Zonnekinderen in Schotland - 9

Het verblijf van de zeven Zonnekinderen in Hilton Lodge zit er op. Omdat de trein naar Brussel ’s ochtends al heel vroeg vertrekt, wordt de terugreis over twee dagen gespreid. Eerst trekt de hele groep naar Inverness voor een namiddagje strandpret. Vliegeren (of toch op zijn minst proberen), ingegraven zeemeerminnetje spelen (wat Philip ondanks zijn eerder jongensachtig uiterlijk fantastisch kan), sok-met-steentjes-vullen (waar Els dan weer in uitblinkt, al zal het feit dat het om de sokken van “haar” Philip gaat daar niet vreemd aan zijn), veel meer dan wat fantasie heb je duidelijk niet nodig aan de Schotse noordkust. Na een laatste nacht in een Highland-hotel begint de lange treinreis naar huis. Eerst met een veredelde boemeltrein en dan (voor het eerst) met de hogesnelheid-Eurostar. Onder het Kanaal door! Al weegt de spanning van dat moment niet op tegen de vreugdetranen van Vicky als haar lang verloren en bijna vergeten prinsessenoorbel eindelijk weer opduikt. Wie het meest indruk maakt bij de triomfantelijke aankomst in Brussel-Zuid is moeilijk te zeggen. Maar Els in volledige ruiteroutfit is een goeie kanshebber. En Geert doet het ook niet slecht met zijn onderbroek-en-kilt-humor. Al zal de a capella uitvoering door het voltallige Zonnekinderenkoor van het intussen tot lijflied gepromoveerde “I will follow him” ook nog lang naklinken...