.
Axel Daeseleire
dinsdag 12 oktober 2021

Axel ervaart veel hoop op de afdeling kinderoncologie van het UZA

Axel op bezoek bij kinderen met kanker...

Op woensdag 13 oktober om 21u40 bij VTM verblijft Axel Daeseleire 5 dagen op de afdeling kinderoncologie van het Universitair Ziekenhuis Antwerpen. In Vlaanderen krijgen jaarlijks ongeveer 250 kinderen te maken met kanker. De overlevingskansen zijn 70 à 80% wat een hoopvol cijfer is. De meest voorkomende ziekte is leukemie, gevolgd door hersentumoren en lymfeklierkanker. Axel ontmoet er mama Jolien en haar dochter Marie-Lou die vandaag op bloedcontrole komen. De kleine dappere Marie-Lou is slechts 2,5 jaar en is al anderhalf jaar in behandeling voor leukemie. Bij verpleegster Diane weet ze als geen ander wat haar te wachten staat maar ze ondergaat alles met een ongelooflijk enthousiasme.

Axel kijkt er vol ongeloof naar: “Onwaarschijnlijk! Als je spelend door het leven kunt gaan, ben je een gelukkig mens. En daar staat geen leeftijd op. Dat kindje lift haar moeder op in deze super moeilijke en emotionele periode, dat is ongelooflijk mooi en moedig.”Het personeel doet er alles aan om het verblijf van de kinderen én hun ouders zo aangenaam mogelijk te maken. Zo wandelen er twee echte mini-pony’s in de gangen die zorgen voor knuffeltherapie, of komt Ivo, de ballonnenman, wekelijks de meest gekke figuurtjes maken voor de jonge patiëntjes.

Samira komt vandaag met haar dochter Axelle naar het ziekenhuis. Het meisje had een gezwel op haar lever van 13 op 15 cm, wat uitzonderlijk groot is voor een kind van drie jaar. De chemo lijkt aan te slaan maar de kanker is zo agressief dat de kans op herval aanwezig blijft. Maar daar denkt Axelle niet aan: van zodra ze bekomen is van haar chemokuur wil ze al meteen terug in de gangen racen met Axel.

Axel maakt ook kennis met vader Gerry en zijn zoon Gianni bij wie 5 maanden geleden een grote hersentumor werd ontdekt. Omdat zijn haar door de chemo was uitgevallen, hebben zijn papa, oom en neefjes ook hun haar afgeschoren om hem te steunen. “Mijn mama wou dat ook doen, maar ze mocht niet van mij”, lacht Gianni.