriet moeten verwerken. Ik heb een week lang in kamerjas voor het huis gedwaald. Van bed naar sofa. Van sofa naar bed. Ik dacht: uitkijken, nu moet er iets gaan gebeuren.” Gelukkig hebben enkele vrienden hem er toen door gesleurd. “Ik heb de kracht gevonden om al dat verdriet een plaats te geven en verder te gaan.”

Jacques Vermeire beseft dat het toen fout had kunnen aflopen. “Ik heb in mijn leven wat meegemaakt. En ik ken de verhalen van mannen en vrouwen die in de drank vliegen wanneer het leven tegenzit. Ik heb mij op mijn werk gefocust. En op mijn kinderen.”

Jacques Vermeire omhelst dan ook zijn geluk. En zelfs wanneer alles tegenzit, blijft er nog genoeg over om er tegenaan te gaan. “Ik ken geen frustraties, geen wrok, geen jaloersheid. Ik ben een zondagskind. En daar ben ik blij om,” aldus Jacques Vermeire in Primo. Want dat het anders kon aflopen, beseft Jacques maar al te goed.

“stel je voor dat ik geen kidneren had, geen financieel comfort, geen succes. Stel je voor dat ik een anonieme gepensioneerde was. in de supermarkt liep ik een voormalige mediatopper tegen het lijf. Vijfenzestig. Met pensioen. Zegt hij: ‘Ik ben niemand meer’. Jacques Vermeire beseft dan ook al te goed dat hij zich gelukkig mag prijzen.